Podsumowanie: najważniejsze zasady dostępu do dokumentacji medycznej
Uzyskanie wglądu do dokumentacji medycznej wymaga złożenia wniosku do podmiotu leczniczego w formie ustnej, pisemnej lub elektronicznej. Pacjent oraz osoba upoważniona mają ustawowe prawo do bezpłatnego wglądu na miejscu, pobrania wyciągów, odpisów lub kopii, a także dostępu poprzez Internetowe Konto Pacjenta. Pierwsza kopia dokumentacji jest wydawana bezpłatnie, a placówka ma obowiązek zrealizować wniosek bez zbędnej zwłoki.
Prawo do dostępu do pełnej historii leczenia przysługuje pacjentowi nieprzerwanie, niezależnie od tego, czy korzysta ze świadczeń finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, czy z opieki prywatnej. Podmiot medyczny nie może uzależniać wydania dokumentów od podania przyczyny ani od uregulowania ewentualnych sporów finansowych. Wszelkie odmowy udostępnienia kartoteki wymagają zachowania formy pisemnej oraz przedstawienia uzasadnienia prawnego.
Podstawa prawna prawa do wglądu w dokumentację medyczną
Prawo do dostępu do historii leczenia stanowi jedno z fundamentalnych praw pacjenta w polskim systemie ochrony zdrowia. Kwestie te reguluje szczegółowo Ustawa z dnia 6 listopada 2008 roku o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przepisy jednoznacznie nakładają na wszystkie podmioty lecznicze obowiązek prowadzenia, przechowywania oraz bezwzględnego udostępniania dokumentacji medycznej osobom do tego uprawnionym.
Aktualne regulacje prawne gwarantują, że dokumentacja medyczna stanowi własność podmiotu udzielającego świadczeń, lecz zawarte w niej dane należą bezpośrednio do pacjenta. Z tego względu placówka medyczna nie może odmówić wglądu bez uzasadnionej przyczyny wynikającej wprost z ustaw. Przepisy te obowiązują w równym stopniu publiczne zakłady opieki zdrowotnej, jak i prywatne gabinety lekarskie oraz kliniki na terenie całego kraju.
Dodatkowe gwarancje prawne wynikają z przepisów o ochronie danych osobowych oraz rozporządzeń Ministra Zdrowia w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej. Regulacje te precyzują techniczne standardy sporządzania wpisów oraz zabezpieczania danych przed dostępem osób nieuprawnionych. Każdy pacjent ma prawo żądać sprostowania nieścisłości znajdujących się w jego kartotece medycznej.
Kto ma prawo do wglądu w dokumentację medyczną pacjenta
Uprawnienie do wglądu w dokumentację medyczną przysługuje przede wszystkim samemu pacjentowi, pod warunkiem posiadania przez niego pełnej zdolności do czynności prawnych. W przypadku osób małoletnich lub ubezwłasnowolnionych prawo to przechodzi na ich przedstawicieli ustawowych, którymi zazwyczaj są rodzice lub opiekunowie prawni wyznaczeni przez sąd. Pacjent może również wyznaczyć dowolną osobę trzecią do realizowania tych praw w jego imieniu.
Osoba upoważniona przez pacjenta uzyskuje dostęp do dokumentacji w zakresie określonym w pisemnym lub ustnym oświadczeniu. Uprawnienie to nie wygasa automatycznie w chwili śmierci pacjenta, chyba że zmarły za życia sprzeciwił się udostępnianiu danych. Dostęp do dokumentów mogą uzyskać także uprawnione organy państwowe, w tym sądy, prokuratura, Rzecznik Praw Pacjenta oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
- Pacjent posiadający pełną zdolność do czynności prawnych.
- Przedstawiciel ustawowy małoletniego lub ubezwłasnowolnionego pacjenta.
- Osoba fizyczna upoważniona przez pacjenta za życia.
- Uprawnione organy procesowe i instytucje kontrolne na podstawie odrębnych przepisów.
