Gdy komornik żąda spłaty przedawnionego długu, należy natychmiast ustalić źródło tytułu wykonawczego i złożyć do sądu powództwo przeciwegzekucyjne z wnioskiem o zabezpieczenie poprzez zawieszenie egzekucji. Komornik nie bada przedawnienia z urzędu i nie wolno z nim negocjować ani wpłacać żadnych kwot, gdyż może to zostać uznane za zrzeczenie się zarzutu przedawnienia.
W przypadku gdy nakaz zapłaty został wysłany na nieaktualny adres, pierwszym krokiem jest złożenie wniosku o prawidłowe doręczenie orzeczenia oraz wniesienie sprzeciwu wraz z zarzutem przedawnienia. Prawidłowo poprowadzona procedura sądowa pozwala całkowicie zablokować egzekwowanie roszczenia, umorzyć postępowanie komornicze oraz uchylić wszystkie dokonane zajęcia rachunków bankowych lub wynagrodzenia.
Podstawowe kroki prawne po otrzymaniu pisma od komornika
Otrzymanie zawiadomienia o wszczęciu egzekucji wymaga natychmiastowej weryfikacji sygnatury akt sprawy oraz sądu, który wydał klauzulę wykonalności. Dłużnik ma ograniczony czas na podjęcie właściwych czynności procesowych, dlatego kluczowe jest ustalenie, na jakiej podstawie prowadzona jest egzekucja. Bierność w pierwszych dniach od odebrania korespondencji uniemożliwia skuteczną obronę majątku.
Pierwszym działaniem powinno być sporządzenie kompletnej dokumentacji sprawy oraz dokładne przeanalizowanie dat doręczeń pism urzędowych. Należy ustalić, czy dłużnik w ogóle brał udział w postępowaniu rozpoznawczym, czy też o istnieniu długu dowiedział się dopiero z pisma komorniczego.
- Weryfikacja sygnatury akt sądu i daty nadania klauzuli wykonalności.
- Sprawdzenie adresu zamieszkania wskazanego w pozwie przez wierzyciela.
- Ustalenie dokładnej daty wymagalności roszczenia głównego i odsetek.
- Wstrzymanie się od jakichkolwiek deklaracji spłaty wobec kancelarii komorniczej.
Równolegle należy przygotować formalny wniosek do komornika o udostępnienie wglądu do akt sprawy egzekucyjnej. Dostęp do dokumentów pozwala ustalić, jakimi dowodami dysponuje wierzyciel i czy w toku wcześniejszych lat dochodziło do zdarzeń przerywających bieg przedawnienia.
Dlaczego komornik prowadzi egzekucję przedawnionego roszczenia
Komornik sądowy jest organem egzekucyjnym, który działa na wniosek wierzyciela i jest związany treścią tytułu wykonawczego. Zgodnie z przepisami procedury cywilnej organ egzekucyjny nie ma prawa badać zasadności ani wymagalności obowiązku objętego tytułem, co oznacza brak możliwości samodzielnego umorzenia postępowania z powodu upływu czasu.
Obowiązujące przepisy nakładają na komornika obowiązek wszczęcia egzekucji na podstawie przedłożonego odpisu orzeczenia opatrzonego klauzulą wykonalności. Nawet jeśli z dokumentów jednoznacznie wynika, że roszczenie uległo przedawnieniu, urzędnik nie może z własnej inicjatywy odmówić dokonania zajęcia majątku dłużnika.
Wyjątek stanowi sytuacja, w której wniosek egzekucyjny opiera się na tytule wykonawczym przeciwko konsumentowi, a od daty uprawomocnienia orzeczenia minął termin przedawnienia. Jeśli jednak tytuł nie zdradza wprost przedawnienia całego roszczenia, ciężar podniesienia tego zarzutu spoczywa wyłącznie na osobie zadłużonej.
Oznacza to, że przedawniony dług nie znika z obrotu prawnego, lecz przekształca się w tak zwane zobowiązanie naturalne. Wierzyciel ma prawo żądać jego zaspokojenia, a rolą dłużnika jest aktywne skorzystanie z przysługującego mu zarzutu przedawnienia na drodze sądowej.
