Odpowiedź wprost: czy każdy prawnik to adwokat?
Nie, prawnik nie zawsze jest adwokatem. Choć każdy adwokat jest z wykształcenia prawnikiem, ta relacja nigdy nie działa w drugą stronę. Słowo prawnik to ogólne określenie każdej osoby posiadającej dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych. Adwokat to natomiast prawnik posiadający specjalny, prawnie chroniony tytuł zawodowy, który po odbyciu aplikacji i zdaniu egzaminu państwowego uzyskał pełne uprawnienia do reprezentowania klientów przed sądami.
Różnica ta ma fundamentalne znaczenie praktyczne dla każdego klienta poszukującego profesjonalnej i bezpiecznej pomocy prawnej. Zwykły prawnik bez uprawnień korporacyjnych nie może występować w roli obrońcy w procesie karnym ani nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej. Adwokat natomiast działa w ramach prawnie uregulowanego samorządu zawodowego, co gwarantuje klientowi zachowanie bezwzględnej tajemnicy oraz najwyższe standardy merytoryczne.
Kim jest prawnik w polskim systemie prawnym
Prawnikiem w polskim systemie prawnym jest każda osoba, która ukończyła jednolite pięcioletnie studia magisterskie na kierunku prawo i obroniła pracę dyplomową. Sam tytuł magistra prawa potwierdza posiadanie szerokiej wiedzy teoretycznej z zakresu prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, gospodarczego oraz konstytucyjnego. Nie daje on jednak automatycznie uprawnień do wykonywania regulowanych zawodów prawniczych ani do samodzielnego reprezentowania innych osób przed sądami.
Absolwent prawa może pracować na wielu zróżnicowanych stanowiskach w sektorze publicznym oraz prywatnym. Może być z powodzeniem zatrudniony w dziale prawnym przedsiębiorstwa, w administracji skarbowej, w urzędach państwowych lub w międzynarodowych firmach consultingowych. Taka osoba posiada kompetencje do analizowania umów, sporządzania opinii prawnych oraz interpretowania przepisów, jednak jej możliwości reprezentowania klientów przed wymiarem sprawiedliwości podlegają znacznym ograniczeniom.
Definicja i status prawny adwokata
Adwokat jest prawnikiem wykonującym wolny zawód zaufania publicznego na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze. Status ten wiąże się z obligatoryjną przynależnością do samorządu adwokackiego, którego naczelnym organem wykonawczym jest Naczelna Rada Adwokacka. Sam tytuł zawodowy adwokata podlega w Polsce ścisłej ochronie prawnej, a jego bezprawne przypisywanie sobie przez osoby nieuprawnione stanowi wykroczenie podlegające karze.
Podstawową misją adwokata jest świadczenie kwalifikowanej pomocy prawnej, współdziałanie w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz współkształtowanie i prawidłowe stosowanie prawa. Wykonywanie tego zawodu polega w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Adwokat podczas pełnienia obowiązków zawodowych korzysta z ustawowej wolności słowa i pisma w granicach wyznaczonych przez prawo.
Ścieżka edukacyjna i aplikacja adwokacka
Droga prowadząca do uzyskania tytułu adwokata jest wieloetapowa i wymaga spełnienia bardzo rygorystycznych wymogów formalnych. Po ukończeniu pięcioletnich studiów magisterskich kandydat musi przystąpić do ogólnokrajowego, państwowego egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką. Test ten sprawdza szczegółową wiedzę z kilkunastu dziedzin prawa i charakteryzuje się wysokim stopniem trudności, co stanowi pierwsze istotne sito weryfikacyjne dla przyszłych członków palestry.
Sama aplikacja adwokacka trwa trzy lata i ma charakter intensywnego szkolenia praktycznego oraz teoretycznego. Aplikant szkoli się pod okiem doświadczonego patrona, uczestniczy w rozprawach sądowych, sporządza pisma procesowe oraz zalicza coroczne kolokwia sprawdzające. Cały proces wieńczy kilkudniowy państwowy egzamin adwokacki obejmujący prawo karne, cywilne, gospodarcze, administracyjne oraz zasady etyki. Po jego pomyślnym zdaniu następuje uroczyste ślubowanie i wpis na listę adwokatów.