Przedstawiciel ustawowy sprawuje kontrolę nad dokumentacją w sposób wyłączny do momentu osiągnięcia przez pacjenta pełnoletniości. Po ukończeniu osiemnastego roku życia uprawnienia rodziców wygasają z mocy prawa, chyba że młody dorosły złoży osobne upoważnienie. Placówka medyczna ma obowiązek weryfikować tożsamość oraz status prawny każdej osoby ubiegającej się o wgląd do dokumentów.
Formy udostępniania historii leczenia przez placówki medyczne
Podmioty lecznicze są zobowiązane do udostępniania dokumentacji medycznej w kilku przewidzianych prawem formach. Wybór konkretnego sposobu zależy od preferencji wnioskodawcy oraz możliwości technicznych danej placówki. Najprostszą i całkowicie bezpłatną formą jest wgląd do dokumentacji w siedzibie podmiotu, obejmujący także możliwość robienia własnych zdjęć lub sporządzania notatek na miejscu.
Drugą powszechną formą jest wydanie sporządzonych wyciągów, odpisów, kopii lub wydruków z systemów teleinformatycznych. W przypadku elektronicznej dokumentacji medycznej placówka udostępnia dokumenty na informatycznym nośniku danych lub przesyła je drogą elektroniczną. Pacjent ma prawo wybrać formę, która jest dla niego najbardziej dogodna i odpowiada jego bieżącym potrzebom organizacyjnym.
Możliwe jest również wydanie oryginału dokumentacji medycznej za zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, jeżeli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginału. W takich sytuacjach placówka zatrzymuje w swojej archiwizacji poświadczoną kopię lub pełny odpis. Zgoda na wydanie oryginału pacjentowi udzielana jest wyjątkowo, gdy zwłoka w wydaniu mogłaby zagrozić zdrowiu lub życiu.
Wniosek o udostępnienie dokumentacji medycznej i jego elementy
Choć wniosek o udostępnienie dokumentacji medycznej może zostać złożony ustnie, zaleca się sporządzenie go w formie pisemnej. Formalny dokument stanowi dowód w przypadku ewentualnego sporu z placówką lub opóźnień w realizacji usługi. Prawidłowo przygotowany wniosek powinien zawierać precyzyjne dane identyfikacyjne pacjenta oraz jednoznacznie określony zakres żądanych dokumentów medycznych.
Pismo należy zaadresować do kierownika danej placówki medycznej lub wyznaczonego działu dokumentacji chorych. Warto wskazać preferowaną formę odbioru dokumentów, na przykład odbiór osobisty, przesłanie pocztą tradycyjną bądź wysyłkę zaszyfrowanym plikiem na adres e-mail. Jasne sformułowanie żądania pozwala na znaczne przyspieszenie całej procedury administracyjnej i zapobiega nieporozumieniom.
- Dane pacjenta: imię, nazwisko, numer PESEL oraz adres zamieszkania.
- Wskazanie zakresu dokumentacji: okres leczenia, konkretny oddział lub poradnia.
- Wybór formy udostępnienia: wgląd na miejscu, kopia papierowa, nośnik elektroniczny.
- Podpis wnioskodawcy lub jego prawnie ustanowionego przedstawiciela.
Wniosek nie wymaga podawania celu, dla którego pacjent ubiega się o wgląd do swoich akt. Wprowadzanie przez placówki medyczne wymogu uzasadnienia wniosku jest praktyką niezgodną z prawem. Wszelkie wzory wniosków udostępniane przez przychodnie mają charakter pomocniczy, a pacjent może złożyć pismo przygotowane samodzielnie na zwykłej karcie papieru.
Jak złożyć wniosek w przychodni lub szpitalu
Składanie wniosku o udostępnienie dokumentacji medycznej różni się nieznacznie w zależności od specyfiki danej placówki. W przychodniach podstawowej opieki zdrowotnej lub poradniach specjalistycznych dokument należy zazwyczaj złożyć w rejestracji ogólnej lub sekcji archiwum. Pracownik rejestracji ma obowiązek potwierdzić przyjęcie pisma na kopii wnioskodawcy, co stanowi dowód formalnego wszczęcia procedury.
