Podstawowa zasada: kto ponosi ciężar podatku przy umowie dożywocia
Podatek od czynności cywilnoprawnych przy zawieraniu umowy dożywocia płaci w całości nabywca nieruchomości, czyli osoba zobowiązana do zapewnienia dożywotniego utrzymania. Obowiązek ten wynika bezpośrednio z przepisów prawa i powstaje w chwili sporządzenia aktu notarialnego. Zbywca nieruchomości, określany w przepisach jako dożywotnik, nie ponosi żadnych kosztów podatkowych z tytułu przekazania swojego lokalu lub gruntu.
Wysokość obciążenia fiskalnego wynosi dwa procent wartości rynkowej przejmowanej nieruchomości. Kwotę tę pobiera bezpośrednio notariusz w trakcie podpisywania dokumentów w kancelarii, co zwalnia strony z konieczności samodzielnego składania deklaracji do urzędu skarbowego. Cały formalny i ekonomiczny ciężar rozliczenia transakcji spoczywa wyłącznie na osobie, która uzyskuje prawo własności do danego lokalu mieszkalnego.
- Nabywca nieruchomości ma bezwzględny obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w stawce dwóch procent.
- Dożywotnik przekazujący majątek nie płaci podatku dochodowego od osób fizycznych ani podatku od spadków i darowizn.
- Notariusz jako płatnik oblicza, pobiera i odprowadza należną kwotę do właściwego urzędu skarbowego.
Warto podkreślić, że ustawowe zwolnienia podmiotowe dotyczące najbliższej rodziny, typowe dla darowizny, nie mają zastosowania przy umowie dożywocia. Nawet jeśli nabywcą mieszkania jest zstępny dożywotnika, na przykład syn lub wnuk, konieczne pozostaje uiszczenie pełnej kwoty podatku. Zasada ta decyduje o specyfice finansowej tej formy przeniesienia własności majątku.
Czym jest umowa dożywocia w świetle polskiego Kodeksu cywilnego
Umowa dożywocia została uregulowana w artykule 908 Kodeksu cywilnego i polega na przeniesieniu własności nieruchomości w zamian za dożywotnie utrzymanie zbywcy. Jest to umowa wzajemna, odpłatna oraz losowa, ponieważ łączny czas trwania zobowiązania zależy od długości życia osoby przekazującej majątek. Nabywca staje się właścicielem lokalu z chwilą złożenia podpisów na akcie notarialnym.
Standardowy zakres obowiązków nabywcy obejmuje przyjęcie zbywcy jako domownika, dostarczenie mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła oraz opału. Zobowiązany musi także zapewnić seniorowi odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić własnym kosztem pogrzeb odpowiadający miejscowym zwyczajom. Strony transakcji mogą jednak swobodnie zmodyfikować i doprecyzować te warunki bezpośrednio w treści sporządzanego aktu.
- Przeniesienie prawa własności nieruchomości następuje natychmiast po podpisaniu dokumentu urzędowego.
- Świadczenia na rzecz dożywotnika mają charakter osobisty, ciągły oraz w pełni zindywidualizowany.
- Prawo dożywocia stanowi ograniczone prawo rzeczowe podlegające ujawnieniu w księdze wieczystej.
Ze względu na skutek rozporządzający umowa dożywocia bezwzględnie wymaga formy aktu notarialnego pod rygorem nieważności. Brak zachowania tej formy powoduje bezskuteczność prawną całego porozumienia stron. Notariusz czuwa nad prawidłowością sformułowań prawnych, chroniąc interesy uczestników transakcji oraz realizując funkcję płatnika podatków na rzecz organów skarbowych.
Podatek od czynności cywilnoprawnych jako główne obciążenie fiskalne
Podatek od czynności cywilnoprawnych stanowi podstawowe obciążenie publicznoprawne towarzyszące zawarciu umowy dożywocia. Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, w którym umowa o dożywocie została wymieniona wprost. Obowiązek podatkowy powstaje z mocy samego prawa dokładnie w momencie dokonania czynności cywilnoprawnej przed notariuszem.
