Aby złożyć wniosek o alimenty, należy przygotować pozew o alimenty na piśmie, dołączyć skrócony odpis aktu urodzenia dziecka oraz dowody poświadczające koszty jego utrzymania, a następnie złożyć komplet dokumentów w sądzie rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka lub pozwanego. Złożenie pozwu o świadczenia alimentacyjne jest całkowicie zwolnione z kosztów sądowych, co oznacza brak jakichkolwiek opłat wpisowych czy kancelaryjnych na etapie wszczynania procedury.
Procedura alimentacyjna w polskim systemie prawnym opiera się na przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz Kodeksu postępowania cywilnego. Proces ten ma na celu zabezpieczenie środków finansowych niezbędnych do prawidłowego rozwoju, wychowania, leczenia oraz edukacji uprawnionego dziecka. Prawidłowe skonstruowanie pisma procesowego, precyzyjne skalkulowanie miesięcznych wydatków i załączenie rzetelnych dowodów bezpośrednio wpływa na tempo rozpatrzenia sprawy przez sąd oraz ostateczną wysokość przyznanej kwoty.
Czym jest pozew o alimenty i kto może go złożyć
Pozew o alimenty to sformalizowane pismo procesowe inicjujące postępowanie sądowe w sprawach o świadczenia na rzecz osób uprawnionych. Zgodnie z art. 133 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
W imieniu małoletniego dziecka pozew składa jego przedstawiciel ustawowy, którym najczęściej jest rodzic sprawujący bezpośrednią, codzienną pieczę. Pełnoletnie dziecko, które kontynuuje naukę i nie posiada własnych źródeł dochodu, musi złożyć pozew samodzielnie lub udzielić pełnomocnictwa procesowego. Uprawnienie do wytoczenia powództwa przysługuje również prokuratorowi oraz organizacjom pozarządowym działającym w ramach statutowych uprawnień na rzecz ochrony praw rodziny.
Podstawa prawna obowiązku alimentacyjnego w Polsce
Obowiązek alimentacyjny wynika bezpośrednio z więzów pokrewieństwa i jest uregulowany w Ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Zgodnie z normami prawnymi obowiązek ten polega na dostarczaniu środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Zapewnia on realizację konstytucyjnego prawa dziecka do ochrony i opieki ze strony obojga rodziców.
Świadczenia alimentacyjne nie są ograniczone sztywną granicą wieku dziecka. Trwają dopóki uprawniony nie zdobędzie odpowiednich kwalifikacji zawodowych i możliwości samodzielnego zarobkowania. Obowiązek ten nie wygasa automatycznie z chwilą osiągnięcia pełnoletności, ukończenia osiemnastego roku życia czy zakończenia edukacji na poziomie szkoły średniej, jeżeli dziecko podejmuje naukę na studiach wyższych w trybie dziennym.
Właściwość sądu w sprawach o alimenty
Pozew o zasądzenie alimentów należy skierować do sądu rejonowego, w którym funkcjonuje wydział rodzinny i nieletnich. Ustawodawca wprowadził w tym zakresie tak zwaną właściwość przemienną, która stanowi istotne ułatwienie proceduralne dla strony powodowej dochodzącej roszczeń. Wybór konkretnego sądu zależy wyłącznie od decyzji osoby składającej pozew.
Strona powodowa może złożyć dokumenty według:
- Miejsca zamieszkania osoby uprawnionej, czyli dziecka reprezentowanego przez rodzica.
- Miejsca zamieszkania osoby pozwanej, czyli rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów.
Wybór sądu właściwego dla miejsca zamieszkania dziecka jest rozwiązaniem najbardziej praktycznym. Minimalizuje koszty oraz czas dojazdu na rozprawy sądowe. Pozwala również na sprawniejsze przeprowadzanie wywiadów środowiskowych przez kuratorów sądowych, jeśli zachodzi taka potrzeba dowodowa.
