Ile wynosi próg kradzieży w prawie karnym?

Próg kradzieży w polskim prawie karnym wynosi dokładnie 800 złotych. Wartość ta stanowi sztywną granicę ustawową dzielącą czyn zabroniony na wykroczenie przeciwko mieniu oraz przestępstwo kradzieży. Przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej o wartości nieprzekraczającej 800 złotych jest kwalifikowane jako wykroczenie z Kodeksu wykroczeń, natomiast przekroczenie tej sumy choćby o jeden grosz skutkuje odpowiedzialnością karną z Kodeksu karnego.

Ustalenie dokładnej kwoty granicznej ma fundamentalne znaczenie dla sprawcy, organów ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości. Wpływa ono bezpośrednio na rodzaj zastosowanej procedury sądowej, wymiar grożącej kary, obecność wpisu w Krajowym Rejestrze Karnym, a także na okres przedawnienia karalności czynu. Sztywny próg 800 złotych został wprowadzony w ramach nowelizacji przepisów karnych z 1 października 2023 roku.

Definicja progu kradzieży i aktualna granica kwotowa

Próg kradzieży to precyzyjnie określona przez ustawodawcę wartość materialna skradzionego mienia, która determinuje reżim odpowiedzialności prawnej. W polskim systemie prawnym instytucja ta rozgranicza czyny o mniejszym ładunku społecznej szkodliwości od przestępstw powszechnych. Wartość ta dotyczy wyłącznie bezpośredniej szkody majątkowej wyrządzonej przestępczym działaniem zaboru mienia w celu jego trwałego przywłaszczenia.

Aktualny próg wynosi 800 złotych i ma charakter kwotowy, co oznacza, że jest bezpośrednio zapisany w treści ustawy. Granica ta obowiązuje jednolicie na terenie całego kraju i dotyczy wszelkich form zaboru cudzej rzeczy ruchomej, jeśli sprawca nie działał w warunkach kwalifikowanych. Znajomość tej granicy pozwala na precyzyjne określenie statusu prawnego podejrzanego już w momencie zatrzymania.

Podstawy prawne rozgraniczenia przestępstwa i wykroczenia

Rozgraniczenie pomiędzy przestępstwem a wykroczeniem kradzieży opiera się na dwóch podstawowych aktach prawnych. Pierwszym z nich jest Kodeks karny, a drugim Kodeks wykroczeń. Relacja między tymi ustawami ma charakter komplementarny, gdzie norma wykroczeniowa stanowi wyjątek redukujący odpowiedzialność sprawcy w przypadku zaboru mienia o stosunkowo niewielkiej wartości rynkowej.

Konkretne przepisy prawa precyzyjnie regulują znamiona obu czynów oraz moment przejścia odpowiedzialności:

Artykuł 119 § 1 Kodeksu wykroczeń określa odpowiedzialność za kradzież lub przywłaszczenie rzeczy o wartości nieprzekraczającej 800 złotych.
Artykuł 278 § 1 Kodeksu karnego definiuje zbrodnię lub występek kradzieży cudzej rzeczy ruchomej, znajdujący zastosowanie powyżej ustawowego progu.
Artykuł 12 ustęp 2 Kodeksu karnego reguluje kwestię przestępstw ciągłych oraz sumowania wartości zagarniętego mienia.

Zastosowanie odpowiedniego artykułu zależy wprost od wartości przedmiotu wykonawczego. Sąd oraz prokuratura badają stan faktyczny wyłącznie w oparciu o te normy, co wyklucza dowolność orzeczniczą w sprawach o kradzież mienia.

Ewolucja przepisów i historia zmian wartości granicznej

Kształtowanie się progu kradzieży w polskim prawodawstwie podlegało licznym przekształceniom na przestrzeni ostatnich dekad. Przez wiele lat granica ta była powiązana z minimalnym wynagrodzeniem za pracę i wynosiła jedną czwartą tej kwoty. Takie rozwiązanie sprawiało, że próg wzrastał automatycznie wraz z podwyżkami płacy minimalnej wprowadzanymi przez Radę Ministrów.