W szpitalach za wydawanie dokumentów odpowiada najczęściej sekcja dokumentacji medycznej lub archiwum zakładowe. Wniosek można dostarczyć osobiście, wysłać listem poleconym bądź przesłać drogą elektroniczną, jeśli placówka udostępnia skrzynkę ePUAP lub dedykowany formularz kontaktowy. Odbiór gotowych dokumentów wymaga okazania dokumentu tożsamości ze zdjęciem w celu weryfikacji uprawnień.
Warto pamiętać, że złożenie wniosku drogą elektroniczną wymaga użycia podpisu zaufanego lub kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Taka forma weryfikacji gwarantuje bezpieczeństwo danych osobowych i zapobiega wyciekowi wrażliwych informacji medycznych. Szpitale często oferują możliwość przesłania dokumentacji przesyłką kurierską na koszt odbiorcy po wcześniejszym potwierdzeniu tożsamości.
Dostęp do elektronicznej dokumentacji medycznej przez Internetowe Konto Pacjenta
Nowoczesnym i niezwykle wygodnym sposobem na wgląd do historii leczenia jest Internetowe Konto Pacjenta. Jest to bezpłatna aplikacja cyfrowa dostarczana przez Ministerstwo Zdrowia, która umożliwia natychmiastowy dostęp do elektronicznej dokumentacji medycznej bez konieczności wizyty w placówce. System gromadzi dane o wystawionych e-receptach, e-skierowaniach oraz zdarzeniach medycznych z terenu całej Polski.
Za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta można pobrać wyniki badań, opisy wizyt lekarskich oraz karty informacyjne z leczenia szpitalnego. Aby uzyskać dostęp do serwisu, wystarczy zalogować się za pomocą Profilu Zaufanego, aplikacji mObywatel lub bankowości elektronicznej. To rozwiązanie znacznie ogranicza biurokrację i przyspiesza przekazywanie informacji między lekarzami a pacjentem.
Platforma umożliwia również udostępnianie dokumentów medycznych wybranym lekarzom, placówkom lub osobom bliskim. Użytkownik może w każdej chwili przyznać dostęp do swojej historii zdrowotnej na określony czas lub bezterminowo. Dzięki cyfryzacji danych medycznych pacjent nie musi nosić papierowych kartotek podczas wizyt u lekarzy specjalistów.
Upoważnienie osób trzecich do wglądu w kartę pacjenta
Pacjent ma prawo w każdym czasie upoważnić wybraną osobę do wglądu w jego dokumentację medyczną. Upoważnienie takie może zostać złożone bezpośrednio w podmiocie leczniczym lub wprowadzone do systemu teleinformatycznego za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta. Pismo powinno zawierać szczegółowe dane osobowe pełnomocnika, w tym jego numer PESEL, oraz zakres przyznanych uprawnień.
Możliwe jest udzielenie upoważnienia ogólnego, obejmującego całość historii leczenia, lub ograniczonego do konkretnego epizodu chorobowego bądź wybranej placówki. Cofnięcie lub zmiana upoważnienia może nastąpić w dowolnym momencie i wymaga złożenia stosownego oświadczenia. Placówka medyczna ma obowiązek odnotować fakt udzielenia pełnomocnictwa w indywidualnej dokumentacji pacjenta.
Upoważnienie może zostać sporządzone na wypadek utraty przytomności lub niezdolności do wyrażenia woli przez pacjenta. Posiadanie takiego dokumentu przez osobę bliską znacznie ułatwia podejmowanie decyzji terapeutycznych w sytuacjach nagłych. Lekarz prowadzący ma obowiązek udzielać informacji o stanie zdrowia osobie wymienionej w oświadczeniu pacjenta.
Uzyskanie wglądu do dokumentacji medycznej osoby zmarłej
Dostęp do historii leczenia pacjenta po jego śmierci przysługuje osobie upoważnionej przez niego za życia. W przypadku braku takiego upoważnienia prawo do wglądu posiada osoba bliska, chyba że inny członek rodziny sprzeciwi się udostępnieniu dokumentów. Regulacja ta chroni tajemnicę lekarską przy jednoczesnym poszanowaniu praw rodziny do informacji o przyczynach zgonu.
W sytuacji powstania konfliktu między osobami bliskimi sprawę rozstrzyga sąd w postępowaniu nieprocesowym. Sąd może wyrazić zgodę na wydanie dokumentów, jeśli jest to uzasadnione dochodzeniem praw lub ochroną życia i zdrowia członków rodziny. Wniosek do sądu składa się w rejonie właściwym dla siedziby podmiotu leczniczego dysponującego dokumentacją.
