Moment uzyskania prawomocności przez decyzję administracyjną
Decyzja administracyjna staje się prawomocna w momencie, gdy zyskuje charakter ostateczny i nie przysługuje już od niej skarga do sądu administracyjnego. W polskim porządku prawnym następuje to najczęściej z upływem trzydziestu dni od doręczenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, wskutek prawomocnego oddalenia skargi przez sąd administracyjny bądź w efekcie skutecznego zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania przez wszystkie strony postępowania.
Zgodnie z art. 16 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego prawomocność oznacza stan, w którym rozstrzygnięcie organu uzyskuje definitywną ochronę przed zwyczajnymi środkami kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. Oznacza to pełne ukształtowanie sytuacji prawnej stron, wywołujące trwałe skutki prawne, które mogą zostać podważone wyłącznie w ściśle określonych trybach nadzwyczajnych, takich jak wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności aktu.
Różnica między ostatecznością a prawomocnością decyzji
W polskim prawie administracyjnym pojęcia ostateczności oraz prawomocności nie są tożsame, chociaż bywają mylone w języku potocznym. Decyzja ostateczna to taka, od której nie służy odwołanie w toku instancji, czyli w ramach struktury organów administracji publicznej. Każda decyzja wydana przez organ drugiej instancji lub decyzja organu pierwszej instancji, od której upłynął termin na odwołanie, jest ostateczna.
Prawomocność jest pojęciem węższym i stanowi kwalifikowaną postać ostateczności. Każda decyzja prawomocna musi być jednocześnie ostateczna, lecz nie każda decyzja ostateczna staje się od razu prawomocna. Dopóki istnieje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, decyzja pozostaje jedynie ostateczna, a prawomocność uzyskuje dopiero po definitywnym zamknięciu drogi sądowej.
Prawomocność formalna a prawomocność materialna
W teorii prawa procesowego wyróżnia się dwa fundamentalne aspekty prawomocności: formalny oraz materialny. Prawomocność formalna odnosi się do procesowej niezaskarżalności decyzji w zwyczajnym trybie. Oznacza ona, że żadna ze stron nie może już skutecznie uruchomić procedury odwoławczej ani wnieść skargi do sądu powszechnego bądź administracyjnego, co definitywnie zamyka formalny tok instancyjny w danej sprawie.
Prawomocność materialna wiąże się natomiast z merytoryczną treścią rozstrzygnięcia i jego oddziaływaniem na cały system prawny. Wyraża się ona w powadze rzeczy osądzonej, czyli zasadzie rei iudicatae, która zabrania ponownego orzekania w tej samej sprawie między tymi samymi stronami. Skutkuje to bezwzględnym związaniem treścią decyzji nie tylko stron postępowania, lecz również organów państwowych oraz sądów powszechnych.
Upływ terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego
Najczęstszą przyczyną uzyskania prawomocności przez decyzję ostateczną jest bezskuteczny upływ terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Jeżeli w tym czasie żaden uprawniony podmiot nie złoży skargi, decyzja uzyskuje pełny walor prawomocności.
Prawidłowe obliczenie tego terminu wymaga uwzględnienia reguł doręczeń oraz ogólnych zasad obliczania terminów procesowych. Bieg trzydziestodniowego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dacie doręczenia decyzji stronie. Upływ ostatniego dnia terminu bez podjęcia czynności procesowych zamyka drogę do sądu, chyba że strona wykaże brak winy w uchybieniu terminu i złoży skuteczny wniosek o jego formalne przywrócenie.
Zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania w toku instancji
Istotną instytucją wprowadzoną do Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 127a jest zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania. W trakcie biegu czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania strona może oświadczyć organowi pierwszej instancji, że rezygnuje z tego uprawnienia. Złożenie takiego oświadczenia niesie doniosłe skutki prawne, ponieważ bezpośrednio wpływa na natychmiastowe wejście rozstrzygnięcia do obrotu prawnego.
Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Skutek ten następuje natychmiastowo, co oznacza wygaszenie prawa do zaskarżenia decyzji zarówno w toku instancji, jak i przed sądem administracyjnym. Oświadczenie to ma charakter definitywny, co wyklucza jego późniejsze odwołanie.