Publicznoprawny charakter podatku oznacza, że reguły jego uiszczania nie mogą być zmieniane w drodze prywatnych ustaleń między stronami. Choć uczestnicy umowy mogą porozumieć się co do zwrotu wydatków, dla organu podatkowego jedynym dłużnikiem pozostaje podmiot wskazany w ustawie. Wszelkie próby przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na zbywcę są bezskuteczne wobec organów skarbowych.
Naliczenie podatku następuje od wartości rynkowej lokalu, bez potrącania jakichkolwiek długów czy zobowiązań ciążących na nieruchomości. Przepisy traktują dożywocie analogicznie do transakcji sprzedaży, nakładając obowiązek fiskalny na stronę uzyskującą przysporzenie majątkowe. Zapewnia to jednolity standard opodatkowania obrotu nieruchomościami na terytorium całego kraju.
Obowiązek podatkowy nabywcy nieruchomości a stawka podatku PCC
Zgodnie z artykułem 4 punkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy przy umowie dożywocia ciąży wyłącznie na nabywcy własności nieruchomości. Oznacza to, że zbywca mieszkania nie jest podmiotem tego podatku i nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jego zapłatę. Podatnikiem staje się każda osoba fizyczna lub prawna przejmująca dany majątek.
Stawka podatku od czynności cywilnoprawnych przy umowie dożywocia wynosi dwa procent. Jest to stawka tożsama ze stawką stosowaną przy klasycznej umowie sprzedaży lokalu mieszkalnego lub gruntu. W przeciwieństwie do sprzedaży, gdzie strony deklarują wynegocjowaną cenę, przy dożywociu kalkulacja podatku opiera się zawsze na obiektywnej wartości rynkowej przekazywanego mienia.
- Obowiązek podatkowy spoczywa w stu procentach na osobie zobowiązanej do świadczeń dożywotnich.
- Wysokość stawki podatkowej wynosi niezmiennie dwa procent wartości rynkowej lokalu.
- Brak jest możliwości obniżenia stawki procentowej z uwagi na trudną sytuację materialną stron.
W polskim prawie nie przewidziano żadnych ulg podmiotowych w podatku PCC przy dożywociu dla członków najbliższej rodziny. Relacja pokrewieństwa między dożywotnikiem a nabywcą nie zwalnia z konieczności zapłaty należności publicznoprawnej. Niezależnie od stopnia bliskości nabywca musi uiścić należność w pełnej wysokości wyliczonej przez notariusza.
Ustalenie podstawy opodatkowania oraz rola wartości rynkowej lokalu
Podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych przy umowie dożywocia stanowi wartość rynkowa nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Wartość tę określają strony umowy, biorąc pod uwagę przeciętne ceny stosowane w danej miejscowości w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku. Przy wycenie uwzględnia się stan techniczny oraz stopień zużycia lokalu.
Istotnym elementem jest fakt, że ustanowione prawo dożywocia oraz związane z nim ciężary opiekuńcze nie obniżają podstawy opodatkowania. Urząd skarbowy nie uwzględnia wartości przyszłych świadczeń alimentacyjnych ani kosztów opieki nad seniorem przy określaniu wartości lokalu. Podatek naliczany jest od czystej wartości rynkowej mienia bez jakichkolwiek potrąceń szacunkowych.
- Podstawą obliczeń jest wartość rynkowa lokalu z dnia dokonania czynności notarialnej.
- Ciężary opiekuńcze i prawo mieszkania nie pomniejszają podstawy naliczenia podatku.
- Położenie, stan techniczny i metraż decydują o prawidłowości zadeklarowanej kwoty.
Strony umowy mają prawny obowiązek wskazać w akcie notarialnym kwotę odpowiadającą realnym realiom rynkowym. Zaniżenie wartości nieruchomości w celu zmniejszenia podatku wiąże się z bezpośrednim ryzykiem wszczęcia postępowania sprawdzającego przez organ podatkowy. Rzetelna wycena nieruchomości chroni nabywcę przed koniecznością uiszczania karnych odsetek w przyszłości.