Zakres uprawnień procesowych prawnika a adwokata
Podstawowa różnica między magistrem prawa a adwokatem ujawnia się w sali sądowej. Zwykły prawnik posiada bardzo wąskie uprawnienia do występowania w charakterze pełnomocnika przed wymiarem sprawiedliwości. Zgodnie z polskim Kodeksem postępowania cywilnego pełnomocnikiem procesowym może być co do zasady adwokat lub radca prawny, a magister prawa bez uprawnień może reprezentować stronę tylko w ściśle określonych relacjach rodzinnych lub pracowniczych.
Adwokat dysponuje natomiast pełną zdolnością postulacyjną we wszystkich rodzajach postępowań przed sądami rejonowymi, okręgowymi, apelacyjnymi, Sądem Najwyższym oraz sądami administracyjnymi. Posiada on wyłączne prawo do sporządzania i podpisywania skarg kasacyjnych w sprawach cywilnych i gospodarczych. Udzielenie pełnomocnictwa procesowego adwokatowi daje gwarancję, że wszelkie czynności prawne zostaną podjęte zgodnie z bezwzględnymi rygorami formalnymi kodeksów postępowania.
Obrona w sprawach karnych jako kluczowy wyróżnik
Funkcja obrońcy w procesie karnym oraz w sprawach o przestępstwa skarbowe to jedna z najbardziej newralgicznych ról procesowych w całym systemie prawnym. Zgodnie z polskim Kodeksem postępowania karnego obrońcą może być wyłącznie osoba uprawniona do obrony według przepisów o ustroju adwokatury lub ustawy o radcach prawnych. Prawnik bez zdanego egzaminu zawodowego nie ma prawa bronić oskarżonego ani podejrzanego.
Wykonywanie obowiązków obrońcy wymaga nie tylko gruntownej znajomości procedury karnej, lecz także natychmiastowej reakcji na działania organów ścigania. Uprawnienia te mają fundamentalny charakter gwarancyjny dla osoby podejrzanej lub oskarżonej o popełnienie przestępstwa i obejmują kluczowe czynności śledcze oraz jurysdykcyjne:
- Udział w przesłuchaniach na policji, w prokuraturze oraz podczas posiedzeń aresztowych.
- Nielimitowany dostęp do akt sprawy i bezpośredni kontakt z tymczasowo aresztowanym.
- Składanie zażaleń na zatrzymanie, wniosków dowodowych oraz środków odwoławczych.
- Występowanie w charakterze obrońcy na rozprawach głównych oraz sporządzanie apelacji i kasacji.
Powierzenie obrony w procesie karnym prawnikowi bez uprawnień korporacyjnych jest prawnie niedopuszczalne i skutkuje bezskutecznością podejmowanych czynności procesowych. Oskarżony pozbawiony profesjonalnego obrońcy ryzykuje rażącym naruszeniem swoich konstytucyjnych praw. Adwokat ma ustawowy obowiązek podejmowania działań wyłącznie na korzyść swojego klienta, wykorzystując wszelkie dostępne środki prawne w celu ochrony jego wolności, praw i dobrego imienia.
Prawnik a radca prawny – podobieństwa i różnice
W polskim porządku prawnym obok adwokatów funkcjonuje drugi w pełni równorzędny zawód zaufania publicznego, jakim jest radca prawny. Podobnie jak adwokat, radca prawny jest magistrem prawa, który ukończył trzyletnią aplikację radcowską i zdał państwowy egzamin zawodowy. Historycznie radcowie prawni zajmowali się wyłącznie obsługą przedsiębiorstw państwowych i instytucji, natomiast adwokaci reprezentowali osoby fizyczne w sprawach sądowych.
Współcześnie kompetencje procesowe obu tych profesji są niemal całkowicie zrównane przez ustawodawcę. Radca prawny, dokładnie tak samo jak adwokat, może występować jako pełnomocnik we wszystkich sprawach cywilnych, rodzinnych, gospodarczych i administracyjnych, a także być obrońcą w procesach karnych. Główna różnica polega na strukturze samorządowej oraz możliwości zatrudnienia radcy prawnego na podstawie tradycyjnego stosunku pracy u pracodawcy.
