Tak, bank może wypowiedzieć umowę kredytu hipotecznego, jednak jest to procedura ostateczna, ściśle uregulowana przez prawo bankowe oraz ustawę o kredycie hipotecznym. Instytucja finansowa nie może podjąć takiej decyzji w sposób dowolny ani natychmiastowy. Wypowiedzenie wymaga zaistnienia określonych przesłanek, zachowania terminów ustawowych oraz wcześniejszego wezwania kredytobiorcy do uregulowania zaległości lub usunięcia innych naruszeń.
Podstawy prawne wypowiedzenia umowy kredytu hipotecznego
Wypowiedzenie umowy kredytu hipotecznego przez bank opiera się przede wszystkim na przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe. Kluczowy jest artykuł 75 tej ustawy, który precyzuje, w jakich okolicznościach instytucja finansowa ma prawo rozwiązać stosunek zobowiązaniowy. Przepisy te stanowią nadrzędną ramę prawną dla wszelkich postanowień zawartych w regulaminach oraz indywidualnych umowach kredytowych.
Istotną rolę odgrywa również ustawa z dnia 23 marca 2017 roku o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytowymi i agentami. Wprowadziła ona dodatkowe mechanizmy ochronne dla konsumentów, nakładając na banki obowiązek przeprowadzenia określonych procedur naprawczych przed podjęciem decyzji o jednostronnym rozwiązaniu kontraktu. Przepisy te chronią kredytobiorców przed arbitralnymi decyzjami wierzyciela.
Każda umowa o kredyt hipoteczny musi zawierać precyzyjny katalog sytuacji uprawniających bank do jej wypowiedzenia. Postanowienia umowne nie mogą być jednak mniej korzystne dla klienta niż przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Ewentualne klauzule naruszające prawa konsumenta mogą zostać uznane za bezskuteczne, co w przypadku sporu sądowego prowadzi do podważenia zasadności samego wypowiedzenia.
Zaległości w spłacie rat jako główna przyczyna wypowiedzenia
Najczęstszą przyczyną rozwiązania umowy kredytowej przez bank jest nieterminowa obsługa zadłużenia przez kredytobiorcę. Pojedyncze opóźnienie w uregulowaniu comiesięcznej raty rzadko skutkuje natychmiastowym rozwiązaniem stosunku prawnego, lecz systematyczny brak wpłat stanowi bezpośrednie zagrożenie dla interesów wierzyciela. Z punktu widzenia instytucji finansowej długotrwałe opóźnienie oznacza zaniechanie realizacji podstawowego obowiązku wynikającego z umowy kredytowej.
Banki uruchamiają procedury windykacyjne zazwyczaj po powstaniu zaległości obejmujących co najmniej dwie pełne raty kapitałowo-odsetkowe. Długość okresu opóźnienia oraz łączna kwota długu decydują o zakwalifikowaniu wierzytelności jako zagrożonej. Zanim jednak dojdzie do formalnego wypowiedzenia, bank podejmuje próby kontaktu telefonicznego, wysyła monity pisemne oraz nalicza odsetki karne za opóźnienie w spłacie kapitału.
Kluczowe przesłanki związane z zaległościami finansowymi obejmują:
- Powstanie zaległości przekraczającej równowartość minimum dwóch pełnych rat kredytowych.
- Bezskuteczność standardowych działań upominawczych podejmowanych przez wewnętrzne działy windykacji.
- Brak reakcji kredytobiorcy na oficjalne wezwania do zapłaty wysyłane listem poleconym.
- Odmowa podjęcia negocjacji w sprawie restrukturyzacji powstałego zadłużenia.
Ignorowanie korespondencji od wierzyciela znacząco przyspiesza decyzję o wdrożeniu ostatecznych kroków prawnych. Dla instytucji bankowej brak kontaktu ze strony klienta stanowi sygnał o trwałej utracie zdolności do obsługi zadłużenia, co zamyka drogę do polubownego rozwiązania problemu.
