Podstawowe zasady podziału kosztów postępowania mediacyjnego
Za mediatora płacą co do zasady obie strony sporu w równych częściach po połowie, chyba że uczestnicy postępowania postanowią inaczej w drodze zgodnego porozumienia. W polskim prawie wysokość oraz sposób ponoszenia tych kosztów zależą bezpośrednio od trybu mediacji, czyli od faktu, czy została ona zainicjowana prywatnie, czy też sprawę skierował sąd powszechny.
- Podział równomierny, w którym strony ponoszą wydatki dokładnie po połowie.
- Finansowanie jednostronne, w którym jeden z uczestników pokrywa całość należności.
- Rozliczenie proporcjonalne, zależne od wartości udziału w przedmiocie sporu.
Zgodnie z fundamentalną regułą dobrowolności mediacji strony zachowują pełną swobodę w modyfikowaniu proporcji pokrywania wynagrodzenia mediatora oraz poniesionych przez niego wydatków. Oznacza to, że jedna strona może dobrowolnie wziąć na siebie całość kosztów, co często stanowi element szerszej strategii negocjacyjnej zmierzającej do zawarcia satysfakcjonującego porozumienia kończącego długotrwały konflikt prawny między uczestnikami.
Wybór konkretnego modelu finansowania powinien zostać sprecyzowany jeszcze przed przystąpieniem do właściwych posiedzeń mediacyjnych. Taka przejrzystość pozwala uniknąć dodatkowych sporów na tle finansowym, buduje wzajemne zaufanie do osoby prowadzącej procedurę oraz gwarantuje sprawne zatwierdzenie ewentualnej ugody przez właściwy sąd powszechny, który weryfikuje poprawność formalną wszystkich złożonych dokumentów procesowych.
Koszty mediacji sądowej w sprawach cywilnych według Kodeksu postępowania cywilnego
W przypadku mediacji ze skierowania sądu w sprawach cywilnych reguły ponoszenia kosztów reguluje bezpośrednio art. 98(1) Kodeksu postępowania cywilnego oraz właściwe rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. Co do zasady strony ponoszą koszty mediacji po połowie, chyba że w zawartej przed mediatorem ugodzie uregulują tę kwestię odmiennie, co stanowi powszechną i w pełni dopuszczalną praktykę.
Stawki wynagrodzenia mediatora w sprawach cywilnych mają charakter sztywny i są precyzyjnie określone przepisami prawa powszechnego. Mediator nie może samodzielnie podwyższać stawek urzędowych, co gwarantuje stronom pełną przewidywalność finansową całego postępowania polubownego. Kwoty te podlegają powiększeniu o podatek od towarów i usług, o ile mediator jest zarejestrowanym i czynnym płatnikiem podatku od towarów i usług.
Koszty mediacji sądowej stanowią integralny składnik kosztów procesu, co rodzi doniosłe skutki prawne na etapie końcowego wyrokowania. Sąd orzekający bierze pod uwagę kwoty zaliczek oraz wynagrodzenie wypłacone mediatorowi, dokonując ich ostatecznego rozliczenia w orzeczeniu zamykającym sprawę w danej instancji, jeżeli postępowanie mediacyjne nie doprowadziło do ostatecznego zakończenia sporu zawarciem ugody.
Wynagrodzenie mediatora w sprawach o prawa majątkowe
W sprawach o prawa majątkowe ze skierowania sądu wynagrodzenie mediatora wynosi jeden procent wartości przedmiotu sporu, jednak nie mniej niż 150 złotych i nie więcej niż 2000 złotych za całość postępowania mediacyjnego. Kwota ta jest dzielona po równo pomiędzy uczestników sporu, chyba że ustalenia polubowne zawarte w toku rozmów wskażą inny schemat partycypacji.
- Minimalna stawka wynosi 150 złotych przy sprawach o niskiej wartości.
- Stawka podstawowa to 1 procent wartości dochodzonego roszczenia majątkowego.
- Maksymalne honorarium zostało ustawowo ograniczone do kwoty 2000 złotych.