Zasady i terminy przedawnienia długów w polskim prawie
Przedawnienie stanowi instytucję prawa cywilnego, która ogranicza w czasie możliwość przymusowego dochodzenia roszczeń majątkowych. Po upływie ustawowego terminu ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z tego zarzutu.
Zasadnicze terminy przedawnienia reguluje Kodeks cywilny, wprowadzając zróżnicowanie ze względu na charakter prawny roszczenia oraz status stron stosunku prawnego. Od lipca 2018 roku podstawowy termin przedawnienia wynosi sześć lat, natomiast dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata.
- Roszczenia z umów pożyczek i kredytów bankowych: trzy lata.
- Świadczenia okresowe, w tym czynsz najmu i odsetki: trzy lata.
- Roszczenia z tytułu umowy o pracę: trzy lata.
- Długi telekomunikacyjne i opłaty za media: od dwóch do trzech lat.
- Roszczenia z umowy o dzieło i zlecenia: dwa lata.
Koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin jest krótszy niż dwa lata. Ta reguła upraszcza obliczanie daty granicznej, wydłużając efektywny czas na podjęcie czynności prawnych do końca grudnia danego roku.
Terminy przedawnienia dla roszczeń stwierdzonych wyrokiem sądu
Gdy wierzyciel uzyskał prawomocny wyrok sądu lub nakaz zapłaty, zastosowanie znajduje odrębny reżim przedawnienia określony w przepisach ogólnych. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu przedawnia się z upływem sześciu lat, bez względu na to, jaki termin miał zastosowanie przed wytoczeniem powództwa.
Jeżeli orzeczenie uprawomocniło się przed wejściem w życie nowelizacji z lipca 2018 roku, zastosowanie mogą mieć dawne przepisy przewidujące dziesięcioletni okres przedawnienia. Zmiana prawa wprowadziła przepisy przejściowe, które wymagają każdorazowo precyzyjnego przeliczenia biegu terminu dla spraw z wieloletnią historią sądową.
Szczególną uwagę należy zwrócić na odsetki zasądzone prawomocnym wyrokiem sądu, które jako świadczenie okresowe przedawniają się znacznie szybciej. Roszczenie o odsetki należne za okres po uprawomocnieniu się orzeczenia ulega przedawnieniu zawsze z upływem trzech lat, nawet gdy należność główna korzysta z dłuższego terminu.
Wierzyciele masowi często kierują do egzekucji orzeczenia sprzed kilkunastu lat, licząc na niewiedzę dłużnika w zakresie przedawnienia odsetek. Prawidłowe zakwestionowanie tych kwot pozwala zredukować dochodzoną sumę nawet o kilkadziesiąt procent całkowitej wartości zadłużenia wskazanego we wniosku egzekucyjnym.
Zdarzenia powodujące przerwanie i zawieszenie biegu przedawnienia
Bieg przedawnienia nie zawsze upływa w sposób ciągły, ponieważ przepisy przewidują sytuacje skutkujące jego przerwaniem lub zawieszeniem. Przerwanie terminu powoduje, że dotychczasowy czas ulega wyzerowaniu, a po ustaniu przyczyny bieg przedawnienia rozpoczyna się od nowa w pełnym wymiarze.
Najczęstszą przyczyną przerwania biegu jest każda czynność przed sądem lub komornikiem przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Wszczęcie egzekucji komorniczej przerywa bieg terminu na cały czas trwania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez właściwy organ.
- Wniesienie pozwu lub wniosku o zawezwanie do próby ugodowej.
- Złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji komorniczej.
- Złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu sądowemu.
- Uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której ono przysługuje.
Zawieszenie biegu przedawnienia oznacza natomiast, że przez pewien czas termin nie biegnie, a po ustaniu przyczyny biegnie dalej z uwzględnieniem dotychczasowego okresu. Sytuacja taka występuje na przykład w przypadku siły wyższej uniemożliwiającej dochodzenie roszczeń przed polskimi sądami.