Obowiązkowa procedura restrukturyzacji zadłużenia przed wypowiedzeniem
Zgodnie z polskim prawem bank nie może wypowiedzieć umowy kredytu hipotecznego konsumentowi bez wcześniejszego zaoferowania mu możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Przepis ten wynika wprost z artykułu 75c Prawa bankowego oraz przepisów ustawy o kredycie hipotecznym. Wierzyciel ma bezwzględny obowiązek wezwać dłużnika do zapłaty i wyznaczyć mu odpowiedni termin na uregulowanie zaległości.
Termin wyznaczony w wezwaniu do zapłaty nie może być krótszy niż 14 dni roboczych od momentu doręczenia pisma. W tym samym dokumencie bank musi poinformować kredytobiorcę o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Jeśli klient skorzysta z tego uprawnienia, instytucja finansowa jest zobowiązana do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i przedstawienia propozycji zmian warunków umowy.
Standardowe formy wsparcia w ramach restrukturyzacji obejmują:
- Czasowe zawieszenie spłaty rat kapitałowych, czyli tak zwane karencje w spłacie.
- Wydłużenie całkowitego okresu kredytowania w celu obniżenia miesięcznego zobowiązania.
- Rozłożenie powstałej zaległości na raty dopisane do bieżącego harmonogramu spłat.
- Zastosowanie wakacji kredytowych przewidzianych w regulaminie danego banku.
Odrzucenie wniosku o restrukturyzację wymaga od banku przedstawienia szczegółowego, pisemnego uzasadnienia przyczyn odmowy. Dopiero po wyczerpaniu tej procedury lub w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na złożenie wniosku wierzyciel zyskuje formalne prawo do doręczenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy.
Utrata zdolności kredytowej a decyzja banku
Utrata lub znaczne pogorszenie zdolności kredytowej stanowi samodzielną przesłankę prawną mogącą prowadzić do wypowiedzenia umowy. Bank ma prawo monitorować sytuację finansową dłużnika w trakcie całego okresu kredytowania. Utrata pracy, likwidacja działalności gospodarczej czy zaciągnięcie innych wysokich zobowiązań finansowych mogą zostać zinterpretowane jako wzrost ryzyka kredytowego powyżej akceptowalnego poziomu.
W praktyce banki rzadko decydują się na rozwiązanie umowy wyłącznie z powodu spadku dochodów, jeśli raty są regulowane terminowo. Wypowiedzenie kredytu regularnie spłacanego jest dla instytucji finansowej nieopłacalne operacyjnie i generuje ryzyko sporu prawnego. Jednak w połączeniu z nawet drobnymi opóźnieniami w spłacie, drastyczny spadek scoringu kredytowego stanowi istotny argument dla komitetu kredytowego.
Kredytobiorca ma obowiązek informować bank o istotnych zmianach w swojej sytuacji majątkowej, jeśli taki wymóg zapisano w umowie. Zatajenie utraty płynności finansowej lub składanie fałszywych deklaracji podczas weryfikacji dochodów może zostać potraktowane jako rażące naruszenie warunków kontraktu, skutkujące natychmiastowym wdrożeniem procedury wypowiedzenia.
Podanie nieprawdziwych danych we wniosku kredytowym
Przedłożenie sfałszowanych dokumentów lub wprowadzenie banku w błąd na etapie wnioskowania o kredyt hipoteczny stanowi jedno z najcięższych naruszeń prawa. Zatajenie istniejących zobowiązań, fałszowanie zaświadczeń o zarobkach czy manipulowanie wyceną nieruchomości stanowi przestępstwo określone w artykule 297 Kodeksu karnego. Wykrycie takich nieprawidłowości niemal zawsze prowadzi do natychmiastowego zerwania umowy przez bank.
Instytucje bankowe dysponują rozbudowanymi systemami antyfraudowymi, które cyklicznie weryfikują dane historyczne klientów. Jeżeli analitycy banku stwierdzą, że decyzja o przyznaniu finansowania zapadła na podstawie nieprawdziwych przesłanek, bank nie tylko wypowiada umowę w trybie natychmiastowym, ale również zawiadamia organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wyłudzenia kredytu.