- Osoba wyznaczona w pisemnym upoważnieniu złożonym przez pacjenta za życia.
- Małżonek, krewny w linii prostej lub powinowaty do drugiego stopnia.
- Osoba pozostająca z pacjentem we wspólnym pożyciu w chwili zgonu.
- Osoba posiadająca prawomocną zgodę sądu wydaną w postępowaniu nieprocesowym.
Osoba ubiegająca się o dostęp do dokumentacji zmarłego musi udokumentować swoje pokrewieństwo lub stopień bliskości. Do wniosku należy dołączyć skrócony odpis aktu stanu cywilnego oraz akt zgonu pacjenta. W przypadku sprzeciwu złożonego przez zmarłego pacjenta za życia, sąd może zezwolić na wgląd jedynie w celu dochodzenia odszkodowania.
Opłaty za wydanie kopii i wyciągów z dokumentacji medycznej
Kwestia odpłatności za udostępnianie dokumentacji medycznej jest ściśle uregulowana przez ustawodawcę. Ustawa o prawach pacjenta stanowi, że pierwsza kopia, wyciąg, odpis lub wydruk dokumentacji medycznej w żądanym zakresie jest wydawana pacjentowi bezpłatnie. Przepis ten chroni pacjentów przed nakładaniem nieuzasadnionych barier finansowych przy dostępie do własnych danych osobowych.
Za sporządzenie kolejnej kopii dokumentacji podmiot leczniczy może pobierać opłatę, której maksymalna wysokość jest powiązana z przeciętnym wynagrodzeniem w gospodarce. Opłata za jedną stronę kopii lub wydruku nie może przekroczyć określonego ułamka procenta tego wynagrodzenia. Bezpłatny pozostaje zawsze wgląd do dokumentacji w siedzibie placówki oraz jej udostępnienie drogą elektroniczną.
- Pierwsza kopia dokumentacji medycznej: całkowicie bezpłatna.
- Wgląd do akt w siedzibie placówki: całkowicie bezpłatny.
- Udostępnienie w formie elektronicznej: całkowicie bezpłatne.
- Druga i kolejna kopia papierowa: opłata wg limitów ustawowych.
Cennik opłat za wydanie kolejnych kopii musi być publicznie dostępny w siedzibie podmiotu leczniczego oraz na jego stronie internetowej. Pobieranie opłat wyższych niż maksima ustawowe stanowi naruszenie prawa i podlega zgłoszeniu do właściwych organów. Placówka ma obowiązek wystawić rachunek lub fakturę potwierdzającą pobranie opłaty za czynności kancelaryjne.
Terminy realizacji wniosku o wydanie dokumentacji medycznej
Przepisy prawa nie określają sztywnej liczby dni na realizację wniosku, nakazują jednak udostępnienie dokumentacji bez zbędnej zwłoki. W praktyce oznacza to, że wgląd na miejscu lub wydanie kopii powinno nastąpić w najszybszym możliwym terminie, uwzględniającym czas niezbędny na przygotowanie akt. W przychodniach POZ termin ten wynosi zazwyczaj od jednego do kilku dni.
W przypadku obszernych kartotek szpitalnych proces odszukania i skopiowania dokumentów może zająć do kilkunastu dni. Jeżeli placówka zwleka z wydaniem dokumentacji powyżej dwóch tygodni bez podania uzasadnionej przyczyny, wnioskodawca ma prawo złożyć formalne ponaglenie. Przetrzymywanie dokumentacji stanowi naruszenie praw pacjenta i podlega interwencji organów nadzorczych.
W sytuacjach nagłych, związanych z zagrożeniem życia lub koniecznością kontynuacji leczenia w innym ośrodku, dokumentacja powinna być udostępniana natychmiast. Placówka medyczna ma obowiązek priorytetowego traktowania wniosków popartych zaświadczeniem lekarskim wskazującym na pilną potrzebę diagnostyczną. Celowe opóźnianie wydania kartoteki rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą podmiotu leczniczego.