Tajemnica zawodowa i immunitet adwokacki
Jednym z najważniejszych fundamentów zawodu adwokata jest bezwzględny, ustawowy obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej. Obejmuje ona wszelkie informacje, dokumenty oraz fakty, o których adwokat dowiedział się w związku z udzielaniem pomocy prawnej. Co niezwykle istotne, tajemnica ta jest nieograniczona w czasie i trwa również po śmierci klienta czy zaprzestaniu wykonywania zawodu. Zwykły prawnik nie podlega tak restrykcyjnym rygorom ochronnym.
Gwarancje związane z zachowaniem tajemnicy adwokackiej stanowią kluczową tarczę chroniącą prywatność oraz interesy obywatela przed nieuzasadnioną ingerencją organów państwowych. Instytucja ta opiera się na jednoznacznych normach prawnych, które w sposób bezwzględny zabezpieczają relację pomiędzy klientem a jego pełnomocnikiem:
- Zakaz przesłuchiwania adwokata co do faktów powziętych w trakcie pełnienia funkcji obrońcy.
- Prawna ochrona korespondencji tradycyjnej i elektronicznej wymienianej pomiędzy adwokatem a klientem.
- Szczególne procedury przeszukania lokalu kancelarii wymagające obecności przedstawiciela samorządu.
- Całkowity zakaz zwalniania adwokata z tajemnicy zawodowej w postępowaniach cywilnych.
Brak ustawowej ochrony tajemnicy u osób świadczących doradztwo prawne bez uprawnień korporacyjnych rodzi ogromne niebezpieczeństwo. Zwykły magister prawa może zostać w każdej chwili wezwany w charakterze świadka przez prokuraturę, policję lub urząd skarbowy. Pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań ma on prawny obowiązek ujawnienia wszelkich poufnych informacji i dokumentów powierzonych mu przez klienta.
Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej
Każdy czynny zawodowo adwokat ma bezwzględny, ustawowy obowiązek posiadania ważnej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za ewentualne szkody wyrządzone przy świadczeniu pomocy prawnej. Minimalne sumy gwarancyjne takiego ubezpieczenia są wysokie i zapewniają klientowi realną ochronę finansową. W sytuacji popełnienia błędu w sztuce prawniczej lub uchybienia terminowi odszkodowanie wypłacane jest poszkodowanemu bezpośrednio przez ubezpieczyciela.
Osoba posiadająca wyłącznie uniwersytecki dyplom magistra prawa i prowadząca działalność gospodarczą nie podlega takiemu obowiązkowi ustawowemu. Jeśli z powodu niewiedzy, zaniedbania lub rażącego błędu procesowego doradcy klient poniesie poważną stratę materialną, wyegzekwowanie rekompensaty od nieubezpieczonego podmiotu bywa bezskuteczne. Zabezpieczenie majątkowe w postaci polisy ubezpieczeniowej stanowi zatem zasadniczy element przewagi adwokata nad nieposiadającym uprawnień prawnikiem.
Kodeks etyki i odpowiedzialność dyscyplinarna adwokatów
Adwokatów obowiązuje rygorystyczny Zbiór Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, uchwalony przez Naczelną Radę Adwokacką. Zbiór ten nakłada na każdego członka palestry wysokie wymagania dotyczące uczciwości, lojalności wobec mandanta, unikania konfliktów interesów oraz umiaru w działaniach promocyjnych. Każde naruszenie tych standardów może skutkować natychmiastowym wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przed niezależnym sądem dyscyplinarnym właściwej izby adwokackiej.
Katalog kar dyscyplinarnych, jakie mogą zostać prawomocnie orzeczone wobec adwokata za uchybienie godności zawodu lub rażące niedopełnienie obowiązków procesowych wobec swojego klienta, jest wyjątkowo surowy. W ramach sformalizowanej procedury samorządowej sądy dyscyplinarne mogą wymierzyć następujące sankcje korporacyjne:
- Upomnienie dziekańskie lub formalna nagana korporacyjna.
- Wysoka kara pieniężna uiszczana na cele samorządowe.