W przypadku ujawnienia oszustwa kredytowego bank nie ma obowiązku proponowania restrukturyzacji ani wydłużania okresu wypowiedzenia. Wypowiedzenie w takich okolicznościach następuje w trybie skróconym, a cała kwota pozostałego do spłaty kapitału staje się natychmiast wymagalna. Dłużnik traci jakiekolwiek możliwości negocjacyjne i musi liczyć się z konsekwencjami karnymi.
Spadek wartości lub zniszczenie nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie
Hipoteka ustanowiona na nieruchomości stanowi podstawowe zabezpieczenie roszczeń banku z tytułu udzielonego kredytu. Znaczny spadek wartości rynkowej lokalu lub jego fizyczne uszkodzenie narusza równowagę zabezpieczenia transakcji. Zgodnie z prawem bankowym instytucja finansowa ma prawo żądać dodatkowego zabezpieczenia, jeżeli wartość obciążonej nieruchomości uległa istotnemu obniżeniu z przyczyn niezależnych od wierzyciela.
Do sytuacji zagrażających zabezpieczeniu kredytu należą:
- Pożar, zalanie lub katastrofa budowlana prowadząca do degradacji substancji lokalu.
- Zaniechanie koniecznych prac konserwacyjnych skutkujące dewastacją techniczną budynku.
- Brak cesji praw z polisy ubezpieczeniowej nieruchomości na rzecz banku.
- Zmiany w planowaniu przestrzennym obniżające drastycznie atrakcyjność rynkową działki.
Jeżeli kredytobiorca wezwany do przedstawienia dodatkowego zabezpieczenia majątkowego nie spełni tego żądania w wyznaczonym terminie, bank może podjąć decyzję o wypowiedzeniu umowy. Brak adekwatnego zabezpieczenia hipotecznego uniemożliwia bowiem bankowi prawidłowe zarządzanie ryzykiem bilansowym, co bezpośrednio obliguje go do zminimalizowania ekspozycji kredytowej.
Brak ubezpieczenia nieruchomości lub brak cesji polisy
Standardowym wymogiem każdej umowy kredytu hipotecznego jest utrzymywanie ciągłości ubezpieczenia nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych. Dodatkowo kredytobiorca jest zobowiązany do dokonania cesji praw z polisy ubezpieczeniowej na rzecz finansującego banku. Niedopełnienie tego obowiązku, nieopłacenie składki lub dopuszczenie do wygaśnięcia ochrony ubezpieczeniowej stanowi formalne naruszenie warunków kontraktu.
Banki regularnie weryfikują ważność polis ubezpieczeniowych w bazach danych ubezpieczycieli. W przypadku stwierdzenia luki ubezpieczeniowej instytucja wysyła wezwanie do przedłożenia aktualnego dokumentu potwierdzającego ochronę. Zignorowanie takiego wezwania w wyznaczonym terminie może skutkować naliczeniem dodatkowych opłat, podwyższeniem marży kredytowej, a w skrajnych przypadkach – wypowiedzeniem umowy.
Utrata ochrony ubezpieczeniowej naraża bank na ryzyko całkowitej utraty przedmiotu zabezpieczenia w razie pożaru czy innego kataklizmu. Z tego względu banki traktują obowiązek ubezpieczeniowy bezwzględnie. Wypowiedzenie umowy z tego powodu jest rzadziej spotykane niż z powodu zaległości płatniczych, jednak stanowi w pełni legalną sankcję przewidzianą w regulaminach bankowych.
Wykorzystanie środków z kredytu niezgodnie z celem umowy
Kredyt hipoteczny jest produktem celowym, co oznacza, że przyznane środki finansowe mogą zostać przeznaczone wyłącznie na cele określone w umowie. Najczęściej jest to zakup lokalu mieszkalnego, budowa domu jednorodzinnego, zakup działki budowlanej lub generalny remont nieruchomości. Wykorzystanie pożyczonego kapitału na inny cel, na przykład na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej lub spekulacje giełdowe, stanowi rażące złamanie kontraktu.