Wymagania formalne pozwu o alimenty
Pozew o alimenty jest pismem procesowym, które musi spełniać rygorystyczne warunki formalne określone w Kodeksie postępowania cywilnego. Pismo musi zawierać precyzyjne oznaczenie sądu, imiona, nazwiska oraz numery PESEL stron, a także dokładne adresy zamieszkania powoda i pozwanego. Brak danych identyfikacyjnych skutkuje wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem zwrotu pozwu.
Każde pismo procesowe tego typu musi zawierać:
- Miejscowość i datę sporządzenia dokumentu.
- Oznaczenie właściwego sądu rejonowego i wydziału rodzinnego.
- Dane personalne, adresowe oraz numery PESEL powoda i pozwanego.
- Tytuł pisma procesowego określający charakter roszczenia.
- Jasno sformułowane żądanie pozwu wraz z podaniem konkretnej kwoty.
- Uzasadnienie faktyczne i prawne dochodzonego świadczenia.
- Własnoręczny podpis powoda lub jego przedstawiciela ustawowego.
- Spis załączników dołączonych do egzemplarza głównego i odpisów.
Brak własnoręcznego podpisu lub niezałączenie odpisu pozwu dla strony przeciwnej to najczęstsze uchybienia formalne. Sąd wzywa powoda do usunięcia takich braków w terminie tygodniowym. Niedochowanie tego terminu uniemożliwia nadanie pismu biegu i powoduje zwrot pozwu bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Jak określić wartość przedmiotu sporu
Wartość przedmiotu sporu w sprawach o świadczenia powtarzające się, do których należą alimenty, oblicza się według szczególnej reguły określonej w art. 22 Kodeksu postępowania cywilnego. Stanowi ją suma świadczeń za jeden rok. Prawidłowe wskazanie tej wartości jest bezwzględnym wymogiem formalnym każdego pozwu o świadczenia pieniężne.
Jeśli powód domaga się alimentów w kwocie 1000 złotych miesięcznie, wartość przedmiotu sporu wynosi dokładnie 12 000 złotych. Kwotę tę należy zaokrąglić w górę do pełnego złotego i podać w nagłówku pozwu. Wartość ta służy celom statystycznym oraz określa ewentualną właściwość instancyjną w przypadku dalszych procedur odwoławczych.
Ustalanie usprawiedliwionych potrzeb dziecka
Usprawiedliwione potrzeby dziecka to pojęcie kluczowe dla wymiaru zasądzanych świadczeń alimentacyjnych. Obejmują one nie tylko elementarne koszty wyżywienia, odzieży i dachu nad głową, ale także wydatki na leczenie, edukację, rozwój talentów, wypoczynek oraz uczestnictwo w kulturze. Zakres tych potrzeb musi odpowiadać standardowi życia, jaki rodzice mogliby zapewnić dziecku przy pełnym wykorzystaniu swoich możliwości.
Do podstawowych kategorii kosztów utrzymania zalicza się:
- Wyżywienie codzienne oraz specjalistyczne diety eliminacyjne.
- Odzież, obuwie sezonowe oraz środki higieny osobistej.
- Koszty mieszkaniowe przypadające proporcjonalnie na dziecko.
- Edukację szkolną, podręczniki, przybory i zajęcia dodatkowe.
- Opiekę medyczną, leki, wizyty specjalistyczne oraz rehabilitację.
- Rozwój zainteresowań, sport, rekreację i wyjazdy wakacyjne.
Koszty te podlegają weryfikacji przez skład orzekający w oparciu o zasady doświadczenia życiowego. Sąd ocenia, czy dany wydatek ma charakter celowy i czy odpowiada wiekowi oraz stanowi zdrowia małoletniego. Zawyżanie wydatków bez poparcia ich dokumentacją rachunkową osłabia wiarygodność stanowiska strony powodowej w procesie.
Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego
Wysokość alimentów zależy nie tylko od potrzeb dziecka, lecz w równej mierze od możliwości zarobkowych i majątkowych rodzica zobowiązanego. Przez możliwości zarobkowe rozumie się nie tylko faktycznie osiągane dochody, ale zarobki, jakie dana osoba mogłaby uzyskać przy pełnym wykorzystaniu swojego wykształcenia, doświadczenia i sił fizycznych.