Ustalenie wartości przedmiotu sporu następuje w oparciu o kwotę wskazaną w pozwie lub w postanowieniu sądu kierującym sprawę do mediacji. Jeżeli w toku mediacji strony rozszerzą zakres rozmów o roszczenia dotychczas nieobjęte pozwem, wynagrodzenie mediatora może zostać przeliczone na nowo, z uwzględnieniem łącznej wartości wszystkich rozstrzyganych polubownie spraw majątkowych.
Wysokość taksy ma na celu zachowanie równowagi pomiędzy nakładem pracy mediatora a ekonomiczną dostępnością procedury dla obywateli. Górny limit wynagrodzenia sprawia, że nawet przy sporach opiewających na wielomilionowe kwoty koszty mediacji sądowej pozostają na relatywnie niskim poziomie w porównaniu do standardowych opłat sądowych i kosztów zastępstwa procesowego.
Taryfikator w sprawach o prawa niemajątkowe i trudne do wyceny
Jeżeli postępowanie mediacyjne ze skierowania sądu dotyczy praw niemajątkowych lub spraw, w których wartości przedmiotu sporu nie da się ustalić, wynagrodzenie mediatora wynosi 150 złotych za pierwsze posiedzenie mediacyjne. Za każde kolejne posiedzenie stawka wynosi 100 złotych, przy czym łączna suma za wszystkie posiedzenia w tej kategorii spraw nie może przekroczyć 450 złotych.
Do kategorii spraw niemajątkowych zalicza się między innymi spory o ochronę dóbr osobistych, sprawy z zakresu prawa rodzinnego bez wątków majątkowych oraz określone sprawy sąsiedzkie dotyczące immisji. Sztywny limit 450 złotych chroni uczestników przed narastaniem kosztów w przypadku wielogodzinnych i wieloetapowych negocjacji prowadzonych na przestrzeni kilku wyznaczonych terminów spotkań.
Strony ponoszą to wynagrodzenie w równych częściach, co oznacza, że przy maksymalnej liczbie posiedzeń pojedynczy uczestnik zapłaci nie więcej niż 225 złotych powiększone o podatek od towarów i usług. Czyni to mediację sądową jedną z najbardziej dostępnych i ekonomicznych dróg dochodzenia sprawiedliwości w polskim systemie prawnym.
Wydatki mediatora a taksa mediacyjna w postępowaniu sądowym
Oprócz wynagrodzenia zasadniczego mediator prowadzący postępowanie ze skierowania sądu ma ustawowe prawo do zwrotu niezbędnych wydatków poniesionych w bezpośrednim związku z prowadzeniem mediacji. Wydatki te obejmują koszty korespondencji, wynajęcia pomieszczenia niezbędnego do przeprowadzenia posiedzeń mediacyjnych oraz udokumentowane koszty ewentualnych dojazdów, jeśli posiedzenie odbywa się poza stałą siedzibą mediatora.
- Koszt wynajmu sali ograniczony do kwoty 70 złotych za jedno posiedzenie.
- Koszty przesyłek pocztowych i doręczeń według rzeczywistych stawek operatora pocztowego.
- Zwrot kosztów dojazdu rozliczany według stawek przysługujących pracownikom sfery budżetowej.
Wydatki mediatora podlegają rygorystycznemu limitowaniu na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia i wydatków mediatora. Za wynajęcie sali mediator może doliczyć maksymalnie 70 złotych za jedno posiedzenie, natomiast ryczałt za doręczenia zawiadomień nie może przekroczyć kwoty określonej w przepisach pocztowych. Wszystkie te należności strony pokrywają na takich samych zasadach jak wynagrodzenie podstawowe.
Mediator jest zobowiązany do przedstawienia sądowi oraz stronom szczegółowego zestawienia poniesionych wydatków wraz z rachunkiem końcowym. Uczestnicy postępowania mają pełne prawo weryfikacji zasadności naliczonych kwot przed dokonaniem ostatecznej zapłaty, co zapewnia całkowitą przejrzystość finansową procedury i eliminuje ryzyko nieuzasadnionego zawyżania kosztów ubocznych.
Kto pokrywa koszty mediacji pozasądowej i umownej
W mediacji pozasądowej, zwanej również mediacją umowną lub prywatną, koszty postępowania wynikają wprost z umowy zawartej pomiędzy stronami a mediatorem lub z oficjalnego cennika wybranego ośrodka mediacyjnego. W tym trybie stawki nie są regulowane urzędowymi limitami ustawowymi, co oznacza pełną swobodę kształtowania wysokości honorarium za godzinę pracy lub ryczałtu za całość procedury.
