Urlop zdrowotny, określany w polskim prawodawstwie jako urlop dla poratowania zdrowia, to szczególne świadczenie pracownicze przysługujące wybranym grupom zawodowym. Umożliwia on czasowe powstrzymanie się od świadczenia pracy w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia lub rehabilitacji. W przeciwieństwie do standardowego zwolnienia lekarskiego, urlop ten ma charakter profilaktyczno-leczniczy, zachowuje prawo pracownika do podstawowego wynagrodzenia i jest finansowany bezpośrednio przez pracodawcę.
Czym jest urlop zdrowotny i komu przysługuje
Urlop dla poratowania zdrowia stanowi instytucję prawa pracy uregulowaną w pragmatykach zawodowych, a nie w ogólnych przepisach Kodeksu pracy. Jego głównym celem jest regeneracja sił psychofizycznych pracownika oraz zapobieganie trwałej niezdolności do wykonywania powierzonych zadań służbowych. Uprawnienie to zostało stworzone z myślą o osobach wykonujących zawody o szczególnym obciążeniu psychosomatycznym lub wysokim stopniu odpowiedzialności społecznej.
- Nauczyciele mianowani i dyplomowani zatrudnieni na podstawie Karty Nauczyciela.
- Nauczyciele akademiccy podlegający Ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
- Sędziowie sądów powszechnych, wojskowych oraz Sądu Najwyższego.
- Prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.
- Funkcjonariusze wybranych służb mundurowych oraz pracownicy służby zagranicznej.
Przyznanie tego świadczenia nie zależy od swobodnego uznania kierownika jednostki, lecz stanowi ustawowy obowiązek po spełnieniu przez zatrudnionego ściśle określonych przesłanek medycznych i formalnych. Pracownik nie może samodzielnie zadecydować o terminie rozpoczęcia urlopu bez uzyskania stosownego orzeczenia od uprawnionego lekarza medycyny pracy. Świadczenie to nie przysługuje osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych ani pracownikom prywatnego sektora komercyjnego.
Różnice między urlopem dla poratowania zdrowia a zwolnieniem L4
Podstawowa różnica między urlopem zdrowotnym a zwolnieniem lekarskim dotyczy ich celu medycznego oraz źródeł finansowania. Zwolnienie L4 orzeka się w przypadku nagłej lub przewlekłej czasowej niezdolności do pracy, natomiast urlop zdrowotny służy zapobieżeniu wystąpieniu takiej niezdolności w przyszłości. Za czas urlopu pracownik otrzymuje stałe wynagrodzenie od pracodawcy, podczas gdy zasiłek chorobowy wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
- Tryb orzekania: L4 wystawia dowolny lekarz, urlop zdrowotny wyłącznie lekarz medycyny pracy.
- Źródło finansowania: zasiłek chorobowy z funduszu ZUS, urlop zdrowotny z budżetu jednostki zatrudniającej.
- Maksymalny czas trwania: zwolnienie L4 do 182 dni, urlop zdrowotny jednorazowo do 365 dni.
- Cel terapeutyczny: L4 leczy zaistniałą chorobę, urlop umożliwia kompleksową regenerację organizmu.
Wymiar świadczeń finansowych również kształtuje się odmiennie w obu tych przypadkach. Zasiłek chorobowy wynosi standardowo osiemdziesiąt procent podstawy wymiaru, chyba że absencja wynika z wypadku przy pracy bądź ciąży. Z kolei pracownik przebywający na urlopie dla poratowania zdrowia zachowuje prawo do pełnego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku za wysługę lat, co chroni jego bieżący budżet domowy.
Warunki formalne uzyskania urlopu zdrowotnego przez nauczycieli
Nauczyciele stanowią najliczniejszą grupę zawodową korzystającą z urlopów dla poratowania zdrowia na mocy przepisów Karty Nauczyciela. Aby pedagog mógł ubiegać się o to świadczenie, musi legitymować się zatrudnieniem w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony. Dodatkowo wymagane jest przepracowanie co najmniej siedmiu lat w szkole w wymiarze nie niższym niż połowa etatu przed złożeniem wniosku.