Mechanizm ten rodził jednak poważne problemy interpretacyjne w procesach karnych na przełomie lat kalendarzowych. Sprawcy kradzieży często korzystali z zasady stosowania ustawy względniejszej, ponieważ coroczna waloryzacja płacy minimalnej zmieniała kwalifikację ich czynów z przestępstw na wykroczenia. Wywoływało to chaos orzeczniczy i poczucie bezkarności wśród seryjnych złodziei sklepowych.

Reforma prawa karnego uchwalona w 2022 roku, a wdrożona jesienią 2023 roku, ostatecznie zerwała z mechanizmem procentowym. Ustawodawca zdecydował się na powrót do stałej wartości kwotowej, ustanawiając ją na poziomie 800 złotych. Decyzja ta miała na celu ustabilizowanie praktyki orzeczniczej oraz zredukowanie automatycznej depenalizacji czynów wynikającej z inflacji płacowej.

Sposób ustalania i wyceny wartości skradzionego mienia

Prawidłowe ustalenie wartości skradzionego przedmiotu jest najważniejszym elementem postępowania przygotowawczego. Wartość ta nie może być określana w sposób szacunkowy lub dowolny przez pokrzywdzonego. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego miernikiem wartości rzeczy jest jej rzeczywista wartość rynkowa z chwili i miejsca popełnienia czynu zabronionego.

W praktyce handlowej, zwłaszcza przy kradzieżach w wielkopowierzchniowych placówkach handlowych, pojawia się problem cen promocyjnych oraz podatku od towarów i usług. Sądy powszechne przyjmują, że decydująca jest cena detaliczna brutto, za jaką towar był oferowany legalnym nabywcom w danym punkcie sprzedaży w momencie dokonania zaboru.

W przypadku rzeczy używanych, uszkodzonych lub unikatowych wycena wymaga bardziej złożonych procedur:

Uwzględnienie stopnia fizycznego zużycia oraz amortyzacji przedmiotu od momentu jego zakupu do chwili kradzieży.
Powołanie biegłego rzeczoznawcy majątkowego w celu sporządzenia profesjonalnej opinii szacunkowej.
Analiza cen transakcyjnych podobnych przedmiotów na wtórnym rynku internetowym lub lokalnym.

Błędne zawyżenie wartości przez właściciela może prowadzić do nieuzasadnionego postawienia zarzutu popełnienia przestępstwa. Dlatego obrońcy podejrzanych w pierwszej kolejności weryfikują faktury, paragony oraz realny stan techniczny zabezpieczonych przedmiotów.

Wykroczenie kradzieży a konsekwencje prawne dla sprawcy

Kwalifikacja zaboru mienia jako wykroczenia z artykułu 119 Kodeksu wykroczeń wiąże się ze znacznie łagodniejszym traktowaniem sprawcy przez wymiar sprawiedliwości. Postępowanie toczy się wówczas w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Sprawy te są rozpoznawane szybciej, nierzadko w trybie nakazowym bez konieczności przeprowadzania wielomiesięcznych rozpraw.

Głównym celem sankcji wykroczeniowych jest prewencja indywidualna oraz natychmiastowa reakcja na naruszenie porządku publicznego. Kodeks wykroczeń przewiduje zróżnicowany katalog kar za kradzież do kwoty 800 złotych:

Kara aresztu orzekana w wymiarze od 5 do 30 dni.
Kara ograniczenia wolności trwająca 1 miesiąc, polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne.
Kara grzywny wymierzana w granicach od 20 do 5000 złotych.
Obowiązek zapłaty równowartości skradzionego mienia, jeżeli szkoda nie została naprawiona w naturze.

Kluczową zaletą z perspektywy sprawcy wykroczenia jest fakt, że skazanie za ten czyn nie powoduje wpisu do Krajowego Rejestru Karnego. Osoba ukarana grzywną lub aresztem za wykroczenie nadal w świetle prawa zachowuje status osoby niekaranej za przestępstwo.

Przestępstwo kradzieży i kary przewidziane w Kodeksie karnym

Przekroczenie granicy 800 złotych diametralnie zmienia sytuację procesową sprawcy. Czyn staje się występkiem ściganym z urzędu na podstawie artykułu 278 § 1 Kodeksu karnego. W tym przypadku organy ścigania wszczynają pełne dochodzenie lub śledztwo, a sprawą zajmuje się wydział karny sądu rejonowego właściwego dla miejsca zdarzenia.