Sąd oceniający potencjał zarobkowy pozwanego bierze pod uwagę:
- Wyuczony zawód oraz posiadane doświadczenie zawodowe.
- Stan zdrowia i ewentualne orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
- Posiadany majątek ruchomy, nieruchomości oraz oszczędności.
- Stan lokalnego rynku pracy i realne stawki na danych stanowiskach.
- Dochody z najmu, dywidend lub innych pasywnych źródeł kapitału.
Świadome zaniżanie dochodów, praca w szarej strefie czy celowe rezygnowanie z dobrze płatnego zatrudnienia nie zwalniają z płacenia alimentów. W takich sytuacjach sędzia orzeka na podstawie potencjału zarobkowego, analizując oferty pracy dostępne w danym regionie dla osób o porównywalnych kwalifikacjach zawodowych.
Osobiste starania o wychowanie dziecka
Świadczenia alimentacyjne mogą polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie i wychowanie małoletniego dziecka. Taka konstrukcja prawna, zawarta w art. 135 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, chroni rodzica sprawującego codzienną pieczę. Praca opiekuńcza, pranie, gotowanie, pomoc w nauce i dowożenie do placówek edukacyjnych mają wymierną wartość ekonomiczną.
Jeżeli jeden z rodziców przejmuje niemal cały ciężar codziennej opieki, drugi rodzic powinien w większym stopniu uczestniczyć w finansowaniu potrzeb materialnych. W skrajnych przypadkach, gdy cała opieka spoczywa na jednym opiekunie, a kontakt drugiego rodzica jest znikomy, sąd może obciążyć stronę pozwaną pokryciem nawet do 80 lub 100 procent bezpośrednich wydatków finansowych na dziecko.
Wniosek o zabezpieczenie alimentów na czas trwania procesu
Proces sądowy o alimenty może trwać od kilku miesięcy do nawet ponad roku w przypadku konieczności powoływania biegłych. Z tego względu kluczowym elementem pozwu powinien być wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia na czas trwania postępowania. Umożliwia on uzyskanie środków finansowych jeszcze przed wydaniem ostatecznego wyroku kończącego sprawę.
Wniosek o zabezpieczenie powinien zawierać:
- Wskazanie wnioskowanej kwoty tymczasowych alimentów.
- Termin płatności świadczenia zabezpieczającego do określonego dnia miesiąca.
- Uprawdopodobnienie istnienia roszczenia oraz usprawiedliwionych potrzeb dziecka.
Sąd rozpoznaje wniosek o zabezpieczenie na posiedzeniu niejawnym, często w terminie zaledwie kilku tygodni od wpłynięcia pisma. Postanowienie o zabezpieczeniu jest natychmiast wykonalne i posiada moc tytułu wykonawczego. Umożliwia to natychmiastowe wszczęcie egzekucji komorniczej w razie braku dobrowolnych wpłat ze strony zobowiązanego rodzica.
Niezbędne załączniki do pozwu alimentacyjnego
Do pozwu o alimenty należy bezwzględnie dołączyć dokumenty potwierdzające fakty przytoczone w uzasadnieniu. Podstawowym dokumentem legitymującym powoda jest odpis aktu stanu cywilnego. Pozostałe załączniki służą wykazaniu realnych kosztów ponoszonych na utrzymanie dziecka oraz prezentacji sytuacji majątkowej obu stron sporu.
Katalog podstawowych załączników obejmuje:
- Skrócony odpis aktu urodzenia dziecka potwierdzający pochodzenie.
- Imienne faktury i rachunki za leki, odzież, obuwie oraz żywność.
- Umowy najmu mieszkania, rachunki za media i czynsz administracyjny.
- Zaświadczenia o zarobkach i deklaracje podatkowe PIT z poprzedniego roku.
- Zaświadczenia lekarskie o chorobach przewlekłych i zalecanych terapiach.
- Potwierdzenia opłat za przedszkole, szkołę, czesne lub korepetycje.