- Posiadanie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze zajęć.
- Ukończenie siedmioletniego okresu rzeczywistej pracy pedagogicznej w szkole lub placówce.
- Przerwa w zatrudnieniu w trakcie siedmioletniego stażu nieprzekraczająca łącznie trzech miesięcy.
- Wykazanie konieczności leczenia choroby zagrażającej wystąpieniem choroby zawodowej lub wymagającej leczenia uzdrowiskowego.
Siedmioletni staż pracy nie musi być zrealizowany u jednego pracodawcy, jednak okresy zatrudnienia muszą tworzyć nieprzerwany ciąg pedagogiczny z dopuszczalnymi przerwami ustawowymi. Do wymaganego okresu nie wlicza się okresów nieusprawiedliwionej nieobecności oraz urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż miesiąc. Warunkiem koniecznym jest również brak uprawnień do wcześniejszej emerytury lub świadczenia kompensacyjnego w dacie składania wniosku.
Procedura ubiegania się o urlop dla poratowania zdrowia krok po kroku
Uruchomienie procedury ubiegania się o urlop dla poratowania zdrowia wymaga złożenia pisemnego wniosku przez pracownika do dyrektora placówki. Dyrektor ma obowiązek w terminie siedmiu dni od otrzymania pisma wydać skierowanie na badanie lekarskie do uprawnionego ośrodka medycyny pracy. Koszty przeprowadzenia badania diagnostycznego oraz wydania orzeczenia pokrywa w całości pracodawca, na którego rzecz wykonywana jest praca.
- Złożenie formalnego wniosku pracownika o skierowanie na badania profilaktyczno-lecznicze.
- Wystawienie imiennego skierowania przez dyrektora placówki w terminie siedmiu dni roboczych.
- Przeprowadzenie kompleksowych badań diagnostycznych w wyznaczonej placówce medycyny pracy.
- Wydanie orzeczenia lekarskiego określającego potrzebę oraz precyzyjny wymiar czasowy urlopu.
- Wydanie przez pracodawcę pisemnej decyzji o udzieleniu urlopu zdrowotnego.
Lekarz medycyny pracy wykonuje specjalistyczne badania diagnostyczne i analizuje dokumentację medyczną przedstawioną przez ubiegającego się o urlop pedagoga. Po weryfikacji stanu zdrowia lekarz wydaje oficjalne orzeczenie, w którym stwierdza potrzebę udzielenia urlopu oraz precyzuje czas jego trwania. Po uprawomocnieniu się tego dokumentu pracodawca ma prawny obowiązek udzielić urlopu zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu.
Rola lekarza medycyny pracy i tryb odwoławczy od orzeczenia
Nowelizacja przepisów przekazała wyłączną kompetencję orzekania o urlopie zdrowotnym lekarzom służby medycyny pracy wykonującym działalność w uprawnionych jednostkach. Lekarz rodzinny lub specjalista prowadzący leczenie może jedynie sporządzić dokumentację i opinię pomocniczą, która stanowi materiał dowodowy podczas badania orzeczniczego. Lekarz medycyny pracy ocenia bezpośredni wpływ warunków środowiska pracy na pogarszający się stan zdrowia badanego pracownika.
- Doręczenie orzeczenia lekarskiego pracownikowi oraz pracodawcy za potwierdzeniem odbioru.
- Złożenie pisemnego odwołania w nieprzekraczalnym terminie czternastu dni od doręczenia.
- Przekazanie dokumentacji do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy w ciągu siedmiu dni.
- Przeprowadzenie ponownego badania w instancji odwoławczej w terminie trzydziestu dni.
Zarówno pracownikowi, jak i dyrektorowi szkoły przysługuje prawo wniesienia odwołania od wydanego orzeczenia lekarskiego, jeśli kwestionują jego zasadność. Odwołanie wnosi się na piśmie w terminie czternastu dni od doręczenia orzeczenia za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Instancją odwoławczą jest właściwy terytorialnie wojewódzki ośrodek medycyny pracy, którego rozstrzygnięcie ma charakter ostateczny i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.