- Zawieszenie w prawie wykonywania zawodu na okres od kilku miesięcy do pięciu lat.
- Wydalenie z adwokatury skutkujące bezpowrotną utratą prawa do wykonywania zawodu.
Prawnik niebędący członkiem samorządu zawodowego nie ponosi żadnej odpowiedzialności dyscyplinarnej przed organami korporacyjnymi. W relacjach z klientami odpowiada on wyłącznie na zasadach ogólnych kodeksu cywilnego. Osoba niezadowolona z jakości usług doradcy prawnego bez uprawnień nie ma możliwości złożenia oficjalnej skargi do rzecznika dyscyplinarnego ani skorzystania z bezpłatnego arbitrażu korporacyjnego w sporach o rozliczenia finansowe.
Formy wykonywania zawodu przez adwokata
Ustawa Prawo o adwokaturze precyzyjnie normuje dopuszczalne formy organizacyjne, w jakich adwokat może świadczyć pomoc prawną swoim klientom. Podstawową regułą ustrojową jest bezwzględny zakaz pozostawania w stosunku pracy, co ma gwarantować całkowitą niezależność adwokata od jakichkolwiek poleceń przełożonych. Adwokat nie może być zatrudniony na umowę o pracę w spółce kapitałowej ani w organach administracji.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo o adwokaturze adwokaci mogą prowadzić swoją praktykę zawodową wyłącznie w ściśle określonych, transparentnych strukturach organizacyjnych. Wybór dopuszczalnej formy wykonywania zawodu podlega stałemu nadzorowi okręgowej rady adwokackiej i obejmuje wyłącznie następujące warianty:
- Indywidualną kancelarię adwokacką zarejestrowaną jako jednoosobowa działalność gospodarcza.
- Spółkę cywilną lub spółkę jawną tworzoną wyłącznie z innymi adwokatami bądź radcami.
- Spółkę partnerską, komandytową lub komandytowo-akcyjną z udziałem uprawnionych prawników.
- Zespół adwokacki działający w oparciu o struktury samorządowe.
Ograniczenia te nie dotyczą w żadnym stopniu prawników nieposiadających uprawnień korporacyjnych. Mogą oni bez przeszkód pracować na umowach o pracę, umowach zlecenia lub zakładać spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W takich spółkach kapitał i kontrola decyzyjna mogą należeć do osób bez wykształcenia prawniczego, co nierzadko rodzi ryzyko podporządkowania interesu klienta wyłącznie maksymalizacji zysku finansowego.
Doradztwo prawne a usługi kancelarii odszkodowawczych
Na polskim rynku usług prawnych od wielu lat prężnie działają podmioty gospodarcze określane mianem kancelarii odszkodowawczych lub biur doradztwa prawnego. Przedsiębiorstwa te są najczęściej prowadzone przez magistrów prawa bez aplikacji lub przez inwestorów nieposiadających wykształcenia prawniczego. Choć oferują one pomoc w dochodzeniu odszkodowań komunikacyjnych, windykacji należności czy sporach z bankami, ich status prawny zasadniczo różni się od kancelarii adwokackich.
Firmy odszkodowawcze często stosują agresywne metody pozyskiwania klientów oraz pobierają bardzo wysokie prowizje sukcesu, sięgające nawet kilkudziesięciu procent wywalczonej kwoty. W przypadku adwokatów tego typu praktyki marketingowe są zakazane przez kodeks etyki. Co więcej, gdy sprawa trafia do sądu, nieposiadająca uprawnień firma i tak musi zatrudnić zewnętrznego adwokata, co może generować ukryte koszty i komplikować komunikację procesową.
Jak sprawdzić, czy prawnik jest rzeczywiście adwokatem?
Weryfikacja statusu zawodowego osoby, której zamierzamy powierzyć prowadzenie osobistych lub majątkowych spraw, jest czynnością niezwykle prostą, bezpłatną i w pełni jawną. Naczelna Rada Adwokacka prowadzi ogólnodostępny Krajowy Rejestr Adwokatów i Aplikantów Adwokackich w systemie teleinformatycznym. Każdy zainteresowany może w kilka chwil sprawdzić przez internet, czy dany prawnik posiada aktywny tytuł adwokata oraz do której izby przynależy.