Podstawowe sankcje karne za przestępstwo kradzieży zwykłej charakteryzują się dużą dolegliwością:

Kara pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do lat 5 w typie podstawowym.
Kara ograniczenia wolności polegająca na pracach społecznych lub potrąceniu z wynagrodzenia.
Grzywna orzekana w stawkach dziennych, której łączna wysokość może wynosić od kilkuset do ponad miliona złotych.

Skazanie wyrokiem karnym za przestępstwo pociąga za sobą bezwzględny wpis do rejestru skazanych. Taki stan prawny uniemożliwia wykonywanie wielu zawodów zaufania publicznego, pełnienie funkcji w zarządach spółek, a także zdobycie pracy w administracji państwowej czy służbach mundurowych.

Zbieg wykroczeń i zasada sumowania wartości szkody

Wielu sprawców kradzieży celowo dokonuje zaboru mienia o wartości poniżej 800 złotych w krótkich odstępach czasu, licząc na uniknięcie surowej odpowiedzialności karnej. Polski ustawodawca wprowadził jednak mechanizmy prawne, które skutecznie uniemożliwiają wykorzystywanie tej luki. Najważniejszym z nich jest konstrukcja tak zwanego czynu ciągłego oraz sumowanie szkód z kilku kradzieży.

Artykuł 12 § 2 Kodeksu karnego stanowi, że dwa lub więcej zachowań, z których każde z osobna stanowi wykroczenie przeciwko mieniu, uznaje się za jeden czyn zabroniony będący przestępstwem. Warunkiem jest popełnienie tych czynów w krótkich odstępach czasu oraz z wykorzystaniem tej samej albo takiej samej sposobności.

Kluczowe kryteria kwalifikowania serii drobnych kradzieży jako jednego przestępstwa obejmują:

Dokonanie kilku zaborów mienia w niewielkim przedziale czasowym, zazwyczaj wynoszącym od kilku dni do kilku tygodni.
Działanie w podobny sposób, na przykład kradzieże w tej samej sieci sklepów lub przy użyciu identycznej metody.
Łączna wartość skradzionego mienia we wszystkich jednostkowych czynach przewyższająca kwotę 800 złotych.

Dzięki tej regulacji sprawca, który ukradł towar za 300 złotych w poniedziałek, za 300 złotych w środę i za 300 złotych w piątek, nie odpowiada za trzy wykroczenia. Odpowiada on za jedno przestępstwo z Kodeksu karnego o łącznej wartości szkody wynoszącej 900 złotych.

Różnice proceduralne między postępowaniem w sprawach o wykroczenia a procesem karnym

Różnica między wykroczeniem a przestępstwem kradzieży ma bezpośrednie przełożenie na przebieg całej procedury sądowej. W przypadku wykroczeń policja często kończy sprawę nałożeniem mandatu karnego, który sprawca może przyjąć na miejscu zdarzenia. Odmowa przyjęcia mandatu skutkuje skierowaniem wniosku o ukaranie do wydziału grodzkiego sądu rejonowego.

Postępowanie karne dotyczące przestępstwa z artykułu 278 Kodeksu karnego jest procedurą sformalizowaną, w której podejrzanemu przysługują szerokie prawa do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy adwokata z urzędu w określonych przypadkach. Śledztwo lub dochodzenie kończy się sporządzeniem aktu oskarżenia, który prokurator przesyła do sądu.

W toku procesu karnego stosowane mogą być znacznie bardziej dolegliwe środki przymusu procesowego:

Dozór policji połączony z zakazem opuszczania kraju lub kontaktowania się ze świadkami.
Zastosowanie poręczenia majątkowego w postaci kaucji wpłacanej na konto sądu lub prokuratury.
Zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres przygotowawczy w przypadku obawy ucieczki lub matactwa.

W sprawach o wykroczenia stosowanie takich środków jest prawnie niedopuszczalne. Różnice proceduralne manifestują się także w kosztach sądowych, które w procesie karnym są wielokrotnie wyższe i obciążają skazanego w przypadku wydania wyroku skazującego.