Wymiar i limity czasowe urlopu zdrowotnego w trakcie kariery
Jednorazowy wymiar urlopu dla poratowania zdrowia nie może przekroczyć dwunastu miesięcy kalendarzowych, liczonych w sposób ciągły od dnia wskazanego w orzeczeniu. Pracownik może korzystać z tego uprawnienia wielokrotnie w trakcie całej aktywności zawodowej, jednak łączny wymiar wszystkich wykorzystanych urlopów nie może przekroczyć trzech lat. Każde kolejne świadczenie wymaga ponownego przejścia pełnej ścieżki formalnej i diagnostycznej.
- Maksymalny czas trwania pojedynczego urlopu: nie więcej niż jeden rok kalendarzowy.
- Łączny limit świadczenia w całym okresie zatrudnienia: maksymalnie trzy lata.
- Minimalna przerwa między kolejnymi urlopami: co najmniej jeden pełny rok.
- Ograniczenie wiekowe: brak możliwości udzielenia urlopu pracownikowi uprawnionemu do emerytury.
Pomiędzy zakończeniem jednego urlopu zdrowotnego a rozpoczęciem kolejnego musi upłynąć obligatoryjny okres przerwy wynoszący co najmniej jeden rok. Przepis ten ma zapobiegać ciągłej absencji pracownika w pracy i zapewnić prawidłowe funkcjonowanie instytucji zatrudniającej. Ustawodawca wprowadził również ograniczenie uniemożliwiające skorzystanie z urlopu osobie, która nabyła już uprawnienia do przejścia na powszechną lub wcześniejszą emeryturę.
Zasady wynagradzania pracownika podczas urlopu zdrowotnego
Pracownik przebywający na urlopie dla poratowania zdrowia otrzymuje comiesięczne wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatek za wysługę lat w pełnej wysokości. Zasada ta gwarantuje stabilność materialną w trakcie długotrwałej terapii leczniczej lub rehabilitacyjnej i odróżnia to świadczenie od bezpłatnych przerw w zatrudnieniu. Wszelkie regulacje płacowe wchodzące w życie w trakcie urlopu podwyższają również pensję zasadniczą pracownika.
- Składniki przysługujące: comiesięczne wynagrodzenie zasadnicze, dodatek stażowy za wysługę lat.
- Dodatkowe uprawnienia: prawo do świadczeń socjalnych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
- Składniki wstrzymane: dodatek motywacyjny, funkcyjny, za warunki pracy, godziny ponadwymiarowe.
- Uprawnienia roczne: prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego, tak zwanej trzynastki, bez wymogu przepracowania półrocza.
Podczas korzystania z urlopu zdrowotnego pracownik traci prawo do pobierania dodatków motywacyjnych, funkcyjnych oraz wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i doraźne zastępstwa. Okres ten wlicza się jednak do okresu uprawniającego do nabycia dodatkowego wynagrodzenia rocznego, dzięki czemu zatrudniony zachowuje prawo do trzynastki. Płatnikiem całości wynagrodzenia pozostaje macierzysty zakład pracy, a środki pochodzą z jego bieżącego budżetu płacowego.
Zakaz pracy zarobkowej i konsekwencje jego naruszenia
W okresie korzystania z urlopu dla poratowania zdrowia pracownik podlega bezwzględnemu zakazowi nawiązywania stosunku pracy oraz podejmowania innej działalności zarobkowej. Zakaz ten obejmuje zarówno pracę na podstawie umowy o pracę, jak i wszelkie umowy cywilnoprawne, zlecenia czy prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej. Celem tej restrykcji jest zagwarantowanie, że czas wolny od obowiązków zostanie przeznaczony wyłącznie na regenerację sił.
- Bezwzględny zakaz świadczenia pracy na podstawie umów o pracę i umów zlecenia.
- Zakaz prowadzenia i rozwijania własnej pozarolniczej działalności gospodarczej.
- Obowiązek natychmiastowego zawieszenia dotychczasowej działalności zarobkowej przed rozpoczęciem urlopu.
- Obowiązek dyrektora do odwołania pracownika z urlopu w przypadku ujawnienia zarobkowania.