Przed ostatecznym podpisaniem umowy o świadczenie pomocy prawnej lub udzieleniem pełnomocnictwa procesowego warto rzetelnie skontrolować tożsamość oraz uprawnienia wybranego prawnika. Prawidłowa weryfikacja statusu zawodowego w oficjalnych źródłach samorządowych powinna obejmować sprawdzenie następujących kluczowych elementów formalnych:
- Posiadanie ważnej legitymacji adwokackiej wydanej przez właściwą okręgową radę adwokacką.
- Aktualny status wykonywania zawodu odnotowany w oficjalnym rejestrze publicznym.
- Brak wpisu o zawieszeniu w prawach wykonywania zawodu przez sąd dyscyplinarny.
- Adres zarejestrowanej siedziby kancelarii w pełni zgodny z danymi w rejestrze adwokatów.
Jeżeli danej osoby nie ma w oficjalnym rejestrze prowadzonym przez samorząd adwokacki lub radcowski, oznacza to, że posługuje się ona wyłącznie tytułem magistra prawa. Może to być również osoba bez wykształcenia prawniczego oferująca usługi doradcze. Taka świadomość pozwala uchronić się przed powierzeniem newralgicznych dokumentów oraz skomplikowanych sporów sądowych osobom niemającym uprawnień procesowych.
Toga i symbole adwokatury w sali sądowej
Wizualnym i symbolicznym wyróżnikiem adwokata występującego na sali sądowej jest urzędowy strój w postaci togi z zielonym żabotem oraz zielonymi obszyciami. Kolor zielony w polskiej tradycji prawniczej jest od stuleci ściśle przypisany palestrze i symbolizuje nadzieję na sprawiedliwy wyrok. Prawnik posiadający wyłącznie tytuł magistra prawa nie ma prawa zakładać togi podczas żadnej rozprawy sądowej.
Toga nie stanowi wyłącznie elementu tradycji i estetyki, lecz jest oficjalnym strojem urzędowym wymaganym przez ustawę o ustroju sądów powszechnych podczas wykonywania czynności procesowych. Noszenie togi podkreśla powagę wymiaru sprawiedliwości, formalną równość stron oraz szacunek wobec składu sędziowskiego. Dla sądu obecność togi na sali jest jednoznacznym sygnałem, że stronę reprezentuje kwalifikowany i uprawniony pełnomocnik procesowy.
Koszty usług prawnych: magister prawa a adwokat
Wysokość wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną różni się w zależności od statusu formalnego osoby, do której się zwracamy. Porada udzielona przez magistra prawa bywa niekiedy tańsza, co wynika z braku obciążeń związanych z utrzymaniem samorządu, obowiązkowymi szkoleniami i opłacaniem składek ubezpieczeniowych. Jednak pozorna oszczędność na honorarium wiąże się ze znacznie wyższym ryzykiem merytorycznym i finansowym.
Honorarium adwokata odzwierciedla jego wieloletnie przygotowanie zawodowe, doświadczenie na sali rozpraw oraz pełne zabezpieczenie polisą OC. W postępowaniach cywilnych i gospodarczych wygrana sprawa prowadzona przez adwokata umożliwia odzyskanie od strony przegranej kosztów zastępstwa procesowego według stawek urzędowych określonych przez Ministra Sprawiedliwości. W przypadku korzystania z usług nieuprawnionego doradcy zwrot takich kosztów jest wykluczony.
Kiedy wystarczy porada prawnika, a kiedy konieczny jest adwokat?
Decyzja o wyborze właściwego doradcy powinna być zawsze uzależniona od charakteru problemu oraz potencjalnych konsekwencji prawnych. W prostych sprawach administracyjnych, przy analizie nieskomplikowanych umów konsumenckich czy wyjaśnianiu ogólnych przepisów prawa, pomoc magistra prawa może okazać się w zupełności wystarczająca. Pozwala to na szybkie uzyskanie podstawowej orientacji prawnej bez konieczności angażowania adwokata do reprezentacji sądowej.