Jak zweryfikować czy dług uległ skutecznemu przedawnieniu
Weryfikacja przedawnienia wymaga zestawienia dat poszczególnych czynności procesowych podejmowanych przez wierzyciela na przestrzeni lat. Niezbędne jest uzyskanie od komornika informacji o dacie nadania klauzuli wykonalności oraz dacie złożenia wniosku o wszczęcie bieżącej egzekucji.
Kluczowe znaczenie ma zbadanie ewentualnych przerw pomiędzy kolejnymi postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi w przeszłości. Jeżeli wierzyciel po umorzeniu poprzedniej egzekucji z powodu bezskuteczności zwlekał ze złożeniem kolejnego wniosku dłużej niż sześć lat, dług jest przedawniony.
Dłużnik powinien także ustalić, czy w okresie pomiędzy orzeczeniem sądu a kolejnymi wnioskami nie podejmował czynności mogących stanowić uznanie długu. Wszelka korespondencja z firmami windykacyjnymi musi zostać poddana wnikliwej analizie prawnej pod kątem nieświadomego zrzeczenia się zarzutu.
Jeżeli po przeanalizowaniu osi czasu okazuje się, że pomiędzy prawomocnym zakończeniem jednej czynności a zainicjowaniem kolejnej upłynął ustawowy termin, zarzut przedawnienia jest w pełni zasadny. Daje to podstawę do przejścia do zdecydowanych działań procesowych przed sądem powszechnym.
Rola tytułu wykonawczego i klauzuli wykonalności
Tytuł wykonawczy stanowi wyłączną podstawę do prowadzenia egzekucji przez komornika i składa się z tytułu egzekucyjnego oraz klauzuli wykonalności. Tytułem egzekucyjnym jest zazwyczaj prawomocny wyrok sądu, nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym lub nakaz wydany przez e-sąd.
Nadanie klauzuli wykonalności jest czynnością czysto formalną, w której sąd sprawdza jedynie, czy orzeczenie nadaje się do wykonania w drodze egzekucji. Sąd nadający klauzulę nie weryfikuje z urzędu, czy po wydaniu wyroku doszło do przedawnienia roszczenia objętego tym dokumentem.
Z tego względu obecność pieczęci klauzulowej nie oznacza, że roszczenie jest nadal prawnie wymagalne i nieprzedawnione. Klauzula potwierdza jedynie formalną zdatność aktu do egzekucji, pozostawiając merytoryczne zarzuty dotyczące wygaśnięcia lub przedawnienia roszczenia do rozpoznania w odrębnym trybie powództwa.
Dłużnik nie może zwalczać przedawnienia poprzez zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności, jeśli przedawnienie nastąpiło po wydaniu wyroku. W takiej sytuacji jedyną dopuszczalną przez prawo drogą obrony pozostaje powództwo opozycyjne skierowane przeciwko wierzycielowi.
Powództwo przeciwegzekucyjne jako podstawowy instrument obrony
Powództwo przeciwegzekucyjne, uregulowane w artykule 840 Kodeksu postępowania cywilnego, jest głównym narzędziem służącym do pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności. Pozew opozycyjny wytacza się przeciwko wierzycielowi, żądając całkowitego lub częściowego unieważnienia skutków prawnych posiadanego przez niego tytułu.
Podstawą takiego powództwa jest wykazanie, że po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane. Przedawnienie roszczenia stwierdzonego wyrokiem lub nakazem zapłaty jest klasycznym przykładem zdarzenia uniemożliwiającego przymusowe ściągnięcie należności.
W pozwie dłużnik musi precyzyjnie wskazać zaskarżony tytuł wykonawczy, podać sygnaturę akt orzeczenia oraz określić datę, w której nastąpiło przedawnienie. Konieczne jest sformułowanie jednoznacznego wniosku o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub w części dotyczącej odsetek.