Umowa dożywocia a podatek dochodowy od osób fizycznych po stronie dożywotnika
Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy dożywocia budziło w przeszłości wątpliwości na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Kluczowe zagadnienie dotyczyło pytania, czy zbywca uzyskuje przychód podlegający opodatkowaniu, skoro w zamian za lokal otrzymuje świadczenia w naturze oraz dożywotnią opiekę. Sprawa ta wymagała jednoznacznego rozstrzygnięcia przez organy sądowe.
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego umowa dożywocia nie generuje u dożywotnika przychodu w rozumieniu ustawy o PIT. Świadczenia osobiste oraz utrzymanie zapewniane przez nabywcę nie stanowią ekwiwalentu pieniężnego, którego wartość można precyzyjnie ustalić w momencie podpisania umowy. W konsekwencji dożywotnik nie płaci podatku dochodowego.
Brak opodatkowania podatkiem dochodowym dotyczy także samych świadczeń otrzymywanych przez seniora w trakcie trwania umowy. Dostarczane posiłki, opłacone leki czy zapewnione mieszkanie nie podlegają zgłoszeniu do urzędu skarbowego jako przychód z innych źródeł. Stanowi to istotną gwarancję bezpieczeństwa finansowego dla osób decydujących się na przekazanie nieruchomości za opiekę.
Skutki podatkowe zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat od nabycia
W polskim prawie podatkowym odpłatne zbycie nieruchomości przed upływem pięciu lat podatkowych od jej nabycia co do zasady podlega opodatkowaniu. Wielu właścicieli obawia się, że przekazanie mieszkania w drodze dożywocia w tym okresie wywoła obowiązek zapłaty dziewiętnastoprocentowego podatku dochodowego od osób fizycznych. Obawy te okazują się jednak całkowicie nieuzasadnione.
Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądziła, że zbycie nieruchomości na podstawie umowy dożywocia nie wywołuje obowiązku zapłaty podatku dochodowego, nawet przed upływem pięcioletniego terminu. Niemożność określenia przychodu w pieniądzu lub wartościach pieniężnych wyklucza ustalenie podstawy opodatkowania. Dożywotnik nie musi składać zeznania rocznego PIT-39 ani deklarować kwoty transakcji.
- Upływ pięciu lat podatkowych nie ma znaczenia dla braku opodatkowania podatkiem PIT.
- Dożywotnik nie składa deklaracji PIT-39 po zbyciu lokalu w drodze umowy dożywocia.
- Brak konieczności wydatkowania środków na własne cele mieszkaniowe w ramach ulgi.
W przeciwieństwie do tradycyjnej sprzedaży, gdzie podatnik musi reinwestować środki na własne cele mieszkaniowe, aby uniknąć podatku, dożywocie daje pełną neutralność fiskalną. Niezależnie od daty nabycia lokalu przez zbywcę, transakcja dożywocia pozostaje wolna od podatku dochodowego. Stanowi to istotną zaletę dla osób posiadających lokale nabyte w niedawnym czasie.
Dlaczego umowa dożywocia nie podlega podatkowi od spadków i darowizn
Umowa dożywocia bywa potocznie mylona z darowizną, jednak z punktu widzenia prawa podatkowego są to dwie odrębne instytucje. Darowizna ma charakter darmowy i jednostronny, co sprawia, że podlega przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn. Dożywocie jest natomiast umową odpłatną i wzajemną, w której każda strona uzyskuje określony ekwiwalent.
Ponieważ nabywca nieruchomości w zamian za uzyskany majątek przyjmuje na siebie wieloletnie i kosztowne zobowiązania opiekuńcze, transakcja ta nie stanowi nieodpłatnego przysporzenia. Z tego względu przepisy o podatku od spadków i darowizn nie znajdują żadnego zastosowania do umowy dożywocia. Wyklucza to konieczność składania formularzy zgłoszeniowych SD-Z2 lub zeznań podatkowych SD-3.
Kwalifikacja umowy jako odpłatnej niesie za sobą określone skutki finansowe dla obu stron. Z jednej strony eliminuje podatek od darowizn, lecz z drugiej strony bezwzględnie narzuca opodatkowanie podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Strony nie mogą dokonać wyboru korzystniejszego reżimu podatkowego, gdyż wynika on bezpośrednio z natury prawnej dokonanej czynności.