Zasadą ogólną pozostaje równy podział kosztów pomiędzy strony, jednak umowa o mediację może przewidywać zupełnie odmienne warunki płatności, zależnie od woli i ustaleń uczestników. Osoby decydujące się na mediację prywatną zazwyczaj wpłacają zaliczkę przed rozpoczęciem pierwszego posiedzenia, co stanowi standardowy warunek formalny przystąpienia mediatora do analizy dokumentacji i organizacji sesji.
W mediacji prywatnej mediatorzy stosują zróżnicowane modele rozliczeń, dopasowane do stopnia skomplikowania sprawy oraz liczby uczestników. Najczęściej spotyka się stawkę godzinową za bezpośrednie spotkania połączoną z opłatą rejestracyjną za wstępne przygotowanie akt, co pozwala stronom precyzyjnie kontrolować budżet przeznaczany na polubowne rozwiązanie zaistniałego konfliktu.
Zasady rozliczania mediacji w sprawach rodzinnych i opiekuńczych
W sprawach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego mediacja ze skierowania sądu podlega zryczałtowanym opłatom przewidzianym dla spraw o charakterze niemajątkowym. Obejmuje to konflikty dotyczące uregulowania kontaktów z małoletnimi dziećmi, wykonywania władzy rodzicielskiej oraz ustalenia miejsca pobytu dziecka, gdzie stawka wynosi 150 złotych za pierwsze posiedzenie oraz 100 złotych za każde kolejne spotkanie.
Rodzice biorący udział w mediacji zazwyczaj dzielą koszty po połowie, dążąc do wypracowania porozumienia rodzicielskiego i planu opieki bez eskalowania wzajemnych pretensji finansowych. W ugodzie rodzice mogą jednak ustalić, że jedno z nich przejmie całkowity koszt postępowania, zwłaszcza gdy sytuacja majątkowa jednego z opiekunów jest znacznie stabilniejsza i korzystniejsza.
Jeżeli mediacja rodzinna dotyczy jednocześnie kwestii alimentacyjnych, kwalifikacja kosztowa zależy od tego, czy sprawa toczy się samodzielnie, czy w ramach szerszego pakietu porozumień opiekuńczych. W sprawach o alimenty wynagrodzenie mediatora może być liczone od wartości przedmiotu sporu, czyli sumy świadczeń za jeden rok, chyba że sąd wskaże inaczej w postanowieniu.
Koszty mediacji w sprawach o rozwód i separację
Skierowanie małżonków do mediacji w trakcie procesu rozwodowego lub o separację generuje koszty według stawek dla roszczeń niemajątkowych, o ile mediacja koncentruje się na kwestiach pojednania lub warunkach rozstania. Jeżeli jednak małżonkowie decydują się włączyć do mediacji podział majątku wspólnego, wynagrodzenie mediatora naliczane jest od wartości majątku podlegającego podziałowi.
- Mediacja pojednawcza rozliczana według minimalnych stawek spraw niemajątkowych.
- Mediacja dotycząca planu rodzicielskiego finansowana po połowie przez małżonków.
- Mediacja majątkowa rozliczana od wartości masy majątku wspólnego małżonków.
W procesie rozwodowym koszty mediacji stanowią składnik całościowych kosztów postępowania, o których sąd orzeka w wyroku końcowym. Standardową regułą jest wzajemne zniesienie kosztów lub ich podział po połowie, co odzwierciedla równy interes obojga małżonków w ugodowym uregulowaniu spraw życiowych, opieki nad dziećmi oraz spraw majątkowych powstałych w czasie trwania małżeństwa.
Dla rozwodzących się małżonków mediacja stanowi gigantyczną oszczędność w stosunku do spornego procesu sądowego. Samodzielny podział majątku przed sądem wymaga uiszczenia wysokich opłat sądowych i opłacenia biegłych rzeczoznawców, podczas gdy ugoda mediacyjna pozwala na precyzyjne rozliczenie aktywów przy ułamku standardowych kosztów sądowych.