Wyrok sądu uwzględniający powództwo przeciwegzekucyjne stanowi dla komornika bezwzględną podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia wierzyciel traci bezpowrotnie możliwość legalnego egzekwowania spornego długu za pośrednictwem organów państwowych.
Wymogi formalne i koszty pozwu opozycyjnego z art. 840 kpc
Pozew o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności musi spełniać wszystkie rygorystyczne wymogi formalne przewidziane dla pisma procesowego. Należy w nim oznaczyć właściwy sąd, podać dane stron z numerami PESEL i NIP oraz precyzyjnie określić wartość przedmiotu sporu.
Wartością przedmiotu sporu jest kwota główna długu wraz z zaległymi odsetkami, których wyegzekwowania domaga się wierzyciel na podstawie kwestionowanego tytułu. Od tej kwoty zależy wysokość opłaty sądowej od pozwu oraz właściwość rzeczowa sądu rejonowego lub okręgowego.
- Prawidłowe oznaczenie sądu właściwego według miejsca prowadzenia egzekucji.
- Dokładne sformułowanie żądania pozbawienia wykonalności wskazanego tytułu.
- Przedstawienie dowodów potwierdzających upływ terminu przedawnienia.
- Uiszczenie opłaty stosunkowej lub złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów.
Opłata od pozwu w sprawach o prawa majątkowe wynosi standardowo pięć procent wartości przedmiotu sporu, chyba że zastosowanie mają przepisy szczególne. Dłużnik znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej może złożyć wraz z pozwem wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Braki formalne pozwu, takie jak brak podpisu czy niewskazanie adresu pozwanego, podlegają procedurze uzupełnienia na wezwanie przewodniczącego. Niedochowanie terminu na usunięcie braków skutkuje zwrotem pozwu, co pozwala komornikowi na kontynuowanie czynności egzekucyjnych.
Wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie egzekucji
Wytoczenie samego powództwa przeciwegzekucyjnego nie wstrzymuje automatycznie działań podejmowanych przez komornika sądowego. W czasie trwania procesu sądowego komornik może skutecznie zlicytować majątek dłużnika lub przekazać ściągnięte środki pieniężne na rachunek bankowy wierzyciela.
Aby uniknąć nieodwracalnych skutków egzekucji, do pozwu należy bezwzględnie dołączyć wniosek o udzielenie zabezpieczenia powództwa. Podstawowym sposobem zabezpieczenia w tego typu sprawach jest żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika do czasu prawomocnego wyroku.
Warunkiem udzielenia zabezpieczenia jest uprawdopodobnienie roszczenia oraz wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu natychmiastowej ochrony. Dłużnik uprawdopodabnia przedawnienie za pomocą dokumentów potwierdzających daty orzeczeń oraz wykazuje, że dalsza egzekucja doprowadzi do powstania poważnej szkody majątkowej.
Postanowienie sądu o udzieleniu zabezpieczenia i zawieszeniu egzekucji należy niezwłocznie doręczyć komornikowi prowadzącemu sprawę. Od momentu otrzymania tego orzeczenia komornik ma prawny zakaz dokonywania jakichkolwiek wypłat na rzecz wierzyciela oraz przeprowadzania licytacji zajętych ruchomości i nieruchomości.
Postępowanie w przypadku doręczenia nakazu zapłaty na nieaktualny adres
Bardzo częstym zjawiskiem jest sytuacja, w której dłużnik dowiaduje się o wydanym nakazie zapłaty dopiero po zajęciu konta przez komornika. Dzieje się tak, gdy powód wskazał w pozwie dawny, nieaktualny adres zamieszkania pozwanego, a korespondencja sądowa została uznana za doręczoną w trybie awiza.
W takim przypadku nie doszło do prawidłowego doręczenia orzeczenia, co oznacza, że nakaz zapłaty nie stał się formalnie prawomocny. Obrona dłużnika polega wówczas na wykazaniu przed sądem, który wydał nakaz, że w dacie wysyłki korespondencji pozwany mieszkał pod zupełnie innym adresem.