Wpływ kwalifikacji czynu na wpis do Krajowego Rejestru Karnego

Obecność w Krajowym Rejestrze Karnym stanowi jedno z najbardziej dotkliwych następstw skazania za przestępstwo. Zaświadczenie o niekaralności jest wymogiem formalnym przy ubieganiu się o zatrudnienie w sektorze finansowym, edukacji, ochronie mienia czy w organach administracji samorządowej. Przekroczenie progu 800 złotych niemal automatycznie przekreśla szanse na uzyskanie takiego dokumentu.

Osoba, która dopuściła się wykroczenia kradzieży i została ukarana mandatem lub wyrokiem sądu, nie figuruje w centralnym rejestrze skazanych. Rejestr ten gromadzi wyłącznie dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, co pozwala sprawcom drobnych kradzieży uniknąć stygmatyzacji zawodowej.

Dane o ukaraniu za wykroczenia trafiają jedynie do policyjnych baz informacyjnych oraz rejestru sprawców wykroczeń:

Informacje te są dostępne wyłącznie dla organów ścigania, sądów oraz prokuratury.
Pracodawcy komercyjni nie mają żadnego prawnego dostępu do tych wewnętrznych baz danych.
Zapisy te służą policji do weryfikacji, czy zatrzymana osoba nie popełnia kradzieży w sposób ciągły lub recydywistyczny.

Zatarcie skazania za wykroczenie następuje automatycznie po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. W prawie karnym okres ten jest znacznie dłuższy i wynosi od roku do nawet kilkunastu lat.

Kradzież z włamaniem a bezwzględna odpowiedzialność karna

Istotnym wyjątkiem od zasady progu kwotowego jest kradzież z włamaniem, uregulowana w artykule 279 Kodeksu karnego. W przypadku tego przestępstwa wartość skradzionego mienia nie ma żadnego znaczenia dla kwalifikacji prawnej czynu. Zabór rzeczy ruchomej po uprzednim usunięciu przeszkody materialnej chroniącej dostęp do mienia jest zawsze zbrodnią lub występkiem.

Włamaniem w rozumieniu prawa karnego jest nie tylko wyważenie drzwi, wybicie szyby czy rozbicie kłódki. Może to być również przełamanie zabezpieczeń elektronicznych, użycie podrobionego klucza, a także nieuprawnione posłużenie się cudzą kartą płatniczą przy transakcji zbliżeniowej lub wypłacie z bankomatu.

Cechy charakterystyczne kradzieży z włamaniem wyróżniające ją na tle kradzieży zwykłej:

Sprawca odpowiada z Kodeksu karnego nawet wtedy, gdy wartość skradzionej rzeczy wynosi zaledwie 5 złotych.
Przepis przewiduje surowe zagrożenie karą pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Brak możliwości zakwalifikowania czynu jako wykroczenia na podstawie artykułu 119 Kodeksu wykroczeń.

Praktyka sądowa rygorystycznie podchodzi do ochrony mienia zabezpieczonego zamkiem lub hasłem. Oznacza to, że nawet drobna kradzież ze skarbonki, zamkniętej szafki pracowniczej czy zabezpieczonego pojazdu automatycznie eliminuje zastosowanie progu 800 złotych.

Kradzież zuchwała jako kwalifikowana postać zaboru mienia

Kradzież szczególnie zuchwała to kolejna postać przestępstwa przeciwko mieniu, w której próg 800 złotych zostaje całkowicie wyłączony. Instytucja ta została przywrócona do polskiego prawa karnego w celu zaostrzenia reakcji na sprawców działających w sposób bezczelny, lekceważący obecność ofiary lub wykorzystujący jej bezradność. Kwalifikację tę określa artykuł 278a Kodeksu karnego.

Ustawodawca precyzyjnie zdefiniował zachowania, które nadają kradzieży charakter szczególnie zuchwały. Dotyczy to sytuacji, w których sprawca wykazuje postawę otwartego lekceważenia norm społecznych lub atakuje osobę ze względu na jej specyficzne cechy psychofizyczne.