W przypadku stwierdzenia, że pracownik w trakcie urlopu podejmuje jakąkolwiek pracę zarobkową, dyrektor placówki ma prawny obowiązek odwołać go z urlopu. Odwołanie następuje w drodze jednostronnej decyzji nakazującej natychmiastowe stawienie się na stanowisku pracy w wyznaczonym terminie. Naruszenie tego zakazu może stanowić ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i skutkować dyscyplinarnym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia.
Urlop dla poratowania zdrowia a urlop wypoczynkowy
Zbieg prawa do urlopu dla poratowania zdrowia z prawem do corocznego urlopu wypoczynkowego rodzi istotne skutki w zakresie organizacji pracy. Nauczyciel przebywający na urlopie zdrowotnym nie nabywa prawa do kolejnego pełnego urlopu wypoczynkowego w naturze za ten sam okres. Ustawodawca wykluczył możliwość kumulowania obu tych uprawnień w sposób prowadzący do wielomiesięcznej nieuzasadnionej absencji po powrocie do szkoły.
- Wygaśnięcie roszczenia o urlop wypoczynkowy w naturze przypadający w trakcie ferii szkolnych.
- Przyznanie prawa do urlopu uzupełniającego w ściśle określonym wymiarze do ośmiu tygodni.
- Wykorzystanie urlopu uzupełniającego w trakcie roku szkolnego po zakończeniu urlopu zdrowotnego.
- Zakaz wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w trakcie trwania stosunku pracy.
Jeżeli urlop zdrowotny obejmował okres ferii letnich lub zimowych, pracownikowi przysługuje prawo do tak zwanego urlopu uzupełniającego w wymiarze do ośmiu tygodni. Urlop ten musi zostać udzielony w naturze w trakcie trwającego roku szkolnego, w terminie uzgodnionym bezpośrednio z dyrekcją placówki. Wypłata ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku ostatecznego rozwiązania umowy o pracę.
Urlop zdrowotny dla nauczycieli akademickich
Nauczyciele akademiccy podlegają przepisom Ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, która reguluje ich uprawnienia do płatnego urlopu zdrowotnego. Aby pracownik uczelni wyższej mógł ubiegać się o ten urlop, musi być zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa wymaga przepracowania określonego stażu w szkolnictwie wyższym oraz przedstawienia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego potrzebę leczenia.
- Zatrudnienie na stanowisku badawczo-dydaktycznym lub dydaktycznym w pełnym etacie.
- Wymóg przepracowania co najmniej pięciu lub dziesięciu lat w uczelniach wyższych.
- Maksymalny jednorazowy wymiar urlopu wynoszący nie więcej niż dwanaście miesięcy.
- Zachowanie prawa do stałego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatków stażowych.
Łączny wymiar urlopów dla poratowania zdrowia nauczyciela akademickiego nie może przekroczyć dwóch lat w ciągu całego okresu jego zatrudnienia na uczelni. Decyzję o udzieleniu świadczenia podejmuje rektor uczelni na podstawie orzeczenia wydanego przez uprawnionego lekarza medycyny pracy. W trakcie urlopu pracownik akademicki nie może prowadzić zajęć dydaktycznych, uczestniczyć w grantach komercyjnych ani pełnić funkcji kierowniczych.
Uprawnienia sędziów i prokuratorów do urlopu dla poratowania zdrowia
Sędziowie oraz prokuratorzy posiadają szczególne uprawnienia do urlopu dla poratowania zdrowia zagwarantowane w ustawach regulujących ustrój sądów powszechnych oraz prokuratury. Ze względu na wyjątkowy charakter służby i immunitet, procedury te różnią się od zasad obowiązujących w oświacie. Urlop ten ma na celu przywrócenie pełnej sprawności do sprawowania wymiaru sprawiedliwości i orzekania w sprawach karnych bądź cywilnych.
- Wymiar urlopu wynoszący maksymalnie sześć miesięcy jednorazowo.
- Łączny limit świadczenia ograniczony do dwunastu miesięcy w całej karierze zawodowej.