Banki weryfikują sposób wydatkowania środków poprzez inspekcje na placu budowy, analizę faktur, wpisów w dzienniku budowy oraz operatów szacunkowych. W przypadku kredytów budowlano-hipotecznych wypłata kolejnych transz jest ściśle uzależniona od udokumentowania postępu prac budowlanych z poprzednich etapów inwestycji. Niedotrzymanie harmonogramu prac może skutkować zablokowaniem finansowania.
Stwierdzenie, że kredytobiorca spożytkował środki na cele konsumpcyjne lub niezwiązane z inwestycją mieszkaniową, uprawnia bank do wstrzymania kolejnych wypłat. W sytuacji, gdy środki zostały już w całości uruchomione, instytucja finansowa wzywa do ich natychmiastowego zwrotu. Brak satysfakcjonującego wyjaśnienia nieprawidłowości kończy się jednostronnym wypowiedzeniem umowy kredytowej.
Ustanowienie dodatkowych obciążeń na nieruchomości bez zgody banku
Zaciągnięcie kredytu hipotecznego wiąże się z określonymi ograniczeniami dotyczącymi rozporządzania nieruchomością. Chociaż kredytobiorca pozostaje wyłącznym właścicielem lokalu, umowa kredytowa zazwyczaj nakłada na niego obowiązek uzyskania zgody banku na określone czynności prawne. Dotyczy to przede wszystkim ustanawiania kolejnych hipotek na rzecz innych wierzycieli, służebności osobistych czy praw dożywocia.
Wprowadzenie obciążeń ograniczających wartość rynkową nieruchomości lub utrudniających ewentualną egzekucję komorniczą bezpośrednio narusza interesy wierzyciela hipotecznego. Zgodnie z przepisami prawa hipoteka bankowa ma wprawdzie pierwszeństwo zaspokojenia, jednak ustanowienie na przykład bezpłatnego dożywocia może drastycznie obniżyć cenę lokalu na licytacji komorniczej, uniemożliwiając odzyskanie pełnej kwoty długu.
Czynności prawne wymagające szczególnej ostrożności ze strony kredytobiorcy:
- Próba wpisania do księgi wieczystej prawa dożywocia lub nieodpłatnej służebności mieszkania.
- Zaciąganie pożyczek pozabankowych zabezpieczonych wpisem w dziale IV księgi wieczystej.
- Wniesienie nieruchomości jako aportu do spółki prawa handlowego bez powiadomienia banku.
- Zmiana przeznaczenia lokalu mieszkalnego na lokal wyłącznie użytkowy.
W przypadku wykrycia niedozwolonych wpisów w księdze wieczystej bank wzywa właściciela do ich bezwzględnego wykreślenia w ściśle określonym czasie. Brak reakcji ze strony dłużnika traktowany jest jako naruszenie postanowień gwarantujących bezpieczeństwo wierzytelności, co uprawnia instytucję do wypowiedzenia umowy.
Terminy i forma prawna skutecznego wypowiedzenia umowy
Wypowiedzenie umowy kredytu hipotecznego musi nastąpić w ściśle określonej formie prawnej, aby wywołało skutki prawne. Zgodnie z artykułem 75 ustęp 2 Prawa bankowego standardowy okres wypowiedzenia umowy wynosi 30 dni. W przypadku, gdy kredytobiorca jest zagrożony upadłością, ustawodawca przewidział możliwość skrócenia tego terminu do 7 dni roboczych.
Oświadczenie woli banku o rozwiązaniu umowy musi zostać sporządzone na piśmie pod rygorem nieważności i doręczone kredytobiorcy w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. Zazwyczaj stosuje się w tym celu przesyłkę poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W treści pisma bank musi jednoznacznie wskazać przyczynę wypowiedzenia oraz pouczyć dłużnika o skutkach upływu terminu wypowiedzenia.