Finansowanie mediacji w sprawach z zakresu prawa pracy
W sprawach pracowniczych kierowanych do mediacji przez sąd powszechny obowiązują standardowe przepisy Kodeksu postępowania cywilnego regulujące podział wydatków procesowych. Początkowo koszty mediacji obciążają obie strony po połowie, chyba że pracownik korzysta z ustawowego lub przyznanego przez sąd zwolnienia od kosztów sądowych w związku z dochodzeniem przysługujących mu praw pracowniczych.
W mediacjach pozasądowych z zakresu prawa pracy powszechną praktyką rynkową jest całkowite sfinansowanie kosztów mediatora przez pracodawcę. Przedsiębiorstwa decydują się na ten krok, aby polubownie zażegnać konflikt, uniknąć publicznego procesu przed sądem pracy oraz chronić wizerunek firmy, gwarantując jednocześnie zatrudnionemu w pełni bezpłatny i bezpieczny udział w rozmowach ugodowych.
Taka jednostronna partycypacja pracodawcy w kosztach nie wpływa negatywnie na bezstronność i neutralność mediatora, który jest związany restrykcyjnymi zasadami etyki zawodowej. Pracownik uzyskuje profesjonalną przestrzeń do negocjacji warunków odejścia, odszkodowania lub przywrócenia do pracy bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek wydatków ze swojego budżetu domowego.
Kto płaci za mediatora w postępowaniu karnym
W postępowaniu karnym zasady finansowania pracy mediatora zostały ukształtowane zupełnie odmiennie niż w sprawach cywilnych i gospodarczych. Zgodnie z art. 618 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania karnego koszty mediacji w sprawach ściganych z oskarżenia publicznego stanowią element kosztów procesu, które tymczasowo w całości wykłada Skarb Państwa.
- W sprawach z oskarżenia publicznego koszty tymczasowo pokrywa Skarb Państwa.
- W sprawach z oskarżenia prywatnego zaliczkę początkowo wnosi oskarżyciel prywatny.
- O ostatecznym rozliczeniu decyduje sąd w wyroku kończącym postępowanie karne.
Oskarżony oraz osoba pokrzywdzona nie uiszczają żadnych zaliczek ani bezpośrednich opłat na rzecz mediatora przed przystąpieniem do sesji pojednawczej. Mediator otrzymuje należne wynagrodzenie oraz zwrot wydatków bezpośrednio z kasy właściwego sądu rejonowego lub prokuratury na podstawie postanowienia organu, który skierował sprawę do mediacji.
O ostatecznym obciążeniu kosztami mediacji karnej rozstrzyga sąd w wyroku skazującym, gdzie może obciążyć nimi skazanego lub zwolnić go z obowiązku zapłaty ze względów słusznościowych. W przypadku umorzenia postępowania lub uniewinnienia oskarżonego koszty mediacji ponosi definitywnie Skarb Państwa, nie obciążając nimi żadnego z uczestników.
Koszty mediacji w sprawach nieletnich
Postępowanie mediacyjne w sprawach nieletnich, prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, jest w pełni finansowane ze środków budżetowych państwa. Ustawodawca uznał mediację z udziałem nieletniego sprawcy za kluczowe narzędzie sprawiedliwości naprawczej, dlatego procedura ta jest całkowicie wolna od opłat dla jej uczestników.
Ani nieletni sprawca czynu karalnego, ani jego rodzice bądź opiekunowie prawni nie ponoszą żadnych opłat za sesje prowadzone przez mediatora. Wynagrodzenie oraz niezbędne wydatki mediatora wypłaca prezes właściwego sądu rejonowego na podstawie złożonego rachunku oraz odpisu prawomocnego postanowienia o skierowaniu sprawy do procedury mediacyjnej.
Bezpłatny charakter mediacji dla nieletnich ma na celu wyeliminowanie barier ekonomicznych i umożliwienie małoletniemu wzięcia bezpośredniej odpowiedzialności za wyrządzoną krzywdę. Poprzez pojednanie z pokrzywdzonym i uzgodnienie sposobu naprawienia szkody nieletni zyskuje szansę na uniknięcie surowszych środków wychowawczych lub poprawczych orzekanych przez sąd rodzinny.
