Co może windykator?

Główne uprawnienia windykatora i granice prawne windykacji polubownej

Windykator działa wyłącznie jako reprezentant wierzyciela i posiada uprawnienia tożsame ze zwykłym obywatelem lub przedsiębiorcą dochodzącym swoich praw cywilnych. Może on kontaktować się z dłużnikiem, informować o wysokości zadłużenia, wysyłać wezwania do zapłaty oraz negocjować warunki spłaty. Nie posiada natomiast żadnych uprawnień władczych ani przymusowych wobec majątku osoby zobowiązanej do świadczenia.

• Informowanie dłużnika o istnieniu, źródle powstania oraz aktualnej wysokości niespłaconego zobowiązania finansowego.
• Proponowanie ugody i negocjowanie harmonogramu spłat ratalnych dopasowanego do bieżących możliwości dłużnika.
• Wysyłanie pisemnych wezwań do zapłaty drogą tradycyjnej korespondencji pocztowej oraz elektronicznej.
• Prowadzenie rozmów telefonicznych oraz kierowanie wiadomości tekstowych w sprawach dotyczących zaległości.

Działalność windykatora ogranicza się do etapu polubownego, w którym kluczowym celem jest zawarcie porozumienia finansowego bez udziału sądu. Windykator nie może stosować jakichkolwiek środków przymusu bezpośredniego, zastraszać dłużnika ani naruszać jego dóbr osobistych. Każde działanie pracownika firmy windykacyjnej musi bezwzględnie mieścić się w granicach powszechnie obowiązujących norm prawa cywilnego.

Umów wizytę do prawnika

Różnice prawne między windykatorem a komornikiem sądowym

Fundamentalna różnica między windykatorem a komornikiem sądowym sprowadza się do statusu prawnego oraz posiadanych uprawnień egzekucyjnych. Komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym na podstawie prawomocnego tytułu wykonawczego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. Windykator jest wyłącznie pracownikiem firmy prywatnej lub pełnomocnikiem wierzyciela, pozbawionym jakichkolwiek prerogatyw władzy państwowej i przymusu.

• Komornik może zająć wynagrodzenie za pracę, rachunki bankowe oraz ruchomości i nieruchomości dłużnika.
• Windykator nie ma prawa dokonywać żadnych zajęć majątkowych ani blokować kont bankowych.
• Komornik wykonuje orzeczenia sądowe w drodze przymusu państwowego na mocy przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
• Windykator może jedynie wnioskować o dobrowolną zapłatę długu lub ugodowe rozłożenie należności na raty.

Próby podszywania się przez pracowników firm windykacyjnych pod organy egzekucyjne stanowią rażące naruszenie prawa i mogą być kwalifikowane jako przestępstwo. Windykator nie może używać pieczęci przypominających urzędowe ani posługiwać się terminologią typową dla egzekucji sądowej. Dłużnik powinien zawsze weryfikować status prawny osoby, z którą prowadzi rozmowy o spłacie zaległości.

Umów wizytę do prawnika

Podstawy prawne działalności firm windykacyjnych w Polsce

Rynek windykacji w Polsce opiera się na ogólnych przepisach prawa cywilnego oraz konstytucyjnej swobodzie działalności gospodarczej. Firmy windykacyjne funkcjonują przede wszystkim w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego regulujące zobowiązania, w tym cesję wierzytelności oraz prawo do zlecenia dochodzenia roszczeń podmiotom trzecim. W polskim porządku prawnym nie istnieje odrębna ustawa o zawodzie windykatora.

• Przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące przelewu wierzytelności oraz należytego wykonywania umów i zobowiązań.
• Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów zakazująca stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.
• Ustawa o prawach konsumenta definiująca standardy informacyjne i rzetelność obrotu gospodarczego na rynku.
• Przepisy Kodeksu karnego chroniące mir domowy, nietykalność osobistą oraz zakazujące groźby bezprawnej i stalkingu.

Brak dedykowanej ustawy zawodowej oznacza, że windykator podlega takim samym rygorom prawnym, jak każdy inny podmiot gospodarczy świadczący usługi na rynku. Nie przysługują mu żadne immunitety ani szczególne uprawnienia procesowe. Wszystkie spory dotyczące zasadności roszczeń ostatecznie rozstrzyga niezawisły sąd powszechny, a nie prywatna instytucja windykacyjna.