- Odpis pozwu wraz ze wszystkimi załącznikami dla strony pozwanej.
Dowody z dokumentów prywatnych muszą być czytelne i uporządkowane chronologicznie. Zwykłe paragony fiskalne są dopuszczane przez sądy jako dowód pomocniczy, jednak nie posiadają danych nabywcy. Zaleca się zastępowanie ich fakturami imiennymi wystawionymi na nazwisko rodzica reprezentującego dziecko lub samego małoletniego.
Zestawienie kosztów utrzymania dziecka – kosztorys
Sporządzenie szczegółowego kosztorysu w treści uzasadnienia pozwu znacząco ułatwia sądowi analizę materiału dowodowego. Kosztorys powinien mieć formę przejrzystego wyliczenia uśrednionych wydatków miesięcznych w podziale na logiczne grupy tematyczne. Wydatki ponoszone w cyklach rocznych, takie jak ubezpieczenie czy podręczniki, należy podzielić przez dwanaście miesięcy.
Struktura wydatków powinna uwzględniać:
- Wydatki stałe powtarzające się co miesiąc bez zmian.
- Wydatki zmienne szacowane w ujęciu uśrednionym kwartalnie lub rocznie.
- Udział dziecka w opłatach mieszkaniowych dzielony przez liczbę domowników.
- Wydatki okazjonalne związane z leczeniem stomatologicznym lub wyjazdami.
Rzetelny kosztorys wyklucza pozycje luksusowe, które nie znajdują odzwierciedlenia w stopie życiowej rodziców. Wykazanie realnych sum pozwala sędziemu na szybkie skonfrontowanie deklaracji powoda z załączonymi fakturami. Konstrukcja budżetu dziecka musi być spójna logicznie i matematycznie z żądaną kwotą świadczenia alimentacyjnego.
Opłaty sądowe i zwolnienia z kosztów postępowania
Ustawodawca w sposób szczególny potraktował osoby dochodzące roszczeń alimentacyjnych. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 2 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, strona dochodząca roszczeń alimentacyjnych jest zwolniona z mocy prawa od ponoszenia wszelkich opłat sądowych. Zwolnienie to ma charakter ustawowy i nie wymaga składania odrębnych wniosków.
Zwolnienie z kosztów oznacza, że:
- Powód nie uiszcza opłaty stosunkowej od wartości przedmiotu sporu.
- Złożenie wniosku o zabezpieczenie jest wolne od jakichkolwiek opłat.
- Wydanie odpisów orzeczeń i klauzul wykonalności jest bezpłatne dla powoda.
- Koszty ewentualnych opinii biegłych tymczasowo pokrywa Skarb Państwa.
Wszelkie koszty procesu, w tym opłaty sądowe oraz wydatki na kuratorów czy biegłych, są w ostatecznym wyroku zasądzane od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa. Wyjątek stanowi sytuacja oddalenia powództwa w całości, jednak nawet wówczas powód rzadko zostaje obciążony kosztami procesu, chyba że sprawa miała charakter oczywiście bezzasadny.
Przebieg rozprawy sądowej w sprawie o alimenty
Po weryfikacji formalnej pozwu i doręczeniu jego odpisu pozwanemu, sąd wyznacza termin rozprawy głównej. Rozprawa toczy się przy drzwiach zamkniętych, co gwarantuje pełną ochronę prywatności rodziny i małoletnich dzieci. W toku posiedzenia sąd przesłuchuje strony na okoliczność ich dochodów, stanu majątkowego, sytuacji rodzinnej oraz potrzeb dziecka.
Podczas rozprawy strony mogą:
- Złożyć zeznania i odnieść się do twierdzeń strony przeciwnej.
- Zgłaszać dodatkowe wnioski dowodowe z dokumentów lub świadków.
- Zadać pytania drugiej stronie za pośrednictwem składu sędziowskiego.
- Podjąć próbę zawarcia ugody sądowej na uzgodnionych warunkach.