Naruszenie wymogów formalnych przez instytucję finansową może skutkować bezskutecznością całej procedury. Wadliwe sformułowanie oświadczenia, brak wyraźnego wskazania przyczyn rozwiązania umowy lub niedoręczenie pisma na prawidłowy adres korespondencyjny stanowią częste błędy proceduralne. Kredytobiorca ma wówczas prawo zakwestionować skuteczność rozwiązania stosunku prawnego przed sądem.
Postawienie całego długu w stan natychmiastowej wymagalności
Najpoważniejszą konsekwencją upływu okresu wypowiedzenia jest postawienie całego niespłaconego zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności. Oznacza to, że z dniem wygaśnięcia umowy przestaje obowiązywać dotychczasowy harmonogram ratalny. Kredytobiorca traci przywilej rozłożenia spłaty w czasie i staje się zobowiązany do jednorazowego zwrotu całości pożyczonego kapitału.
W skład kwoty natychmiast wymagalnej wchodzą:
- Całkowity pozostały do spłaty kapitał kredytu hipotecznego.
- Odsetki umowne naliczone do dnia rozwiązania umowy kredytowej.
- Odsetki karne naliczane od zadłużenia przeterminowanego.
- Koszty dotychczasowych działań windykacyjnych, monitów i opłat manipulacyjnych.
Od momentu postawienia długu w stan wymagalności bank rozpoczyna naliczanie odsetek ustawowych za opóźnienie od całej sumy kapitału. Są one znacznie wyższe niż standardowe odsetki kapitałowe przewidziane w umowie, co powoduje gwałtowny przyrost kwoty całkowitego zadłużenia z każdym kolejnym miesiącem braku spłaty.
Sądowe dochodzenie roszczeń i uzyskanie tytułu wykonawczego
Jeżeli dłużnik nie ureguluje całości zobowiązania po upływie okresu wypowiedzenia, bank kieruje sprawę na drogę sądową. Po likwidacji bankowego tytułu egzekucyjnego instytucje finansowe muszą dochodzić swoich praw w standardowym procesie cywilnym. Zazwyczaj banki składają pozew w postępowaniu nakazowym lub upominawczym, dołączając wyciąg z ksiąg bankowych oraz dowody potwierdzające doręczenie wypowiedzenia.
Sąd po zbadaniu dokumentów wydaje nakaz zapłaty, zobowiązujący kredytobiorcę do uregulowania długu wraz z kosztami procesu w terminie dwóch tygodni. Kredytobiorca ma prawo wnieść sprzeciw lub zarzuty od nakazu zapłaty, co przenosi sprawę do rozpoznania w zwykłym trybie procesowym. Jest to kluczowy moment na podniesienie zarzutów formalnych i merytorycznych przeciwko roszczeniom banku.
Brak wniesienia środków zaskarżenia w ustawowym terminie powoduje uprawomocnienie się nakazu zapłaty. Sąd nadaje dokumentowi klauzulę wykonalności, co tworzy tytuł wykonawczy. Taki dokument stanowi bezpośrednią podstawę do wszczęcia przymusowej egzekucji komorniczej przeciwko całemu majątkowi dłużnika.
Egzekucja komornicza i licytacja obciążonej nieruchomości
Uzyskanie przez bank tytułu wykonawczego otwiera drogę do egzekucji komorniczej. Komornik sądowy na wniosek wierzyciela wszczyna postępowanie, zajmując rachunki bankowe, wynagrodzenie za pracę, ruchomości oraz przede wszystkim nieruchomość obciążoną hipoteką. Wpis o wszczęciu egzekucji z nieruchomości zostaje ujawniony w dziale III księgi wieczystej lokalu.
Procedura licytacji komorniczej przebiega w kilku ściśle określonych etapach:
- Dokonanie opisu i oszacowania nieruchomości przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego.
- Wyznaczenie terminu pierwszej licytacji publicznej z ceną wywoławczą wynoszącą trzy czwarte wartości oszacowania.