Umów wizytę do prawnika

Dopuszczalne formy kontaktu windykatora z osobą zadłużoną

Windykator ma prawo podejmować kontakt z dłużnikiem za pośrednictwem tradycyjnej korespondencji pocztowej, połączeń telefonicznych, wiadomości SMS oraz poczty elektronicznej. Kontakt ten musi jednak odbywać się w sposób kulturalny, wyważony i nienaruszający spokoju psychicznego odbiorcy. Częstotliwość połączeń nie może przybierać formy nękania ani dezorganizować codziennego funkcjonowania osoby zadłużonej.

• Wysyłanie standardowych pism z wezwaniem do uregulowania wymagalnego długu wraz z wyliczeniem kwot.
• Telefoniczne przedstawienie aktualnego salda zadłużenia w godzinach dziennych z poszanowaniem spokoju dłużnika.
• Przesyłanie propozycji ugodowych poprzez wiadomości tekstowe SMS lub oficjalną pocztę elektroniczną.
• Umawianie spotkań polubownych w celu omówienia realnych możliwości terminowej spłaty powstałego zobowiązania.

Za niedopuszczalne uznaje się wykonywanie kilkunastu telefonów dziennie, dzwonienie w godzinach nocnych lub wysyłanie wiadomości o agresywnym zabarwieniu emocjonalnym. Takie zachowania wykraczają poza standardy rzetelnego dochodzenia roszczeń. Konsument ma prawo określić preferowaną formę kontaktu, żądając na przykład prowadzenia wymiany informacji wyłącznie drogą tradycyjnej korespondencji listownej.

Uprawnienia windykatora podczas wizyty terenowej w miejscu zamieszkania

Wizyta windykatora terenowego w miejscu zamieszkania dłużnika budzi najwięcej obaw, jednak jej ramy prawne są bardzo wąskie. Windykator terenowy jest gościem i może wejść na teren posesji lub do mieszkania wyłącznie za wyraźną, dobrowolną zgodą lokatora. Nie ma prawa żądać wpuszczenia do lokalu ani forsować drzwi.

• Przedstawienie imienia, nazwiska oraz pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu wierzyciela.
• Wręczenie pisemnego wezwania do zapłaty lub projektu porozumienia ratalnego do rąk własnych dłużnika.
• Prowadzenie spokojnej rozmowy dotyczącej przyczyn braku terminowej obsługi powstałego zadłużenia finansowego.
• Natychmiastowe opuszczenie nieruchomości na pierwsze, wyraźne żądanie właściciela, najemcy lub lokatora.

Odmowa wpuszczenia windykatora do mieszkania lub polecenie opuszczenia terenu nieruchomości musi zostać natychmiast wykonana. Dalsze przebywanie na posesji wbrew woli dysponenta lokalu wyczerpuje znamiona przestępstwa naruszenia miru domowego określonego w Kodeksie karnym. Dłużnik nie ma żadnego prawnego obowiązku wpuszczania pracownika firmy windykacyjnej do swojego domu.

Zakazane praktyki i zachowania windykatora przekraczające prawo

Katalog niedozwolonych działań windykacyjnych wynika wprost z orzecznictwa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz przepisów prawa karnego. Windykator nie może stosować przemocy fizycznej, gróźb karalnych, szantażu ani wprowadzać w błąd co do swoich uprawnień. Zakazane jest także wywieranie presji psychicznej mającej na celu wzbudzenie poczucia wstydu, strachu lub bezradności.

• Straszenie natychmiastowym zajęciem majątku, licytacją lub eksmisją bez uprzedniego wyroku sądu.
• Używanie słownictwa wulgarnego, obraźliwego lub wywołującego poczucie bezpośredniego zagrożenia osobistego.
• Pozostawianie naklejek z informacją o długu na drzwiach mieszkania lub klatce schodowej budynku.
• Grożenie zgłoszeniem sprawy na policję w sytuacji, gdy dług wynika z typowego sporu cywilnoprawnego.