- Właściwość kolegium sądu apelacyjnego lub Prokuratora Generalnego w procesie decyzyjnym.
- Zachowanie prawa do pełnego uposażenia zasadniczego oraz wszystkich przysługujących dodatków służbowych.
Organem uprawnionym do wyrażenia zgody na urlop sędziego jest kolegium właściwego sądu apelacyjnego, a w przypadku prokuratorów właściwy przełożony hierarchiczny. W okresie przebywania na urlopie zdrowotnym orzecznik zachowuje prawo do pełnego uposażenia sędziowskiego lub prokuratorskiego. Jeśli stan zdrowia nie ulegnie poprawie po wyczerpaniu limitu urlopu, wszczyna się procedurę przeniesienia sędziego w stan spoczynku z przyczyn zdrowotnych.
Urlop zdrowotny w służbach mundurowych
Funkcjonariusze Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz żołnierze zawodowi podlegają odrębnym regulacjom w zakresie przerw zdrowotnych określonym w pragmatykach służbowych. W formacjach mundurowych urlop ten nosi miano urlopu zdrowotnego lub zwolnienia od zajęć służbowych z przyczyn zdrowotnych. Jego przyznanie wiąże się bezpośrednio z oceną zdolności do pełnienia formacji militarnej lub policyjnej w warunkach podwyższonego ryzyka.
- Skierowanie funkcjonariusza przed rejonową lub centralną komisję lekarską MSWiA lub MON.
- Czas trwania urlopu zdrowotnego uzależniony od stopnia uszczerbku na zdrowiu i rokowań.
- Związek uszczerbku na zdrowiu ze szczególnymi warunkami pełnienia służby mundurowej.
- Wypłata stu procent uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.
O konieczności przyznania urlopu zdrowotnego w formacjach mundurowych decydują resortowe komisje lekarskie podległe Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji lub Ministerstwu Obrony Narodowej. Funkcjonariusz w tym czasie podlega szczególnemu nadzorowi medycznemu i nie może wykonywać żadnych czynności operacyjnych ani administracyjnych. Po upływie wyznaczonego okresu komisja przeprowadza ponowną weryfikację w celu ustalenia trwałej zdolności do dalszej służby państwowej.
Możliwości regeneracji zdrowotnej dla pracowników objętych Kodeksem pracy
Pracownicy zatrudnieni w sektorze komercyjnym na podstawie ogólnych przepisów Kodeksu pracy nie posiadają ustawowego prawa do urlopu dla poratowania zdrowia. Kodeks pracy nie przewiduje instytucji płatnego rocznego urlopu regeneracyjnego finansowanego w całości przez prywatnego pracodawcę. Osoby zatrudnione w przedsiębiorstwach prywatnych muszą w przypadku pogorszenia stanu zdrowia korzystać ze standardowych mechanizmów ubezpieczeń społecznych i opieki zdrowotnej.
- Standardowe zwolnienie lekarskie L4 trwające do stu osiemdziesięciu dwóch dni nieprzerwanie.
- Świadczenie rehabilitacyjne przyznawane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na maksymalnie dwanaście miesięcy.
- Urlop bezpłatny udzielany na pisemny wniosek pracownika na mocy artykułu 174 Kodeksu pracy.
- Skierowanie na leczenie uzdrowiskowe i rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS.
Najważniejszą alternatywą dla długotrwałej regeneracji pracownika kodeksowego jest świadczenie rehabilitacyjne wypłacane przez ZUS po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. Świadczenie to przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie pełnej zdolności do pracy zawodowej. Ponadto pracownik może wnioskować o bezpłatny urlop kodeksowy lub skorzystać z programów profilaktycznych i pakietów medycznych oferowanych dobrowolnie przez nowoczesnych pracodawców.
Wpływ urlopu zdrowotnego na uprawnienia emerytalne i staż pracy
Okres przebywania na urlopie dla poratowania zdrowia jest w świetle przepisów ubezpieczeniowych traktowany jako okres składkowy. Od wypłacanego w tym czasie wynagrodzenia pracodawca ma obowiązek odprowadzać pełne składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz zdrowotne. Dzięki temu czas trwania urlopu nie powoduje powstawania przerw w ubezpieczeniu i wpływa pozytywnie na wysokość przyszłego świadczenia emerytalnego.