Sąd dąży przede wszystkim do wyjaśnienia rozbieżności między dochodami deklarowanymi a faktycznymi możliwościami zarobkowymi stron. Przesłuchanie koncentruje się na faktach materialnych. Sędzia bada rachunki bankowe, umowy, deklaracje podatkowe oraz poziom życia, jaki reprezentują rodzice poza salą sądową.
Możliwość zawarcia ugody sądowej lub mediacji
W sprawach alimentacyjnych sądy w pierwszej kolejności zachęcają strony do ugodowego zakończenia sporu. Ugoda sądowa ma taką samą moc prawną jak wyrok wydany przez sędziego po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego. Pozwala uniknąć wielomiesięcznego stresu, eskalacji konfliktu rodzinnego oraz konieczności składania zeznań przed sądem.
Zalety zawarcia ugody alimentacyjnej:
- Natychmiastowe zakończenie postępowania bez ryzyka apelacji.
- Możliwość precyzyjnego i elastycznego ustalenia terminów płatności.
- Ograniczenie negatywnych emocji wpływających destrukcyjnie na dziecko.
- Szybkie uzyskanie tytułu wykonawczego po nadaniu klauzuli wykonalności.
Alternatywą dla porozumienia przed sądem jest skierowanie sprawy do profesjonalnego mediatora. Mediator pomaga rodzicom w wypracowaniu kompromisu w neutralnej atmosferze. Wypracowana ugoda mediacyjna zostaje przekazana do sądu rodzinnego, który po zatwierdzeniu nadaje jej klauzulę wykonalności, co zrównuje ją z prawomocnym wyrokiem.
Egzekucja komornicza w przypadku braku płatności
Prawomocny wyrok sądu lub zatwierdzona ugoda opatrzona klauzulą wykonalności stanowią tytuł wykonawczy. Jeżeli zobowiązany rodzic nie uiszcza ustalonych alimentów dobrowolnie, wierzyciel ma prawo skierować sprawę bezpośrednio do komornika sądowego. Wierzyciel alimentacyjny może wybrać dowolnego komornika na terytorium całego kraju.
Komornik w toku postępowania egzekucyjnego może:
- Zająć wynagrodzenie za pracę do wysokości trzech piątych pensji.
- Zablokować środki na rachunkach bankowych dłużnika alimentacyjnego.
- Zająć i zlicytować ruchomości oraz nieruchomości należące do dłużnika.
- Wpisać dłużnika do Krajowego Rejestru Zadłużonych i biur informacji gospodarczej.
W sprawach alimentacyjnych nie obowiązuje standardowa ochrona minimalnego wynagrodzenia za pracę. Egzekucja alimentów korzysta z pierwszeństwa przed wszelkimi innymi zobowiązaniami cywilnoprawnymi dłużnika. Zaniechanie płatności może skutkować również zatrzymaniem prawa jazdy dłużnika na wniosek organu właściwego wierzyciela.
Odpowiedzialność karna za niepłacenie alimentów
Uchylanie się od wykonania obowiązku alimentacyjnego stanowi przestępstwo stypizowane w art. 209 Kodeksu karnego. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym karze podlega osoba, która zalega ze świadczeniami za okres co najmniej trzech miesięcy. Wprowadzenie tej normy znacznie uprościło ściganie osób celowo unikających łożenia na własne dzieci.
Konsekwencje karne uchylania się od alimentacji obejmują:
- Karę grzywny nakładaną przez sąd karny.
- Karę ograniczenia wolności w formie prac społecznych.
- Karę pozbawienia wolności do roku lub do dwóch lat przy narażeniu na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
- Wykonanie kary w systemie dozoru elektronicznego z obowiązkiem podjęcia pracy.
Postępowanie karne wszczynane jest na wniosek pokrzywdzonego, organu pomocy społecznej lub z urzędu. Sprawca może uniknąć kary, jeżeli nie później niż przed upływem 30 dni od dnia pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego uiści w całości zaległe świadczenia alimentacyjne, pod warunkiem że nie działał w warunkach recydywy.