Istnieje jednak bardzo szeroki katalog sytuacji o wysokim stopniu ryzyka procesowego, w których profesjonalna pomoc certyfikowanego adwokata staje się bezwzględną koniecznością. Do spraw wymagających obligatoryjnego udziału wykwalifikowanego pełnomocnika lub obrońcy zaliczają się przede wszystkim następujące kategorie postępowań:
- Wszelkie postępowania karne, karnoskarbowe, aresztowe oraz przesłuchania w prokuraturze.
- Skomplikowane spory cywilne, procesy gospodarcze oraz sprawy z zakresu prawa pracy.
- Sprawy rodzinne o rozwód, separację, alimenty oraz podział majątku wspólnego małżonków.
- Sporządzanie i wnoszenie skarg kasacyjnych do Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W sytuacjach spornych, w których stawką jest dorobek życia, dobre imię lub wolność osobista, korzystanie z pomocy osób bez pełnych uprawnień stanowi nieuzasadnione ryzyko. Adwokat dysponuje zaawansowaną wiedzą taktyczną i proceduralną, która decyduje o skuteczności pism procesowych oraz terminowości wniosków dowodowych, co bezpośrednio przesądza o ostatecznym wyniku procesu.
Najczęstsze mity na temat tytułów prawniczych w Polsce
W języku potocznym określenia prawnik, adwokat, mecenas, notariusz oraz radca prawny są nagminnie stosowane zamiennie, co rodzi liczne mity i nieporozumienia społeczne. Jednym z najbardziej zakorzenionych błędów jest przekonanie, że każdy absolwent studiów prawniczych ma prawo tytułować się adwokatem. W rzeczywistości bez ukończenia aplikacji, zdania egzaminu państwowego i wpisu na listę izby posługiwanie się tym tytułem jest nielegalne.
Kolejnym powszechnym mitem jest traktowanie słowa mecenas jako oficjalnego tytułu zawodowego o określonych uprawnieniach procesowych. W polskim prawie tytuł ten ma charakter wyłącznie tradycyjny i grzecznościowy. Choć zwyczajowo zwracamy się tak do adwokatów i radców prawnych, to sam zwrot mecenas nie jest uregulowany ustawowo, w przeciwieństwie do ściśle chronionych prawnie tytułów adwokata, sędziego czy notariusza.
Podsumowanie kluczowych różnic między prawnikiem a adwokatem
Zrozumienie fundamentalnej różnicy między prawnikiem a adwokatem pozwala uniknąć kosztownych błędów i podjąć racjonalną decyzję przy wyborze pomocy prawnej. Prawnik to ogólne określenie wykształcenia uniwersyteckiego, podczas gdy adwokat to ściśle uregulowany zawód zaufania publicznego o pełnych uprawnieniach procesowych. Każdy adwokat jest z definicji prawnikiem, lecz tylko nieliczni prawnicy posiadają tytuł zawodowy adwokata.
Najważniejsze różnice dzielące magistra prawa od czynnie wykonującego swój zawód adwokata można ująć w syntetycznym zestawieniu kluczowych kryteriów formalnych i praktycznych. Podsumowanie to w sposób w pełni przejrzysty i jednoznaczny uwypukla zasadniczą odmienność obu tych statusów w polskim porządku prawnym:
- Kwalifikacje formalne: dyplom magistra prawa a ukończona aplikacja i zdany egzamin państwowy.
- Uprawnienia procesowe: ograniczone doradztwo a pełna reprezentacja sądowa i obrona karna.
- Gwarancje dla klienta: brak ochrony a bezwzględna tajemnica zawodowa i polisa OC.
- Nadzór zawodowy: brak kontroli samorządowej a surowy kodeks etyki i sądownictwo dyscyplinarne.
Poszukując profesjonalnego wsparcia w skomplikowanej sprawie sądowej lub w trakcie postępowania karnego, warto zawsze sprawdzić tożsamość i uprawnienia pełnomocnika w oficjalnym rejestrze publicznym. Wybór certyfikowanego adwokata gwarantuje najwyższe standardy etyczne, pełną poufność wszelkich przekazanych informacji oraz profesjonalną ochronę praw i wolności obywatelskich przed wszystkimi organami państwowymi.