- Oświadczenie musi zostać złożone w formie pisemnej lub ustnie do protokołu przed upływem terminu do wniesienia odwołania.
- Zrzeczenie się prawa przez jedną stronę nie pozbawia pozostałych uczestników postępowania możliwości złożenia odwołania.
- Prawomocność następuje dopiero w momencie, gdy wszyscy uprawnieni uczestnicy postępowania zrzekną się prawa do zaskarżenia.
- Cofnięcie złożonego oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania jest prawnie bezskuteczne i nie przywraca utraconego terminu.
Instytucja ta stanowi praktyczne narzędzie umożliwiające natychmiastowe rozpoczęcie realizacji praw lub obowiązków wynikających z rozstrzygnięcia organu. Znajduje powszechne zastosowanie w procesach budowlanych i inwestycyjnych, gdzie inwestorowi zależy na jak najszybszym uzyskaniu prawomocnego pozwolenia na budowę bez konieczności oczekiwania na upływ standardowych czternastu dni na odwołanie oraz kolejnych trzydziestu dni na ewentualną skargę sądową.
Oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Gdy uprawniony podmiot wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, proces uzyskania prawomocności przez decyzję ulega wstrzymaniu. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem materialnym oraz przepisami procedury administracyjnej. Jeżeli skład orzekający uzna, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie zawiera wad skutkujących jej uchyleniem, wydaje wyrok oddalający wniesioną skargę.
Wyrok sądu pierwszej instancji nie powoduje natychmiastowego uprawomocnienia się kontrolowanej decyzji administracyjnej. Stronom postępowania przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero upływ terminu na złożenie skargi kasacyjnej bez jej wniesienia sprawia, że orzeczenie sądu staje się prawomocne, a wraz z nim prawomocna staje się decyzja.
Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kończące postępowanie
Wniesienie dopuszczalnej i poprawnie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej przenosi sprawę do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie ewentualną nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Postępowanie kasacyjne stanowi ostateczny etap sądowej weryfikacji legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.
W sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny wyda wyrok oddalający skargę kasacyjną, orzeczenie to staje się natychmiast prawomocne i nie podlega zaskarżeniu żadnym zwyczajnym środkiem odwoławczym. Z chwilą ogłoszenia wyroku oddalającego kasację decyzja administracyjna staje się bezwzględnie prawomocna. Kończy to definitywnie spór sądowy o legalność decyzji, przesądzając o jej nienaruszalności w ramach standardowej kontroli instancyjnej.
Odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego
Prawomocność decyzji może nastąpić również w wyniku formalnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym bez merytorycznego badania zarzutów skargi. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy sąd odrzuca skargę z przyczyn formalnych, na przykład z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia, nieuiszczenia należnego wpisu sądowego w terminie bądź braku zdolności sądowej lub procesowej po stronie wnoszącej pismo.
Tożsamy skutek wywołuje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, które może zapaść na skutek skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego lub bezprzedmiotowości dalszego rozpoznawania sprawy. Z dniem, w którym postanowienie o odrzuceniu skargi lub o umorzeniu postępowania staje się prawomocne, kontrolowana decyzja administracyjna uzyskuje status prawomocności, a jej trwałość w obrocie prawnym zostaje ostatecznie potwierdzona.
Wyłączenie kontroli sądowej z mocy przepisów szczególnych
Chociaż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej statuuje powszechne prawo do sądowej kontroli działań administracji publicznej, ustawodawca w wyjątkowych sytuacjach może wyłączyć kognicję sądów administracyjnych. Tego typu regulacje mają charakter zupełnie nadzwyczajny i muszą wprost wynikać z konkretnego przepisu ustawy. Dotyczy to wąskiej grupy rozstrzygnięć związanych z obronnością państwa, dyplomacją lub specyficznymi procedurami dyskrecjonalnymi.
W przypadku decyzji, w odniesieniu do których ustawa wyraźnie wyłącza możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, moment uzyskania ostateczności jest tożsamy z momentem prawomocności. Rozstrzygnięcie takie staje się prawomocne z chwilą jego skutecznego doręczenia stronie przez organ odwoławczy, ponieważ od tej daty nie przysługuje żaden środek zaskarżenia otwierający drogę do weryfikacji aktu przed niezawisłym sądem.