Płatnik podatku: rola notariusza i procedura rozliczenia z urzędem skarbowym
W polskim systemie prawnym notariusz pełni funkcję płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych przy umowach zawieranych w formie aktu notarialnego. Oznacza to, że rejent ma ustawowy obowiązek obliczyć należny podatek, pobrać go od nabywcy przy podpisywaniu dokumentu i odprowadzić na rachunek właściwego urzędu skarbowego w terminie określonym przepisami.
Nabywca nieruchomości wpłaca całą kwotę podatku bezpośrednio na konto kancelarii notarialnej lub uiszcza ją gotówką w kasie notariusza. Dzięki temu nabywca nie musi samodzielnie wypełniać deklaracji podatkowej PCC-3 ani kontaktować się z organem skarbowym. Całość formalności rozliczeniowych spoczywa na notariuszu, który odpowiada dyscyplinarnie i finansowo za prawidłowe przekazanie środków.
- Notariusz oblicza należny podatek na podstawie wartości rynkowej podanej w akcie.
- Płatnik pobiera należność bezpośrednio od nabywcy przed podpisaniem dokumentu.
- Urząd skarbowy otrzymuje wypis aktu notarialnego oraz zbiorczą deklarację PCC-2.
Notariusz sporządza miesięczną zbiorczą deklarację PCC-2 i przekazuje pobrane kwoty do urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii. Ponadto notariusz przesyła organom podatkowym wypis aktu notarialnego. Umożliwia to urzędnikom skarbowym bieżącą weryfikację prawidłowości zastosowanych stawek podatkowych oraz zadeklarowanej przez strony wartości rynkowej mienia.
Dodatkowe opłaty transakcyjne: taksa notarialna oraz wpisy wieczystoksięgowe
Podatek od czynności cywilnoprawnych to niejedyny wydatek ponoszony przy zawarciu umowy dożywocia w kancelarii. Całkowity koszt transakcji obejmuje również wynagrodzenie notariusza, czyli taksę notarialną, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w stawce dwudziestu trzech procent. Wysokość taksy jest ograniczona rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości określającym stawki maksymalne.
Kolejną pozycją w kosztorysie są opłaty sądowe związane z wpisami w księdze wieczystej nieruchomości. Niezbędne jest uiszczenie opłaty za wpis nowego właściciela oraz opłaty za ujawnienie ciężaru w postaci prawa dożywocia. Obie te opłaty mają charakter stały i są pobierane przez notariusza w chwili sporządzania aktu.
- Maksymalna taksa notarialna zależy bezpośrednio od wartości rynkowej nieruchomości.
- Do taksy notarialnej doliczany jest podatek od towarów i usług w stawce dwadzieścia trzy procent.
- Opłaty sądowe obejmują wpis prawa własności oraz wpis prawa dożywocia w księdze wieczystej.
Przepisy prawa cywilnego pozostawiają stronom swobodę w zakresie tego, kto pokrywa taksę notarialną i opłaty sądowe. W praktyce rynkowej koszty te zazwyczaj ponosi nabywca nieruchomości, jednak strony mogą podzielić się wydatkami po połowie lub ustalić inny sposób rozliczenia kosztów dodatkowych bezpośrednio w treści sporządzanego aktu.
Porównanie umowy dożywocia z umową darowizny pod kątem obciążeń fiskalnych
Wybór między umową dożywocia a darowizną bywa podyktowany rachunkiem ekonomicznym oraz stopniem pokrewieństwa między stronami. W przypadku darowizny na rzecz członków najbliższej rodziny, należących do zerowej grupy podatkowej, możliwe jest całkowite zwolnienie z podatku od spadków i darowizn. Warunkiem jest terminowe zgłoszenie nabycia majątku do urzędu skarbowego.