- Odprowadzanie pełnych składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne przez pracodawcę.
- Wliczanie okresu urlopu do pracowniczego stażu pracy wymaganego do nagród jubileuszowych.
- Brak prawa do jednoczesnego ubiegania się o emeryturę pomostową lub świadczenie kompensacyjne.
- Wpływ na wyliczenie kapitału początkowego oraz ostatecznej emerytury kapitałowej.
Czas spędzony na urlopie zdrowotnym wlicza się do ogólnego i zakładowego stażu pracy, od którego zależą nagrody jubileuszowe oraz odprawy emerytalne. Ustawodawca wprowadził jednak istotne ograniczenie dla osób planujących przejście na wcześniejszą emeryturę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne. Nabycie pełnych praw do emerytury wyklucza możliwość skorzystania z urlopu zdrowotnego, a złożenie wniosku emerytalnego skutkuje zakończeniem urlopu.
Odmowa udzielenia urlopu zdrowotnego i spory z pracodawcą
Pracodawca nie posiada swobody uznaniowej w zakresie decyzji o przyznaniu urlopu dla poratowania zdrowia, jeśli pracownik spełnił wszystkie przesłanki prawne. Po przedstawieniu prawomocnego orzeczenia lekarskiego oraz wykazaniu wymaganego stażu pracy, dyrektor szkoły ma bezwzględny prawny obowiązek wydać decyzję pozytywną. Odmowa w takich okolicznościach stanowi rażące naruszenie przepisów prawa pracy i podlega zaskarżeniu.
- Brak wymaganego siedmioletniego stażu pracy w pełnym lub określonym wymiarze etatu.
- Nabycie przez pracownika uprawnień do powszechnej lub wcześniejszej emerytury pracowniczej.
- Przedstawienie negatywnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak wskazań medycznych do urlopu.
- Złożenie odwołania do sądu pracy z roszczeniem o ustalenie prawa do urlopu.
Dyrektor placówki może odmówić udzielenia świadczenia wyłącznie w sytuacjach formalnych, na przykład gdy zatrudniony nie posiada odpowiedniego wymiaru etatu lub stażu. W przypadku bezprawnej odmowy pracownikowi przysługuje prawo wytoczenia powództwa przed właściwy rzeczowo i miejscowo sąd pracy. Sąd bada legalność decyzji pracodawcy i w przypadku stwierdzenia uchybień nakazuje niezwłoczne udzielenie urlopu na warunkach określonych medycznie.
Obowiązkowe badania kontrolne i powrót do pracy po urlopie
Zakończenie urlopu dla poratowania zdrowia nakłada na pracownika i pracodawcę obowiązek przeprowadzenia kontrolnych badań lekarskich. Pracodawca wystawia skierowanie na badanie do lekarza medycyny pracy, aby zweryfikować, czy pracownik odzyskał pełną zdolność do wykonywania dotychczasowych obowiązków na danym stanowisku. Bez ważnego orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych dopuszczenie pracownika do realizacji zadań jest prawnie zabronione.
- Wydanie imiennego skierowania na kontrolne badanie lekarskie przed planowanym powrotem.
- Przeprowadzenie badań w celu stwierdzenia zdolności do wykonywania dotychczasowej pracy.
- Uzyskanie pozytywnego orzeczenia lekarskiego i doręczenie go pracodawcy.
- Przywrócenie pracownika na dotychczas zajmowane stanowisko na niezmienionych warunkach płacowych.
W sytuacji, gdy lekarz orzecznik stwierdzi brak zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku, pracodawca musi podjąć dalsze kroki prawne. Może to oznaczać konieczność przeniesienia pracownika na inne odpowiednie stanowisko lub rozwiązanie stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Pozytywny wynik badań kontrolnych gwarantuje powrót na uprzednio zajmowane stanowisko pracy z zachowaniem dotychczasowych uprawnień i stawek wynagrodzenia.