Pierwszym krokiem jest złożenie wniosku o uchylenie zaświadczenia o doręczeniu i prawidłowe doręczenie odpisu nakazu zapłaty wraz z pozwem. Równolegle należy wnieść wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego regulujących doręczenia zastępcze.
Po otrzymaniu oficjalnego odpisu nakazu dłużnik wnosi sprzeciw lub zarzuty, podnosząc w pierwszej kolejności zarzut przedawnienia roszczenia. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje utratę mocy nakazu zapłaty, co z mocy samego prawa prowadzi do upadku egzekucji komorniczej.
Różnica między skargą na czynności komornika a powództwem
Wielu dłużników popełnia kardynalny błąd proceduralny, składając skargę na czynności komornika z powołaniem się na przedawnienie dochodzonego długu. Skarga na czynności komornika z artykułu 767 Kodeksu postępowania cywilnego służy wyłącznie do zwalczania błędów formalnych popełnionych przez urzędnika.
Komornik nie narusza prawa, prowadząc egzekucję na podstawie ważnego tytułu wykonawczego, gdyż nie ma uprawnień do oceny zarzutów materialnoprawnych. Wniesienie skargi z powołaniem się na upływ terminu przedawnienia zostanie przez sąd oddalone z powodu niewłaściwego trybu zaskarżenia.
- Skarga na czynności komornika: usuwa uchybienia formalne (np. zajęcie rzeczy wyłączonych spod egzekucji).
- Powództwo przeciwegzekucyjne: zwalcza materialną podstawę egzekucji (np. przedawnienie, spłata długu).
- Wniosek o uchylenie klauzuli: zwalcza nieprawidłowości przy nadawaniu klauzuli wykonalności.
- Sprzeciw od nakazu zapłaty: obala nieprawomocne orzeczenie wydane na nieaktualny adres.
Wybór niewłaściwego środka prawnego generuje niepotrzebne koszty sądowe oraz powoduje bezpowrotną utratę cennego czasu. Zanim jakiekolwiek pismo trafi do sądu, należy precyzyjnie rozróżnić zarzuty proceduralne dotyczące komornika od zarzutów materialnych skierowanych przeciwko wierzycielowi.
Błędy dłużnika prowadzące do utraty zarzutu przedawnienia
Najpoważniejszym zagrożeniem dla dłużnika jest podjęcie nieprzemyślanych działań, które prawo traktuje jako dorozumiane lub wyraźne zrzeczenie się zarzutu przedawnienia. Wierzyciele i firmy windykacyjne celowo dążą do uzyskania od zadłużonego oświadczeń potwierdzających istnienie zobowiązania.
Uznanie długu może nastąpić poprzez podpisanie ugody, wniosek o rozłożenie płatności na raty, prośbę o umorzenie części odsetek lub dokonanie symbolicznej wpłaty. Każda z tych czynności przerywa bieg przedawnienia lub stanowi nieodwracalne zrzeczenie się ochrony prawnej.
- Podpisywanie porozumień ratalnych i aneksów do umów bez analizy przedawnienia.
- Składanie pisemnych próśb o umorzenie odsetek karnych.
- Prowadzenie nieostrożnych negocjacji telefonicznych rejestrowanych przez wierzyciela.
- Dokonywanie wpłat częściowych z zaznaczeniem tytułu długu.
Przed podjęciem jakichkolwiek rozmów z wierzycielem należy skonsultować się z radcą prawnym lub adwokatem w celu ustalenia statusu długu. Złożenie podpisu na dokumencie przygotowanym przez windykatora może bezpowrotnie zniweczyć szansę na skuteczną obronę przed komornikiem.
Odzyskanie środków wyegzekwowanych bez podstawy prawnej
Jeżeli komornik zdążył zająć i przekazać wierzycielowi środki pieniężne z przedawnionego roszczenia, dłużnik ma prawo domagać się ich zwrotu. Spełnienie świadczenia przedawnionego co do zasady nie jest świadczeniem nienależnym, jednak przymusowe wyegzekwowanie środków po skutecznym zakwestionowaniu nakazu otwiera drogę do roszczeń restytucyjnych.