Za kradzież szczególnie zuchwałą uznaje się w szczególności:

Działanie w sposób jawny, bezczelny, bezpośrednio na oczach pokrzywdzonego lub innych osób, przy demonstracyjnym ignorowaniu sprzeciwu.
Zabór mienia znajdującego się bezpośrednio na osobie pokrzywdzonego, w tym klasyczne kradzieże kieszonkowe w środkach komunikacji.
Wykorzystanie bezradności ofiary wynikającej z jej wieku, niepełnosprawności, stanu zdrowia lub upojenia alkoholowego.

Za popełnienie kradzieży szczególnie zuchwałej grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Wartość skradzionego portfela czy telefonu jest w tym przypadku okolicznością drugorzędną, wpływającą jedynie na wymiar kary w ramach ustawowych widełek.

Wypadek mniejszej wagi w prawie karnym

Nawet jeśli wartość skradzionego mienia przekroczy próg 800 złotych, sprawca nie zawsze musi ponosić pełną odpowiedzialność przewidzianą za typ podstawowy przestępstwa. Kodeks karny w artykule 283 przewiduje instytucję tak zwanego wypadku mniejszej wagi. Jest to klauzula redukująca stopień represji karnej w sytuacjach o niskim ładunku społecznej szkodliwości.

O zakwalifikowaniu kradzieży jako wypadku mniejszej wagi decyduje całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych danego czynu. Sąd bada nie tylko samą wartość mienia, która zazwyczaj jedynie nieznacznie przekracza 800 złotych, ale również motywację sprawcy, sposób jego działania oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa.

Okoliczności przemawiające za przyjęciem wypadku mniejszej wagi:

Wartość szkody oscylująca tuż powyżej granicy ustawowej, na przykład 820 lub 850 złotych.
Działanie sprawcy pod wpływem ciężkich warunków osobistych lub nagłego impulsu życiowego.
Natychmiastowe pojednanie się z pokrzywdzonym, przeproszenie go i pełne naprawienie wyrządzonej szkody.

W przypadku uznania czynu za wypadek mniejszej wagi sąd może orzec grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Pozwala to na uniknięcie surowej kary więzienia wobec osób, które incydentalnie naruszyły normy prawa karnego.

Znaczenie motywacji sprawcy i zamiaru przy kradzieży

Kradzież jest przestępstwem kierunkowym, co oznacza, że można ją popełnić wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Sprawca w momencie podejmowania działania musi chcieć przywłaszczyć cudzą rzecz, czyli postąpić z nią tak, jakby był jej właścicielem. Wyklucza to odpowiedzialność za kradzież w sytuacji, gdy zabór mienia nastąpił na skutek błędu, roztargnienia lub nieporozumienia.

Częstym przypadkiem w praktyce obrończej są sytuacje w sklepach samoobsługowych, gdy klient zapomina wyłożyć towar z dolnej półki wózka lub nie zeskanuje produktu na kasie samoobsługowej. Prokuratura musi udowodnić, że oskarżony działał z pełną świadomością i premedytacją w celu bezprawnego powiększenia swojego majątku.

Brak zamiaru przywłaszczenia całkowicie wyłącza byt przestępstwa oraz wykroczenia kradzieży:

Przypadkowe wyniesienie towaru bez uiszczenia opłaty wskutek roztargnienia nie jest czynem karalnym.
Krótkotrwałe użycie cudzej rzeczy z zamiarem jej natychmiastowego zwrotu nie stanowi kradzieży zwykłej.
Spór cywilnoprawny o własność rzeczy wyklucza kwalifikowanie zaboru jako kradzieży do czasu rozstrzygnięcia praw do mienia.

Ocena strony podmiotowej jest często kluczowa przy sprawach granicznych, gdzie wartość towaru wynosi dokładnie 800 złotych. W takich sprawach intencja sprawcy decyduje o skierowaniu aktu oskarżenia do sądu lub umorzeniu śledztwa z braku znamion czynu zabronionego.

Skutki ekonomiczne i społeczne podwyższania progu kradzieży

Wysokość progu kradzieży wywołuje nieustanne dyskusje wśród ekonomistów, przedsiębiorców oraz przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości. Środowisko handlowców regularnie wskazuje, że podnoszenie limitu kwotowego prowadzi do eskalacji kradzieży w sklepach detalicznych. Drobni przedsiębiorcy czują się bezbronni wobec złodziei, którzy kalkulują wartość zaboru tak, by nie przekroczyć ustawowego limitu.