Wszystkie próby zastraszania dłużnika konsekwencjami prawnymi, które nie mają oparcia w przepisach, stanowią rażące nadużycie. Dotyczy to między innymi bezpodstawnego sugerowania popełnienia przestępstwa wyłudzenia kredytu. UOKiK regularnie nakłada wysokie kary finansowe na podmioty windykacyjne, które stosują agresywną perswazję oraz wprowadzają konsumentów w błąd co do ich sytuacji.

Umów wizytę do prawnika

Ochrona danych osobowych i RODO w procesie windykacji

Przetwarzanie danych osobowych dłużnika przez firmę windykacyjną musi odbywać się zgodnie z unijnym rozporządzeniem RODO. Wierzyciel ma prawo przekazać dane dłużnika firmie windykacyjnej w celu dochodzenia należności na podstawie prawnie uzasadnionego interesu. Nie oznacza to jednak pełnej dowolności w dysponowaniu wrażliwymi informacjami dotyczącymi sytuacji finansowej osoby zobowiązanej.

• Prawo dłużnika do uzyskania pełnej informacji o źródle pozyskania jego danych osobowych i celu ich przetwarzania.
• Obowiązek zabezpieczenia danych przed dostępem osób nieupoważnionych oraz osób trzecich z otoczenia dłużnika.
• Zakaz ujawniania faktu zadłużenia sąsiadom, pracodawcom oraz współpracownikom osoby zobowiązanej do spłaty.
• Prawo do zgłoszenia sprzeciwu wobec przetwarzania danych lub skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Ujawnienie informacji o niespłaconym długu osobom postronnym stanowi ciężkie naruszenie przepisów o ochronie prywatności. Windykator nie ma prawa wysyłać korespondencji w przezroczystych kopertach ani rozmawiać o szczegółach zadłużenia z członkami rodziny dłużnika. Każdy taki incydent może stać się podstawą do dochodzenia zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych przed sądem.

Umów wizytę do prawnika

Windykacja długu przedawnionego a obowiązek zapłaty

Przedawnienie roszczenia majątkowego nie oznacza, że dług całkowicie przestaje istnieć, lecz przekształca się w tak zwane zobowiązanie naturalne. Windykator może nadal dochodzić zapłaty długu przedawnionego na drodze polubownej i wysyłać wezwania do zapłaty. Nie ma jednak możliwości przymusowego wyegzekwowania takiego świadczenia, jeżeli dłużnik skutecznie podniesie zarzut przedawnienia.

• Roszczenia z tytułu działalności gospodarczej oraz świadczeń okresowych przedawniają się z reguły po trzech latach.
• Długi stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu przedawniają się po upływie sześciu lat od daty uprawomocnienia.
• Podpisanie ugody lub uznanie długu skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia i liczeniem terminu od nowa.
• Sąd powszechny z urzędu bada kwestię przedawnienia w sporach cywilnych toczących się przeciwko konsumentom.

Firmy windykacyjne często skupują pakiety przedawnionych wierzytelności za ułamek ich wartości nominalnej, licząc na niewiedzę dłużnika. Dokonanie nawet symbolicznej wpłaty lub podpisanie wniosku o rozłożenie na raty może zostać uznane za zrzeczenie się zarzutu przedawnienia. Z tego względu przed podjęciem jakichkolwiek działań należy dokładnie przeanalizować historię i terminy wymagalności roszczenia.

Umów wizytę do prawnika

Cesja wierzytelności i prawo windykatora do dochodzenia roszczeń

Cesja wierzytelności jest standardową procedurą prawną przewidzianą w Kodeksie cywilnym, polegającą na przeniesieniu praw do długu z pierwotnego wierzyciela na fundusz sekurytyzacyjny lub firmę windykacyjną. W momencie skutecznego zawarcia umowy przelewu, nowy podmiot staje się pełnoprawnym właścicielem roszczenia. Dłużnik musi jednak zostać formalnie zawiadomiony o tym fakcie przez zbywcę wierzytelności.

• Obowiązek przedstawienia zawiadomienia o dokonanej cesji podpisanego przez dotychczasowego wierzyciela pierwotnego.
• Prawo dłużnika do wglądu w dokumenty potwierdzające istnienie, wysokość oraz przejście dochodzonych uprawnień.
• Możliwość podnoszenia wobec nowego wierzyciela wszelkich zarzutów, które przysługiwały wobec wierzyciela pierwotnego.
• Zmiana numeru rachunku bankowego przeznaczonego do dokonywania spłat wynikająca bezpośrednio z umowy cesji.