Skutki prawne prawomocności decyzji administracyjnej
Uzyskanie przez decyzję administracyjną waloru prawomocności wywołuje daleko idące konsekwencje materialnoprawne oraz procesowe w całym systemie prawa. Przede wszystkim stabilizuje ona sytuację prawną jednostki, uniemożliwiając organowi administracji swobodne wycofanie się z wydanego rozstrzygnięcia. Strona uzyskuje pewność, że przyznane jej uprawnienia lub nałożone obowiązki mają trwałą podstawę prawną i podlegają ochronie konstytucyjnej.
Kolejnym kluczowym skutkiem jest powstanie stanu powagi rzeczy osądzonej, czyli rei iudicatae, który blokuje możliwość ponownego procedowania w tożsamej sprawie. Organ administracji publicznej ma bezwzględny obowiązek odmówić wszczęcia nowego postępowania, jeżeli dotyczyłoby ono tych samych stron, tego samego przedmiotu oraz tożsamego stanu faktycznego i prawnego, który został już rozstrzygnięty prawomocnym aktem.
- Bezwzględne związanie treścią rozstrzygnięcia wszystkich organów państwowych, sądów oraz stron postępowania.
- Trwała ochrona praw słusznie nabytych przez obywatela na mocy prawomocnego aktu administracyjnego.
- Niedopuszczalność wszczęcia nowego postępowania administracyjnego w tożsamej sprawie faktycznej i prawnej.
- Możliwość przymusowej realizacji obowiązków wynikających z aktu w drodze egzekucji administracyjnej.
Prawomocność zabezpiecza również interes publiczny oraz stabilność gospodarki, tworząc przewidywalne otoczenie prawne dla realizacji wieloletnich przedsięwzięć. Umożliwia ona bezpieczny obrót nieruchomościami, prowadzenie działalności koncesjonowanej oraz realizację projektów infrastrukturalnych, eliminując ryzyko nagłego i nieprzewidywalnego wzruszenia decyzji w drodze zwykłych środków odwoławczych przez niezadowolone podmioty.
Zasada trwałości decyzji administracyjnych w polskim prawie
Zasada trwałości decyzji administracyjnych, ujęta w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, należy do naczelnych zasad polskiego postępowania administracyjnego. Zgodnie z jej brzmieniem decyzje, od których nie służy odwołanie w toku instancji ani wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie.
Trwałość decyzji stanowi gwarancję zaufania obywateli do organów państwa, zapobiegając destabilizacji ukształtowanych prawem stosunków społecznych i majątkowych. Wprowadza ona domniemanie prawidłowości aktu administracyjnego, co oznacza, że dopóki decyzja nie zostanie usunięta z obrotu prawnego we właściwej procedurze, wywołuje wszelkie skutki prawne, a organy państwowe oraz obywatele muszą bezwzględnie respektować jej postanowienia.
Wykonalność decyzji a jej prawomocność
W praktyce stosowania prawa powszechnym błędem bywa utożsamianie pojęcia prawomocności z pojęciem wykonalności decyzji administracyjnej. Wykonalność to cecha aktu administracyjnego oznaczająca możliwość realizacji zawartych w nim dyspozycji, w tym przymusowego ściągnięcia należności lub egzekucji obowiązku niepieniężnego. Zasadą kodeksową jest, że decyzja staje się wykonalna z chwilą, gdy uzyskuje przymiot ostateczności.
Oznacza to, że decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chociażby biegł jeszcze trzydziestoletni lub trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu bądź toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne. Samo wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje automatycznie wykonania decyzji. Aby powstrzymać realizację aktu przed uzyskaniem prawomocności, strona musi złożyć formalny wniosek o wstrzymanie jego wykonania do organu lub sądu.
Wzruszenie prawomocnej decyzji w trybach nadzwyczajnych
Choć prawomocność definitywnie zamyka zwykły tok kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej, polskie prawo nie traktuje jej w sposób bezwzględnie nienaruszalny. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje autonomiczne procedury nadzwyczajne, które pozwalają na weryfikację i ewentualne wyeliminowanie prawomocnej decyzji z obrotu prawnego. Procedury te stanowią wyjątek od zasady trwałości i mogą być uruchamiane jedynie z przyczyn ściśle określonych w przepisach prawa.
Nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji nie mogą służyć jako kolejna instancja odwoławcza do polemiki z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi organu orzekającego. Mają one charakter ściśle represyjny wobec najcięższych wadliwości procedury lub rozstrzygnięcia. Do podstawowych instrumentów przełamujących prawomocność zalicza się instytucję stwierdzenia nieważności decyzji, procedurę wznowienia postępowania administracyjnego oraz tryby zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie przepisów szczególnych.
Stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej
Stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej, uregulowane w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest najdalej idącym środkiem eliminacji wadliwego aktu z porządku prawnego. Może ono nastąpić wyłącznie wtedy, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa bądź zawiera wadę powodującą jej niewykonalność o charakterze trwałym.
Skutkiem stwierdzenia nieważności jest zniesienie wszelkich następstw prawnych decyzji z mocą wsteczną, czyli ex tunc, od momentu jej wydania. Jednak ze względu na potrzebę ochrony pewności prawa art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności z niektórych przyczyn po upływie dziesięciu lat od dnia doręczenia decyzji, ograniczając rozstrzygnięcie do stwierdzenia wydania aktu z naruszeniem prawa.
Wznowienie postępowania administracyjnego po uprawomocnieniu
Wznowienie postępowania, uregulowane w art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, to nadzwyczajny instrument umożliwiający ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną i prawomocną. Podstawą wszczęcia tej procedury są kwalifikowane wady dowodowe lub proceduralne, które zniekształciły proces orzekania, w tym ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dacie wydania decyzji, lecz wówczas nieznanych organowi.
Strona ubiegająca się o wznowienie postępowania musi dochować rygorystycznych terminów zawitych. Wniosek o wznowienie należy wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przekroczenie tego terminu powoduje bezpowrotną utratę możliwości wzruszenia decyzji w tym trybie, a prawomocność rozstrzygnięcia pozostaje w pełni nienaruszona i skuteczna prawnie.
- Ujawnienie faktu, że dowody stanowiące podstawę decyzji okazały się sfałszowane.
- Wydanie decyzji w wyniku przestępstwa potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu karnego.
- Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu bez jej winy.
- Wykrycie nowych dowodów lub okoliczności faktycznych nieznanych organowi w toku sprawy.
- Uchylenie orzeczenia lub innej decyzji stanowiącej podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Postępowanie wznowieniowe przebiega dwuetapowo, rozpoczynając się od formalnego zbadania dopuszczalności wniosku przez organ administracji publicznej. Jeżeli wniosek spełnia warunki formalne, organ wydaje postanowienie o wznowieniu i przystępuje do merytorycznego badania sprawy. Zwieńczeniem procedury może być uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia, co skutkuje upadkiem dotychczasowej prawomocności aktu.
Jak uzyskać urzędowe zaświadczenie o prawomocności decyzji
W obrocie prawnym, notarialnym i bankowym sam upływ terminów zaskarżenia bywa niewystarczający dla wykazania definitywności uprawnień wynikających z decyzji. W celu urzędowego wykazania prawomocności strona powinna wystąpić do organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji, z wnioskiem o wydanie odpowiedniego zaświadczenia. Alternatywnym rozwiązaniem bywa naniesienie na oryginale decyzji pieczęci stwierdzającej jej prawomocność.
Zgodnie z art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego organ wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy wnioskodawca ma w tym interes prawny. Organ administracji weryfikuje zwrotne potwierdzenia odbioru oraz zasięga informacji, czy do właściwego sądu nie wpłynęła skarga. Zaświadczenie wydawane jest bez zbędnej zwłoki po uiszczeniu opłaty skarbowej.
Znaczenie prawomocności dla ochrony praw nabytych i obrotu prawnego
Instytucja prawomocności decyzji administracyjnej stanowi materialną realizację zasady zaufania obywatela do państwa, wywodzonej z klauzuli demokratycznego państwa prawnego. Zasada ta chroni prawa nabyte, gwarantując podmiotom prawa, że decyzje przyznające uprawnienia nie zostaną pochopnie wyeliminowane z obrotu prawnego. Pozwala to na stabilne planowanie aktywności życiowej i gospodarczej w oparciu o akty organów władzy publicznej.