Z drugiej strony autorzy reformy prawa karnego podnoszą argumenty pragmatyczne związane z wydolnością wymiaru sprawiedliwości. Prowadzenie pełnych procesów karnych o kradzież przedmiotów o wartości kilkuset złotych generuje ogromne koszty budżetowe, często wielokrotnie przewyższające wartość samej szkody majątkowej.

Główne konsekwencje społeczne i gospodarcze sztywnego progu kradzieży:

Wzrost nakładów branży handlowej na systemy monitoringu, bramki antykradzieżowe i fizyczną ochronę mienia.
Odciążenie prokuratur i wydziałów karnych sądów rejonowych od rozpatrywania drobnych spraw o kradzieże sklepowe.
Zwiększenie obciążenia jednostek policji prowadzących czynności wyjaśniające w sprawach o wykroczenia.

Optymalne wyznaczenie tej granicy wymaga zachowania równowagi pomiędzy ochroną własności prywatnej a racjonalnym wydatkowaniem środków publicznych na funkcjonowanie aparatu ścigania. Próg 800 złotych stanowi obecnie kompromis między realiami rynkowymi a polityką kryminalną państwa.

Przedawnienie karalności wykroczenia i przestępstwa kradzieży

Terminy przedawnienia karalności to kolejny obszar, w którym próg 800 złotych wyznacza istotną granicę prawną. Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego w ustawie czasu od momentu popełnienia czynu zabronionego, sprawca nie może już zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a wszczęte postępowanie podlega bezwzględnemu umorzeniu.

W przypadku wykroczenia kradzieży z artykułu 119 Kodeksu wykroczeń terminy te są stosunkowo krótkie. Karalność wykroczenia ustaje po upływie roku od czasu jego popełnienia. Jeżeli jednak w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przedawnia się z upływem 2 lat od zakończenia tego rocznego okresu, czyli łącznie po 3 latach.

W prawie karnym terminy przedawnienia są znacznie dłuższe i zapewniają organom ścigania więcej czasu na ujęcie sprawcy:

Karalność przestępstwa kradzieży w typie podstawowym przedawnia się po upływie 5 lat od daty jego popełnienia.
Jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, termin przedawnienia wydłuża się o dodatkowe 10 lat.
W przypadku przestępstw łączny okres ścigania sprawcy kradzieży może wynosić nawet 15 lat.

Różnica ta ma fundamentalne znaczenie w sprawach, w których tożsamość sprawcy zostaje ustalona dopiero po dłuższym czasie dzięki nowoczesnym metodom kryminalistycznym lub badaniom śladów biologicznych.

Perspektywy zmian progu kradzieży w polskim prawodawstwie

Dyskusja nad zasadnością utrzymywania sztywnego progu kwotowego na poziomie 800 złotych pozostaje otwarta w doktrynie prawniczej. W warunkach dynamicznych zmian makroekonomicznych i postępującej inflacji każda sztywna kwota traci na wartości realnej. Oznacza to, że z biegiem czasu coraz drobniejsze czyny mogą być kwalifikowane jako przestępstwa.

Wśród prawników i ustawodawców pojawiają się postulaty powrotu do mechanizmu waloryzacyjnego powiązanego z obiektywnymi wskaźnikami gospodarczymi. Innym rozważanym kierunkiem jest modyfikacja procedur karnych, która umożliwiłaby szybsze rozpoznawanie spraw o przestępstwa kradzieży bez konieczności angażowania pełnego aparatu śledczego.

Potencjalne kierunki modyfikacji przepisów o progu kradzieży:

Wprowadzenie corocznej waloryzacji kwoty 800 złotych o wskaźnik inflacji ogłaszany przez Główny Urząd Statystyczny.
Uzależnienie progu od minimalnej stawki godzinowej lub przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.
Zaostrzenie sankcji administracyjnych i cywilnych wobec sprawców powtarzających się wykroczeń przeciwko mieniu.

Ostateczny kształt przepisów będzie zależał od analizy policyjnych statystyk przestępczości oraz oceny efektywności znowelizowanych norm. Na ten moment granica 800 złotych pozostaje obowiązującym standardem prawnym, determinującym losy tysięcy spraw toczących się przed polskimi organami ścigania.