W sytuacji, gdy firma windykacyjna nie przedstawi niepodważalnego ciągu dokumentów potwierdzających nabycie długu, dłużnik ma prawo wstrzymać się ze spełnieniem świadczenia. Płatność na rzecz podmiotu nieuprawnionego nie zwalnia bowiem z długu wobec prawowitego wierzyciela. Weryfikacja legitymacji czynnej windykatora jest kluczowym elementem ochrony interesów osoby zobowiązanej.

Negocjacje z windykatorem, rozłożenie długu na raty i ugoda

Podstawowym celem windykacji polubownej powinno być wypracowanie kompromisu finansowego akceptowalnego dla obu stron stosunku prawnego. Windykator ma prawo proponować dłużnikowi różnorodne warianty restrukturyzacji zadłużenia, w tym rozłożenie płatności na dogodne raty miesięczne. W wielu przypadkach możliwe jest również umorzenie części naliczonych odsetek lub opłat karnych w zamian za jednorazową wpłatę.

• Ustalenie realistycznej wysokości raty miesięcznej dopasowanej do dochodów i stałych wydatków dłużnika.
• Sporządzenie pisemnego porozumienia precyzującego całkowitą kwotę zadłużenia oraz precyzyjny harmonogram spłat.
• Możliwość wnioskowania o częściową redukcję długu w przypadku szybkiej spłaty kapitału głównego.
• Zawieszenie dalszych kroków prawnych na czas rzetelnego realizowania warunków zawartej ugody ratalnej.

Przed podpisaniem jakiejkolwiek ugody należy dokładnie sprawdzić, czy dokument nie zawiera ukrytych kosztów windykacyjnych oraz czy kwota główna nie została zawyżona. Każde pisemne porozumienie stanowi nową umowę i wywołuje trwałe skutki prawne dla obu stron. Zobowiązanie powinno być spłacane wyłącznie na rachunek wskazany bezpośrednio w treści formalnego porozumienia.

Umów wizytę do prawnika

Kontakt windykatora z pracodawcą, rodziną i sąsiadami dłużnika

Windykatorzy nie mają prawa informować osób trzecich o istnieniu zadłużenia, jego wysokości ani o prowadzonych działaniach windykacyjnych. Wszelkie próby kontaktu z pracodawcą, sąsiadami czy członkami dalszej rodziny mające na celu ujawnienie problemów finansowych dłużnika są bezwzględnie nielegalne. Działania takie naruszają przepisy o ochronie danych osobowych oraz dobra osobiste człowieka podlegające ochronie.

• Zakaz dzwonienia do kadr lub przełożonych dłużnika z żądaniem potrącenia kwot z wynagrodzenia.
• Zakaz wypytywania sąsiadów o status majątkowy, stan posiadania i nawyki życiowe osoby zadłużonej.
• Zakaz wywierania presji psychicznej na członków rodziny, którzy nie są prawnie współodpowiedzialni za dług.
• Dopuszczalność kontaktu wyłącznie w celu formalnego potwierdzenia aktualnego adresu korespondencyjnego dłużnika.

Jeżeli windykator podejmuje próbę dyskredytacji dłużnika w jego środowisku zawodowym lub sąsiedzkim, dopuszcza się bezprawnego wywierania nacisku. Tego typu zachowania mogą skutkować odpowiedzialnością cywilną za naruszenie czci i dobrego imienia oraz odpowiedzialnością karną. Poszkodowany powinien natychmiast zabezpieczyć dowody takich naruszeń i zgłosić sprawę odpowiednim organom państwowym.

Umów wizytę do prawnika

Przejęcie majątku, blokada konta i zajęcie wynagrodzenia a rola windykatora

Jednym z najczęstszych mitów dotyczących windykacji jest przekonanie, że windykator może dokonać zajęcia rachunku bankowego lub odebrać samochód dłużnika. W polskim prawie windykator nie posiada jakichkolwiek uprawnień do prowadzenia egzekucji rzeczowej ani finansowej. Nie może on nakładać blokad na środki pieniężne, zajmować pensji ani dokonywać spisu inwentarza w mieszkaniu.