Zwolnienie od kosztów mediacji przez sąd powszechny
Strona sporu cywilnego, która znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, może złożyć formalny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, obejmujący również koszty mediacji. Zgodnie z ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych instytucja zwolnienia chroni osoby ubogie przed wykluczeniem z możliwości polubownego zakończenia sporu przed bezstronnym mediatorem.
Jeżeli sąd przyzna uczestnikowi całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, wynagrodzenie oraz wydatki mediatora przypadające na tę stronę są tymczasowo wypłacane ze środków budżetowych Skarbu Państwa. W przypadku, gdy obie strony procesu korzystają z takiego zwolnienia, Skarb Państwa pokrywa całość kosztów postępowania mediacyjnego bez konieczności dokonywania wpłat przez strony.
Wniosek o zwolnienie od kosztów mediacji wymaga złożenia rzetelnego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Sąd ocenia sytuację finansową wnioskodawcy i wydaje stosowne postanowienie, które wiąże mediatora i zwalnia obywatela z obowiązku uiszczania zaliczek na poczet wyznaczonych posiedzeń mediacyjnych.
Wpływ ugody mediacyjnej na zwrot opłaty sądowej
Zawarcie ugody przed mediatorem w toku postępowania sądowego przynosi stronom bezpośrednie i wymierne korzyści finansowe w postaci zwrotu uiszczonych opłat sądowych. Przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewidują atrakcyjne mechanizmy premiujące polubowne zakończenie sporu, co w praktyce często całkowicie niweluje wydatek poniesiony na honorarium mediatora.
- Zwrot stu procent uiszczonej opłaty w razie zawarcia ugody przed rozpoczęciem rozprawy.
- Zwrot trzech czwartych uiszczonej opłaty po zawarciu ugody na późniejszym etapie procesu.
- Umorzenie wzajemnych roszczeń o zwrot kosztów zastępstwa procesowego przy zgodnym wniosku.
Gdy do zawarcia ugody mediacyjnej dojdzie przed rozpoczęciem pierwszego posiedzenia sądu wyznaczonego na rozprawę, sąd zwraca powodowi całą uiszczoną opłatę od pozwu. W przypadku zawarcia ugody na późniejszym etapie postępowania powód odzyskuje trzy czwarte wniesionej opłaty, co stanowi znaczący zastrzyk finansowy i realną nagrodę za ugodową postawę.
Zwrot opłaty dokonywany jest przez sąd z urzędu, bezpośrednio na rachunek bankowy strony lub jej pełnomocnika procesowego, bez konieczności składania odrębnych, skomplikowanych pism procesowych. Mechanizm ten sprawia, że mediacja sądowa jest ekonomicznie najbardziej efektywnym sposobem zakończenia sporu dla podmiotu inicjującego sprawę sądową.
Rozliczenie kosztów mediacji w orzeczeniu kończącym postępowanie
W sytuacji, gdy strony skierowane do mediacji przez sąd nie wypracują porozumienia i nie zawrą ugody, poniesione przez nie koszty mediacji stają się częścią ogólnych kosztów procesu. Sąd rozstrzyga o nich w wyroku kończącym sprawę w danej instancji, opierając się na fundamentalnej zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 k.p.c.
Strona przegrywająca proces cywilny w całości ma obowiązek zwrócić wygrywającemu przeciwnikowi procesowemu wszystkie poniesione przez niego celowe wydatki, w tym uiszczone zaliczki na wynagrodzenie i wydatki mediatora. Ostatecznie więc za bezowocną mediację sądową płaci ten uczestnik, którego racje procesowe zostały przez sąd całkowicie oddalone w wyroku.
Jeżeli sąd uwzględni roszczenia powoda tylko częściowo, koszty mediacji mogą zostać wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone między strony, proporcjonalnie do stopnia wygrania sprawy. Sąd zachowuje również prawo do zastosowania zasady słuszności i nieobciążania strony przegrywającej kosztami mediacji w szczególnie uzasadnionych wypadkach losowych.