W obrocie komercyjnym prawomocność eliminuje ryzyko inwestycyjne związane z potencjalnym zaskarżeniem pozwoleń na budowę, decyzji środowiskowych czy koncesji wydobywczych. Daje ona pewność instytucjom kredytowym finansującym strategiczne inwestycje infrastrukturalne, że realizowane przedsięwzięcie opiera się na niewzruszalnym fundamencie prawnym. Stanowi tym samym kluczowy czynnik stymulujący rozwój gospodarczy oraz stabilizujący funkcjonowanie całego rynku kapitałowego.
Zmiana i uchylenie prawomocnej decyzji za zgodą stron
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 155 dopuszcza zmianę lub uchylenie prawomocnej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, za jej wyraźną zgodą. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy interes społeczny lub słuszny interes strony wymaga modyfikacji aktu, a jednocześnie nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. Procedura ta stanowi elastyczny instrument korekty stosunków administracyjnoprawnych.
Zastosowanie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego nie niweczy wstecznych skutków dotychczasowej decyzji, lecz działa wyłącznie na przyszłość, czyli ex nunc. Wymóg uzyskania zgody wszystkich podmiotów będących stronami postępowania chroni ich prawa nabyte przed niepożądaną ingerencją państwa. Mechanizm ten pozwala inwestorom i obywatelom modyfikować zakres przyznanych uprawnień bez konieczności ponownego przechodzenia całej procedury od początku.
Uchylenie lub zmiana decyzji w interesie publicznym bez zgody strony
W wyjątkowych stanach zagrożenia dóbr o charakterze nadrzędnym ustawodawca dopuszcza uchylenie lub zmianę prawomocnej decyzji administracyjnej bez zgody strony. Zgodnie z art. 161 Kodeksu postępowania administracyjnego właściwy minister lub wojewoda może uchylić lub zmienić decyzję, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia ludzkiego albo z innych przyczyn o istotnym znaczeniu dla obronności państwa.
Ingerencja w prawomocne rozstrzygnięcie w tym trybie rodzi bezpośrednią odpowiedzialność odszkodowawczą po stronie organów władzy publicznej. Stronie, która poniosła rzeczywistą szkodę majątkową wskutek uchylenia lub zmiany aktu, przysługuje od Skarbu Państwa stosowne odszkodowanie. Obowiązek naprawienia szkody stanowi konstytucyjną rekompensatę za poświęcenie nabytego prawa podmiotowego w imię ochrony nadrzędnego interesu publicznego.
Wpływ skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na decyzję
W sytuacji, gdy prawomocność decyzji została potwierdzona wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego lub Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnieje możliwość wzruszenia orzeczenia sądowego za pomocą skargi o wznowienie postępowania. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje taką możliwość w razie orzekania przez sędziego podlegającego wyłączeniu, braku należytej reprezentacji strony bądź ujawnienia przestępstwa wpływającego na wyrok.
Jeżeli sąd administracyjny w wyniku rozpoznania skargi o wznowienie postępowania uchyli swój wcześniejszy wyrok oddalający skargę, stan prawomocności decyzji administracyjnej ulega natychmiastowemu zawieszeniu. Sprawa wraca do ponownego merytorycznego rozpoznania przed sądem, a strona odzyskuje możliwość obrony swoich interesów w toku kontroli legalności zaskarżonego aktu. Powoduje to otwarcie na nowo sporu sądowoadministracyjnego.
Terminy procesowe a pewność uzyskania prawomocności
Precyzyjne ustalenie daty uzyskania prawomocności wymaga bezbłędnego zastosowania przepisów o obliczaniu terminów procesowych. Zgodnie z art. 57 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy jego obliczaniu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za formalny koniec biegu terminu.
Jeżeli koniec terminu do wniesienia odwołania lub skargi przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa w pierwszym kolejnym dniu powszednim. Prawidłowe zastosowanie tej normy zapobiega przedwczesnemu uznaniu decyzji za prawomocną, chroniąc uczestników obrotu przed podejmowaniem ryzykownych działań prawnych w oparciu o rozstrzygnięcie, które wciąż podlega skutecznemu zaskarżeniu.