• Blokada konta bankowego może nastąpić wyłącznie na podstawie dyspozycji komornika sądowego lub organu skarbowego.
• Zajęcie pensji wymaga formalnego wniosku egzekucyjnego skierowanego bezpośrednio do pracodawcy przez komornika.
• Odebranie samochodu, sprzętu domowego lub nieruchomości jest wyłączną kompetencją organów egzekucyjnych państwa.
• Windykator może jedynie zachęcać do dobrowolnego przeznaczenia posiadanych środków na spłatę długu.

Twierdzenia windykatora o planowanym przyjeździe z asystą policji w celu konfiskaty mienia są jawnym kłamstwem i próbą zastraszenia dłużnika. Policja nie asystuje prywatnym firmom windykacyjnym przy jakichkolwiek czynnościach polubownych. Wszelkie zapowiedzi rychłej licytacji majątku bez prawomocnego wyroku sądu i klauzuli wykonalności stanowią bezprawne wprowadzanie konsumenta w błąd.

Umów wizytę do prawnika

Środki prawne dłużnika w przypadku nękania przez firmę windykacyjną

Osoba zadłużona, która doświadcza agresywnych lub natarczywych zachowań ze strony windykatora, nie jest bezbronna wobec bezprawnych działań. Polskie prawo karne w artykule 190a penalizuje stalking, czyli uporczywe nękanie wzbudzające uzasadnione poczucie zagrożenia lub istotnie naruszające prywatność. Przepis ten znajduje bezpośrednie zastosowanie w przypadku skrajnych nadużyć ze strony pracowników firm windykacyjnych.

• Gromadzenie bilingów telefonicznych, nagrań rozmów oraz otrzymanych wiadomości tekstowych i e-maili.
• Sporządzenie pisemnego wezwania do zaprzestania naruszeń dóbr osobistych pod rygorem procesu sądowego.
• Złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa na policji lub w prokuraturze rejonowej.
• Wytoczenie powództwa cywilnego o ochronę dóbr osobistych oraz zapłatę zadośćuczynienia finansowego za doznaną krzywdę.

Rzetelne dokumentowanie każdego bezprawnego kontaktu jest kluczem do skutecznej obrony przed uciążliwą firmą windykacyjną. Nagrywanie rozmów, w których dłużnik osobiście uczestniczy, jest w pełni legalne i stanowi wartościowy materiał dowodowy w postępowaniu karnym i cywilnym. Świadomość własnych praw pozwala skutecznie wyznaczyć nieprzekraczalne granice pracownikom agencji windykacyjnych.

Umów wizytę do prawnika

Skarga na działania windykatora do UOKiK, KNF i organów ścigania

Dłużnik ma prawo skierować formalną skargę na nierzetelną firmę windykacyjną do instytucji nadzorczych i organów ochrony praw konsumenta. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów monitoruje rynek windykacyjny i posiada kompetencje do nakładania surowych sankcji finansowych za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Skargi indywidualne pomagają w identyfikacji systemowych naruszeń.

• Zgłoszenie bezprawnych praktyk windykacyjnych do właściwego terytorialnie Miejskiego lub Powiatowego Rzecznika Konsumentów.
• Złożenie formalnego zawiadomienia do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie.
• Skierowanie skargi do Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku działań bankowych departamentów windykacji.
• Złożenie wniosku o interwencję do Urzędu Ochrony Danych Osobowych w razie naruszenia poufności danych.

Rzecznicy konsumentów oferują bezpłatną pomoc prawną, w tym możliwość wystąpienia z oficjalną interwencją bezpośrednio do zarządu firmy windykacyjnej. Wielokrotne skargi konsumentów na konkretne przedsiębiorstwo windykacyjne często prowadzą do wszczęcia postępowania wyjaśniającego przez UOKiK. Instytucje te skutecznie dyscyplinują podmioty stosujące manipulacje i agresywny marketing windykacyjny.