Zmiana wysokości alimentów – podwyższenie i obniżenie
Orzeczenie alimentacyjne nie ma charakteru niezmiennego i obowiązuje tak długo, jak długo nie ulegną zmianie okoliczności faktyczne. Zgodnie z art. 138 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Podstawą powództwa jest zawsze wykazanie istotnej modyfikacji potrzeb dziecka lub możliwości majątkowych rodziców.
Podwyższenie alimentów uzasadniają następujące czynniki:
- Dorastanie dziecka i naturalny wzrost kosztów jego edukacji oraz wyżywienia.
- Zdiagnozowanie chorób przewlekłych wymagających stałego, kosztownego leczenia.
- Rozpoczęcie nauki w szkole wyższej poza stałym miejscem zamieszkania.
- Istotny wzrost dochodów i potencjału zarobkowego rodzica zobowiązanego.
- Spadek siły nabywczej pieniądza wywołany długotrwałą inflacją.
Obniżenia alimentów może domagać się rodzic zobowiązany, u którego doszło do trwałej utraty zdolności zarobkowych z przyczyn niezależnych, na przykład ciężkiej choroby. Zmiana wyroku następuje w drodze nowego procesu cywilnego, w którym strona powodowa musi precyzyjnie udowodnić zmiany zaistniałe od daty wydania poprzedniego rozstrzygnięcia.
Świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego
W sytuacji całkowitej bezskuteczności egzekucji komorniczej państwo zapewnia wsparcie finansowe w postaci świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego. Pomoc ta przysługuje osobie uprawnionej do ukończenia 18. roku życia albo do ukończenia 25. roku życia w przypadku kontynuowania nauki w szkole lub szkole wyższej. Świadczenie wypłacane jest przez lokalne ośrodki pomocy społecznej.
Warunki uzyskania wsparcia z Funduszu Alimentacyjnego:
- Posiadanie zaświadczenia od komornika o bezskuteczności egzekucji za ostatnie dwa miesiące.
- Spełnienie ustawowego kryterium dochodowego w przeliczeniu na osobę w rodzinie.
- Maksymalna kwota wypłaty ograniczona jest ustawowym limitem kwotowym na dziecko.
- Obowiązywanie mechanizmu „złotówka za złotówkę” przy przekroczeniu kryterium.
Wypłata środków z Funduszu Alimentacyjnego nie zwalnia dłużnika z długu. Wypłacone kwoty stają się zobowiązaniem dłużnika wobec Skarbu Państwa, powiększonym o ustawowe odsetki. Organy państwowe podejmują wówczas równoległe działania aktywizujące i windykacyjne wobec dłużnika alimentacyjnego.
Praktyczne wskazówki przed złożeniem pozwu
Prawidłowe przygotowanie się do procesu alimentacyjnego pozwala zaoszczędzić czas i zredukować stres związany z występowaniem przed sądem. Przed złożeniem gotowego pozwu należy zebrać wszelką niezbędną dokumentację finansową z minimum ostatnich sześciu miesięcy. Pozwoli to na wiarygodne przedstawienie rzeczywistych kosztów ponoszonych na utrzymanie dziecka.
Warto pamiętać o kluczowych zasadach:
- Zachowaj dla siebie jedną kopię pozwu wraz z pieczęcią wpływu z biura podawczego sądu.
- Przy wysyłce pocztowej korzystaj wyłącznie z przesyłki poleconej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
- Sporządź tabele wydatków w sposób przejrzysty i wolny od błędów rachunkowych.
- Przygotuj się merytorycznie do odpowiedzi na pytania sędziego dotyczące trybu życia rodziny.
- Zachowaj spokój na sali sądowej i unikaj ataków personalnych na stronę pozwaną.
Skrupulatność w gromadzeniu dowodów jest podstawowym czynnikiem sukcesu w sprawach rodzinnych. Jasno udokumentowane wydatki, powiązane logicznie z możliwościami zarobkowymi rodziców, stanowią dla sądu podstawę do wydania sprawiedliwego orzeczenia zabezpieczającego dobrostan materialny uprawnionego dziecka.