W sytuacji gdy nakaz zapłaty upadł na skutek prawidłowo wniesionego sprzeciwu, odpada podstawa prawna do dokonania jakichkolwiek potrąceń komorniczych. Wierzyciel, który otrzymał środki na podstawie uchylonego orzeczenia, staje się bezpodstawnie wzbogacony kosztem majątku dłużnika.
Podstawą prawną żądania zwrotu pieniędzy są wówczas przepisy Kodeksu cywilnego o nienależnym świadczeniu i bezpodstawnym wzbogaceniu. Dłużnik powinien wezwać wierzyciela do dobrowolnego zwrotu całej wyegzekwowanej sumy wraz z kosztami egzekucyjnymi w wyznaczonym terminie.
W przypadku odmowy lub braku odpowiedzi konieczne jest wytoczenie przeciwko wierzycielowi odrębnego powództwa o zapłatę. Wyrok uwzględniający to roszczenie pozwala na wszczęcie egzekucji komorniczej przeciwko dawnemu wierzycielowi w celu odzyskania bezprawnie pobranego kapitału.
Przedawnienie odsetek i kosztów w toku egzekucji komorniczej
Bardzo często należność główna wskazana w tytule wykonawczym pozostaje nieprzedawniona, ale przedawnieniu uległa znaczna część narosłych odsetek za opóźnienie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego roszczenie o odsetki przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia roszczenia głównego, jednak nie później niż po trzech latach.
Oznacza to, że za każdy rok bezczynności wierzyciela przedawnia się kolejny rok odsetek ustawowych lub umownych. Jeżeli egzekucja została wszczęta po pięciu latach od wydania wyroku, dłużnik może skutecznie zaskarżyć naliczanie odsetek za pierwsze dwa lata tego okresu.
Kwestia ta dotyczy również kosztów poprzednich postępowań egzekucyjnych oraz kosztów klauzulowych, które podlegają odrębnym regułom przedawnienia. Wierzyciele nierzadko doliczają do aktualnego wniosku koszty postępowań sprzed kilkunastu lat, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa.
Obrona w zakresie przedawnionych odsetek i kosztów odbywa się w drodze powództwa opozycyjnego o częściowe pozbawienie tytułu wykonalności. Sąd w wyroku precyzyjnie określa zakres kwotowy i daty, za które odsetki nie mogą być przymusowo ściągane przez komornika.
Rekomendowana strategia procesowa dla dłużnika
Skuteczne przeciwstawienie się egzekucji przedawnionego roszczenia wymaga zachowania żelaznej dyscypliny procesowej i przestrzegania właściwej kolejności czynności. Dłużnik nie powinien działać pod wpływem emocji ani ulegać presji czasu wywieranej przez kancelarię komorniczą.
Podstawą sukcesu jest rzetelne ustalenie stanu faktycznego na podstawie akt sądowych i komorniczych przed wysłaniem jakiegokolwiek pisma. Każdy krok musi być podporządkowany nadrzędnemu celowi, jakim jest uzyskanie orzeczenia tamującego przymusową egzekwowanie długu.
- Bezwzględne zaniechanie wpłat i niepodpisywanie deklaracji ratalnych.
- Zbadanie prawidłowości doręczenia pierwotnego nakazu zapłaty lub wyroku.
- Sporządzenie i wniesienie powództwa przeciwegzekucyjnego wraz z wnioskiem o zabezpieczenie.
- Powiadomienie komornika o zainicjowaniu działań sądowych w celu wstrzymania sprzedaży zajętych praw.
Zastosowanie kompleksowej ścieżki obrony prawnej pozwala definitywnie zamknąć sprawę przedawnionego zadłużenia. Wyeliminowanie wadliwego tytułu wykonawczego przywraca dłużnikowi bezpieczeństwo finansowe i usuwa ryzyko ponownego wszczęcia egzekucji przez podmioty skupujące przedawnione pakiety wierzytelności.