Prawidłowe reagowanie na pisma i wezwania do zapłaty od firmy windykacyjnej

Otrzymanie pisma z firmy windykacyjnej wymaga zachowania spokoju i chłodnej analizy formalnej przesłanego dokumentu. Zamiast ignorować korespondencję lub działać pod wpływem emocji, należy w pierwszej kolejności zweryfikować zasadność roszczenia, jego dokładną kwotę oraz datę wymagalności. Wezwanie do zapłaty powinno precyzyjnie wskazywać źródło długu, numer pierwotnej umowy oraz naliczone koszty uboczne.

• Zażądanie od windykatora pełnej dokumentacji potwierdzającej istnienie i prawidłowe wyliczenie dochodzonego długu.
• Sprawdzenie, czy wierzytelność nie uległa już przedawnieniu na podstawie obowiązujących przepisów prawa cywilnego.
• Weryfikacja poprawności danych osobowych oraz ciągłości cesji wierzytelności na rzecz nowego wierzyciela.
• Prowadzenie wszelkiej dalszej komunikacji w formie pisemnej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki.

Pisemna forma korespondencji zabezpiecza dłużnika przed przeinaczeniem ustaleń i pozwala zachować pełną kontrolę nad tokiem sprawy. Wszelkie zastrzeżenia co do wysokości odsetek lub opłat manipulacyjnych należy zgłaszać w formie formalnego sprzeciwu. Transparentność i precyzja w formułowaniu pism procesowych znacząco osłabiają pozycję negocjacyjną nierzetelnych podmiotów windykacyjnych.

Koszty windykacji i opłaty dodatkowe naliczane przez wierzyciela

Firmy windykacyjne nierzadko doliczają do kwoty głównej zadłużenia różnego rodzaju opłaty manipulacyjne, koszty wezwań do zapłaty czy opłaty za wizyty terenowe. Zgodnie z polskim prawem oraz ugruntowanym orzecznictwem sądowym, koszty windykacji nie mogą być kształtowane w sposób dowolny i nie mogą stanowić ukrytego źródła dodatkowego zysku dla wierzyciela.

• Opłaty windykacyjne muszą odpowiadać realnie poniesionym wydatkom i być należycie udokumentowane rachunkami.
• W umowach z konsumentami zakazane jest stosowanie rażąco wygórowanych opłat za monity i telefony.
• Klauzule nakładające zawyżone koszty windykacji są uznawane przez sądy za abuzywne i bezskuteczne.
• Ustawowe odsetki za opóźnienie są ściśle limitowane przez bezwzględnie obowiązujące przepisy Kodeksu cywilnego.

Dłużnik ma prawo odmówić zapłaty nieuzasadnionych i zawyżonych kosztów windykacji, które nie znajdują oparcia w przepisach lub umowie. Jeżeli sprawa trafi do sądu, to wierzyciel musi udowodnić rzeczywistą wysokość poniesionych kosztów obsługi długu. Sądy powszechne regularnie oddalają roszczenia windykatorów o zapłatę sztucznie wykreowanych opłat windykacyjnych.

Zakończenie działań windykacyjnych i skierowanie sprawy na drogę sądową

Niepowodzenie windykacji polubownej skutkuje zazwyczaj podjęciem przez wierzyciela decyzji o skierowaniu sprawy do sądu cywilnego lub e-sądu w Lublinie. Jest to jedyna legalna ścieżka umożliwiająca przymusowe wyegzekwowanie roszczenia od dłużnika. Sąd bada zasadność pozwu i w razie braku wątpliwości wydaje nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

• Prawo dłużnika do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty w terminie dwóch tygodni od doręczenia.
• Przekazanie sprawy do sądu rejonowego w celu przeprowadzenia standardowej rozprawy i postępowania dowodowego.
• Możliwość powołania się na zarzut przedawnienia, bezzasadności długu lub brak legitymacji powoda.
• Skierowanie sprawy do komornika sądowego dopiero po uzyskaniu prawomocnego tytułu wykonawczego.

Otrzymanie nakazu zapłaty z sądu nie oznacza natychmiastowej egzekucji majątku, lecz otwiera dłużnikowi drogę do merytorycznej obrony. Złożenie sprzeciwu powoduje utratę mocy nakazu zapłaty i zmusza wierzyciela do udowodnienia swoich roszczeń przed sędzią. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu opatrzone klauzulą wykonalności pozwala na uruchomienie właściwego postępowania komorniczego.