Przyczyny i konsekwencje odmowy udostępnienia dokumentacji
Odmowa udostępnienia dokumentacji medycznej przez podmiot leczniczy może nastąpić jedynie w wyjątkowych sytuacjach ściśle określonych przepisami. Najczęstszą przyczyną prawną jest brak możliwości weryfikacji tożsamości wnioskodawcy lub brak ważnego upoważnienia do działania w imieniu pacjenta. Odmowa może dotyczyć również sytuacji, gdy pacjent za życia wyraził sprzeciw wobec ujawniania danych osobom bliskim.
Każda odmowa wydania dokumentów medycznych musi zostać sporządzona na piśmie i zawierać szczegółowe uzasadnienie prawne oraz faktyczne. Placówka ma obowiązek wskazać konkretny przepis stanowiący podstawę decyzji odmownej oraz pouczyć wnioskodawcę o przysługujących mu środkach odwoławczych. Samowolna lub odmowa ustna jest działaniem bezprawnym i nie rodzi skutków procesowych.
Bezzasadna odmowa udostępnienia dokumentacji medycznej narusza zbiorowe prawa pacjentów i stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Podmiot leczniczy ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody wyrządzone pacjentowi na skutek uniemożliwienia mu dostępu do historii choroby. Lekarz uchylający się od tego obowiązku podlega ponadto odpowiedzialności zawodowej przed sądem lekarskim.
Co zrobić w przypadku bezprawnej odmowy wydania dokumentów
W sytuacjach, gdy placówka medyczna bezprawnie odmawia udostępnienia historii leczenia, pacjent posiada zestaw skutecznych narzędzi prawnych. Pierwszym krokiem powinno być złożenie pisemnego odwołania do kierownika podmiotu leczniczego z wezwaniem do natychmiastowego wydania dokumentów. W pismie warto powołać się na odpowiednie artykuły ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Jeżeli interwencja u kierownika placówki nie przyniesie oczekiwanego rezultatu, kolejnym etapem jest zawiadomienie Rzecznika Praw Pacjenta. Rzecznik posiada uprawnienia do wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz nakazania placówce zaniechania praktyk naruszających prawa pacjentów. W skrajnych przypadkach niewykonanie decyzji Rzecznika grozi nakładaniem wysokich kar finansowych na podmiot medyczny.
Równolegle pacjent może wystąpić ze skargą do Wojewódzkiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, jeśli placówka posiada kontrakt publiczny. NFZ ma możliwość przeprowadzenia kontroli operacyjnej i nałożenia kar umownych za niewywiązywanie się ze standardów obsługi. W przypadkach uporczywego uchylania się od wydania akt możliwe jest również skierowanie sprawy na drogę sądową.
Rola Rzecznika Praw Pacjenta w ochronie prawa do informacji
Rzecznik Praw Pacjenta jest centralnym organem administracji rządowej powołanym do ochrony praw pacjentów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Do jego kluczowych zadań należy nadzór nad przestrzeganiem przepisów dotyczących dostępu do dokumentacji medycznej. Rzecznik rozpatruje indywidualne skargi obywateli i podejmuje interwencje w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu szpitali lub przychodni.
Obywatele mogą korzystać z bezpłatnej infolinii Rzecznika Praw Pacjenta w celu uzyskania porady prawnej dotyczącej zasad udostępniania dokumentów. Instytucja ta wydaje również wiążące decyzje administracyjne oraz występuje do sądów w sprawach cywilnych na rzecz pacjentów. Działania Rzecznika skutecznie dyscyplinują placówki medyczne uchylające się od realizacji ustawowych obowiązków.
W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa do dokumentacji medycznej Rzecznik wydaje rozstrzygnięcie nakazujące usunięcie uchybień. Podmiot leczniczy ma wyznaczony termin na poinformowanie organu o podjętych działaniach naprawczych. Brak realizacji zaleceń Rzecznika skutkuje wszczęciem postępowania egzekucyjnego i nałożeniem wielotysięcznych grzywien na kierownictwo placówki.