Odpowiedzialność za nieusprawiedliwione niestawiennictwo na mediacji
Kodeks postępowania cywilnego nakłada surowe konsekwencje finansowe na stronę, która bez usprawiedliwienia nie stawi się na posiedzenie mediacyjne, pomimo wcześniejszego wyrażenia zgody na mediację. Zgodnie z art. 103 k.p.c. sąd może nałożyć na taką stronę obowiązek zwrotu całości kosztów mediacji, niezależnie od ostatecznego wyniku merytorycznego całego procesu cywilnego.
Regulacja ta służy przeciwdziałaniu obstrukcji procesowej i pozorowaniu chęci polubownego załatwienia sporu. Strona nielojalna, która swoim biernym zachowaniem generuje koszty wynajmu sali przez mediatora lub koszty dojazdu drugiej strony, zostaje ukarana finansowo za spowodowanie zbędnych wydatków, które nie przyniosły żadnego pożytku dla toczącego się postępowania sądowego.
Mediator odnotowuje fakt nieusprawiedliwionego niestawiennictwa uczestnika w protokole z przebiegu mediacji przekazywanym do sądu. Na tej podstawie sędzia orzekający w sprawie wydaje postanowienie obciążające stronę uchylającą się od udziału pełnymi kosztami przeprowadzenia nieskutecznych czynności, chroniąc lojalnego uczestnika przed jakimikolwiek stratami materialnymi.
Podatki i rozliczenia księgowe wynagrodzenia mediatora
Wynagrodzenie mediatora podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych przewidzianych w polskim prawie podatkowym. Jeżeli mediator wykonuje swoje czynności w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej i jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, do kwoty urzędowego lub umownego honorarium doliczany jest podatek od towarów i usług w podstawowej stawce dwudziestu trzech procent.
Przedsiębiorcy uczestniczący w mediacji gospodarczej mają prawo zaliczyć wydatki poniesione na mediatora bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności. Faktura wystawiona przez mediatora stanowi dokument księgowy potwierdzający celowy wydatek poniesiony w celu zabezpieczenia źródła przychodów lub ochrony przedsiębiorstwa przed stratami wynikającymi z długotrwałego sporu sądowego.
W przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej wynagrodzenie mediatora wypłacane ze środków sądu powszechnego podlega rozliczeniu przez jednostkę sądową wystawiającą odpowiednią informację podatkową. Mediatorzy działający jako osoby fizyczne poza działalnością gospodarczą rozliczają uzyskane przychody z działalności wykonywanej osobiście w rocznym zeznaniu podatkowym PIT.
Mediacje gospodarcze i specyfika podziału wydatków między przedsiębiorcami
W profesjonalnym obrocie gospodarczym podział kosztów mediacji prywatnej jest zazwyczaj precyzyjnie definiowany w kontraktach handlowych za pomocą tak zwanych klauzul mediacyjnych. Kontrahenci z góry uzgadniają, że w przypadku sporu biznesowego koszty mediatora będą pokrywane po połowie lub w całości przez stronę, która zainicjuje procedurę polubowną przed wskazanym centrum arbitrażowo-mediacyjnym.
- Zapis na mediację w umowie handlowej określający równy podział kosztów.
- Pokrycie kosztów wstępnych przez stronę zgłaszającą wniosek o mediację gospodarczą.
- Ostateczne rozliczenie wydatków wpisane w treść wiążącej ugody handlowej.
W mediacjach gospodarczych o skomplikowanym charakterze stawki mediatorów są ustalane indywidualnie i odzwierciedlają wysoki stopień specjalizacji oraz wielomilionową wartość sporów. Przedsiębiorcy chętnie akceptują te koszty, ponieważ sprawnie przeprowadzona mediacja komercyjna pozwala na zaoszczędzenie setek tysięcy złotych na kosztach zastępstwa procesowego oraz zapobiega zamrożeniu kapitału w toku procesu sądowego.
Zawarcie ugody gospodarczej przed mediatorem i jej zatwierdzenie przez sąd nadaje jej moc prawną wyroku sądowego po nadaniu klauzuli wykonalności. Spółki zyskują tytuł wykonawczy bez wieloletnich procesów w sądach gospodarczych, a poniesione po połowie koszty mediatora stanowią zaledwie znikomy ułamek ewentualnych opłat sądowych i strat biznesowych.