Przy umowie dożywocia zerowa grupa podatkowa nie daje żadnych przywilejów finansowych, ponieważ podatek PCC w wysokości dwóch procent musi zostać zapłacony zawsze. O ile darowizna w rodzinie jest pod względem podatkowym tańsza, o tyle dożywocie zapewnia seniorowi silniejszą ochronę bytową oraz eliminuje roszczenia pozostałych spadkobierców o zachowek.
- Darowizna w najbliższej rodzinie pozwala na całkowite uniknięcie podatku od spadków i darowizn.
- Umowa dożywocia wiąże się z bezwzględnym podatkiem PCC w wysokości dwóch procent wartości mienia.
- Dożywocie skutecznie wyłącza nieruchomość z masy spadkowej przy obliczaniu zachowku.
Dla osób niespokrewnionych umowa dożywocia jest znacznie korzystniejsza finansowo niż darowizna. Przy darowiźnie na rzecz obcej osoby podatek od spadków i darowizn wynosi nawet dwadzieścia procent wartości nadwyżki majątku. W przypadku dożywocia stawka podatku PCC wynosi zawsze dwa procent, co przynosi ogromne oszczędności przy przekazywaniu lokalu osobom spoza rodziny.
Zamiana dożywocia na rentę lub rozwiązanie umowy a konsekwencje podatkowe
Jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym stosunki uniemożliwiające wspólne pozostawanie, sąd może zamienić uprawnienia objęte dożywociem na dożywotnią rentę. Wypłacana w ten sposób renta odpowiada wartości uprawnień przysługujących dotychczas seniorowi. Taka zmiana charakteru świadczeń rodzi pytania o ewentualne skutki podatkowe dla uczestników umowy.
Renta wypłacana dożywotnikowi jako substytut świadczeń rzeczowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ stanowi jedynie realizację pierwotnego zobowiązania z umowy dożywocia. Dla nabywcy wypłata renty stanowi kontynuację wykonania umowy i nie generuje nowych obowiązków w podatku od czynności cywilnoprawnych ani w podatku dochodowym.
W wyjątkowych wypadkach sąd może rozwiązać umowę dożywocia, co skutkuje powrotnym przeniesieniem własności nieruchomości na dożywotnika. Rozwiązanie umowy nie powoduje jednak automatycznego zwrotu zapłaconego wcześniej podatku PCC przez urząd skarbowy. Podatek został bowiem pobrany legalnie w momencie zawarcia ważnej czynności cywilnoprawnej i nie podlega zwrotowi z urzędu.
Ryzyko weryfikacji przez urząd skarbowy i skutki zaniżenia wartości nieruchomości
Urząd skarbowy dysponuje uprawnieniem do weryfikacji wartości rynkowej nieruchomości zadeklarowanej w akcie notarialnym przez okres pięciu lat od końca roku podatkowego. Jeżeli urzędnicy uznają, że podana wartość odbiega od przeciętnych cen rynkowych, wzywają nabywcę do jej podwyższenia lub wskazania przyczyn uzasadniających zastosowanie niższej wyceny lokalu.
Nabywca ma określony czas na ustosunkowanie się do wezwania organu podatkowego i ewentualną korektę wartości nieruchomości. Jeżeli podatnik nie zgodzi się ze stanowiskiem urzędu, organ skarbowy powołuje biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu sporządzenia operatu szacunkowego. Opinia biegłego staje się podstawą do wydania decyzji określającej właściwą wysokość podatku.
- Organ podatkowy może weryfikować wartość nieruchomości przez okres pięciu lat.
- Rzeczoznawca majątkowy dokonuje niezależnej wyceny lokalu na zlecenie urzędu.
- Koszty opinii biegłego obciążają podatnika w przypadku znacznego zaniżenia wartości.
W sytuacji, gdy wartość określona przez biegłego różni się o więcej niż trzydzieści trzy procent od wartości zadeklarowanej przez strony, nabywca ponosi koszty opinii rzeczoznawcy. Dodatkowo podatnik musi dopłacić brakującą kwotę podatku PCC wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczanymi od dnia podpisania aktu notarialnego.