Czas przechowywania dokumentacji medycznej w podmiotach leczniczych
Podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych są zobowiązane do przechowywania dokumentacji medycznej przez ściśle określony czas. Co do zasady, dokumentacja jest przechowywana przez okres dwudziestu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Po upływie tego terminu dokumenty podlegają zniszczeniu w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta.
Ustawodawca przewidział pewne wyjątki od ogólnej reguły dwudziestoletniego okresu archiwizacji akt medycznych. W przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, dokumentacja jest przechowywana przez lat trzydzieści. Dokumentacja dzieci do ukończenia drugiego roku życia jest przechowywana przez lat dwadzieścia dwa, co gwarantuje pełny wgląd w rozwój dziecka.
- 20 lat: standardowy okres przechowywania indywidualnej dokumentacji medycznej.
- 30 lat: dokumentacja w przypadku zgonu na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia.
- 22 lata: dokumentacja medyczna dzieci przechowywana do ukończenia 22 roku życia.
- 2 lata: zdjęcia rentgenowskie przechowywane poza dokumentacją indywidualną.
Po upływie ustawowych terminów przechowywania pacjent lub osoba przez niego upoważniona ma prawo złożyć wniosek o wydanie oryginału dokumentacji przeznaczonej do zniszczenia. Placówki medyczne mają obowiązek poinformować pacjentów o planowanym brakowaniu akt. Odebranie dokumentacji przed jej zniszczeniem pozwala na zachowanie bezcennej historii zdrowotnej na przyszłość.
Wgląd w dokumentację medyczną małoletniego pacjenta
Dokumentacja medyczna dzieci i młodzieży podlega szczególnym zasadom udostępniania wynikającym z ich ograniczonej zdolności prawnej. Do ukończenia przez dziecko osiemnastego roku życia pełne prawo do wglądu w jego historię leczenia posiadają rodzice sprawujący władzę rodzicielską. Prawo to przysługuje każdemu z rodziców niezależnie, chyba że władza rodzicielska została ograniczona lub odebrana.
Małoletni pacjent, który ukończył szesnasty rok życia, zyskuje prawo do uzyskania informacji o swoim stanie zdrowia i przebiegu leczenia. Może on również wnioskować o wgląd do własnej dokumentacji medycznej obok swoich rodziców. W przypadku powstania istotnego sporu między małoletnim a jego przedstawicielami ustawowymi, rozstrzygnięcie rozbieżności należy do właściwego sądu opiekuńczego.
Placówka medyczna nie może udostępnić dokumentacji dziecka rodzicowi, który został pozbawiony władzy rodzicielskiej prawomocnym wyrokiem sądu. Pracownicy archiwum mają obowiązek weryfikować stan prawny rodziców w sytuacjach budzących wątpliwości. Ochrona danych medycznych małoletniego stanowi priorytet przy rozpatrywaniu wniosków składanych przez rozwiedzionych rodziców.
Dostęp do dokumentacji medycznej w placówkach prywatnych
Przepisy dotyczące wglądu do dokumentacji medycznej stosuje się bezwzględnie do wszystkich podmiotów leczniczych, w tym gabinetów prywatnych. Komercyjne przychodnie oraz kliniki nie mogą wprowadzać własnych regulaminów ograniczających prawa pacjentów gwarantowane ustawowo. Każdy prywatny lekarz ma obowiązek prowadzić i udostępniać kartę pacjenta na takich samych zasadach jak szpital publiczny.
Praktyki polegające na pobieraniu opłat za pierwszą kopię dokumentacji w placówkach prywatnych są niezgodne z obowiązującym prawem. Pacjent korzystający z usług prywatnych zatrzymuje pełne prawo do bezpłatnej pierwszej kopii oraz stałego wglądu do swojej historii chorobowej. Przychodnie prywatne są również zobowiązane do przekazywania danych do ogólnokrajowych systemów elektronicznych.
W przypadku likwidacji prywatnego gabinetu lekarskiego lub spółki medycznej, podmiot ma obowiązek wnieść dokumentację do właściwego rejestru lub przekazać ją podmiotowi przejmującemu. Informacja o miejscu przechowywania archiwaliów musi zostać podana do wiadomości publicznej. Pacjent nie traci prawa do wglądu w swoje dokumenty nawet po zaprzestaniu działalności przez danego lekarza.