Umowny podział kosztów transakcji a bezwzględne przepisy prawa podatkowego
Zasada swobody umów pozwala stronom transakcji na dowolne uregulowanie kwestii rozliczeń wewnętrznych, w tym wydatków związanych z podatkami i taksą notarialną. Dożywotnik i nabywca mogą w porozumieniu cywilnoprawnym ustalić, że zbywca przekaże nabywcy środki na opłacenie podatku lub pokryje część kosztów aktu notarialnego w gotówce.
Należy jednak pamiętać, że takie ustalenia mają skutek wyłącznie między stronami umowy i nie wiążą organów podatkowych. W świetle prawa podatkowego jedynym dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku PCC pozostaje nabywca nieruchomości. Urząd skarbowy nie może dochodzić należności od zbywcy, nawet jeśli ten zobowiązał się do jej pokrycia w porozumieniu.
W przypadku nieuregulowania podatku lub konieczności dopłaty należności egzekucja skarbowa zostanie skierowana wyłącznie do majątku nabywcy nieruchomości. Zbywca nie ponosi solidarnej odpowiedzialności podatkowej z tytułu zawartej umowy dożywocia. Z tego powodu nabywca powinien upewnić się, że posiada odpowiednie środki finansowe na pełne pokrycie wszelkich zobowiązań podatkowych.
Kwestia podatku od nieruchomości po przeniesieniu własności lokalu
Podpisanie umowy dożywocia wywołuje natychmiastowe skutki w zakresie podatku od nieruchomości, który jest podatkiem lokalnym płaconym na rzecz właściwej gminy. Z chwilą przejścia prawa własności dotychczasowy właściciel przestaje być podatnikiem podatku od nieruchomości, a obowiązek ten w całości przechodzi na nowego właściciela, czyli nabywcę lokalu lub gruntu.
Nabywca nieruchomości ma ustawowy obowiązek zgłosić fakt nabycia lokalu do właściwego urzędu gminy lub miasta w terminie czternastu dni od dnia podpisania aktu. Zgłoszenia dokonuje się na formularzu IN-1, co stanowi podstawę do wydania przez organ podatkowy decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na dany rok.
- Nowy właściciel ma czternaście dni na złożenie informacji IN-1 w urzędzie gminy.
- Obowiązek podatkowy w podatku lokalnym powstaje od pierwszego dnia następnego miesiąca.
- Decyzja ustalająca wysokość podatku jest doręczana corocznie nowemu właścicielowi.
Nawet jeśli w umowie dożywocia zastrzeżono, że senior zachowuje prawo do wyłącznego korzystania z określonych pomieszczeń, nie zmienia to podmiotu zobowiązanego do płacenia podatku lokalnego. To nabywca jako właściciel figurujący w księdze wieczystej odpowiada przed gminą za terminowe regulowanie rat podatku od nieruchomości przez cały okres trwania umowy.
Podsumowanie najważniejszych zasad opodatkowania umowy dożywocia
Analiza polskich przepisów podatkowych jednoznacznie wskazuje, że podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku przy umowie dożywocia jest wyłącznie nabywca nieruchomości. Płaci on podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości dwóch procent wartości rynkowej lokalu, a należność tę pobiera notariusz. Zbywca nieruchomości nie płaci podatku PCC ani podatku dochodowego PIT.
Konstrukcja dożywocia jako umowy odpłatnej wyłącza stosowanie przepisów o podatku od spadków i darowizn, co czyni ją bezpiecznym rozwiązaniem majątkowym, zwłaszcza w relacjach z osobami niespokrewnionymi. Jednocześnie transakcja ta wymaga zgromadzenia środków na pokrycie kosztów taksy notarialnej, opłat sądowych oraz bieżącego podatku od nieruchomości obciążającego nowego właściciela.
Przed przystąpieniem do podpisania aktu notarialnego strony powinny rzetelnie ustalić wartość rynkową nieruchomości, aby uniknąć ewentualnego sporu z urzędem skarbowym. Prawidłowo skalkulowane koszty podatkowe oraz świadomość spoczywających na nabywcy obowiązków gwarantują bezpieczeństwo prawne i finansowe dla obu stron tej wieloletniej umowy cywilnoprawnej.