- Przeprowadzenie drugiej licytacji z ceną wywoławczą obniżoną do dwóch trzecich sumy oszacowania, jeśli pierwsza licytacja nie dojdzie do skutku.
- Wydanie przez sąd postanowienia o przysądzeniu własności na rzecz nabywcy licytacyjnego.
Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości przeznaczane są w pierwszej kolejności na pokrycie kosztów egzekucyjnych, a następnie na zaspokojenie wierzytelności banku. Jeżeli wylicytowana kwota nie pokryje całości długu, komornik kontynuuje egzekucję z pozostałych składników majątku dłużnika aż do całkowitego zaspokojenia roszczeń wierzyciela.
Wpisy w rejestrach dłużników i długofalowe konsekwencje dla wiarygodności
Wypowiedzenie umowy kredytowej wywołuje natychmiastowe skutki w systemach wymiany informacji kredytowej. Bank zgłasza fakt rozwiązania umowy oraz wysokość przeterminowanego zadłużenia do Biura Informacji Kredytowej (BIK) oraz Systemu Bankowy Rejestr prowadzonego przez Związek Banków Polskich. Informacje o dłużniku trafiają również do biur informacji gospodarczej, takich jak BIG InfoMonitor, KRD czy ERIF.
Negatywne wpisy w BIK drastycznie obniżają ocenę punktową (scoring) klienta. Informacja o windykacji i wypowiedzeniu kredytu hipotecznego pozostaje w rejestrach przez okres pięciu lat od momentu całkowitej spłaty zobowiązania, bez konieczności uzyskania zgody konsumenta na przetwarzanie danych. Oznacza to całkowite zablokowanie dostępu do produktów kredytowych w całym sektorze bankowym.
Konsekwencje utraty wiarygodności finansowej sięgają znacznie dalej niż brak możliwości zaciągnięcia kolejnego kredytu. Osoba figurująca w rejestrach dłużników napotyka trudności przy zakupach ratalnych, zawieraniu umów abonamentowych na usługi telekomunikacyjne, leasingu pojazdów, a także przy wynajmie lokali mieszkalnych. Odbudowa profilu kredytowego po tak poważnym kryzysie wymaga wielu lat rzetelnego regulowania bieżących płatności.
Jak bronić się przed bezprawnym wypowiedzeniem umowy przez bank?
Kredytobiorca, który otrzymał oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytowej, nie pozostaje całkowicie bezbronny. Pierwszym krokiem powinna być wnikliwa analiza formalna doręczonych dokumentów pod kątem zgodności z przepisami Prawa bankowego oraz ustawy o kredycie hipotecznym. Wszelkie uchybienia proceduralne popełnione przez wierzyciela mogą stanowić podstawę do skutecznego podważenia decyzji o rozwiązaniu stosunku prawnego.
Najczęstsze linie obrony dłużnika w sporze sądowym z bankiem obejmują:
- Wykazanie braku doręczenia wymaganego uprzedniego wezwania do zapłaty z terminem 14 dni roboczych.
- Udowodnienie, że bank nie pouczył konsumenta o prawie do złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia.
- Zakwestionowanie wysokości naliczonego zadłużenia, odsetek karnych lub opłat dodatkowych.
- Wykazanie obecności klauzul abuzywnych w umowie kredytowej, które wpłynęły na wysokość dochodzonego długu.
Skuteczne podniesienie zarzutów w postępowaniu sądowym może doprowadzić do oddalenia powództwa banku w całości. Sąd w wyroku może uznać wypowiedzenie umowy za bezskuteczne z mocy prawa, co przywraca pierwotny harmonogram spłat. W przypadku skomplikowanych sporów prawnych zaleca się skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika specjalizującego się w prawie bankowym.
Mediacje, ugody i alternatywne metody rozwiązania sporu z bankiem
Nawet po doręczeniu wypowiedzenia umowy kredytowej istnieje możliwość polubownego zakończenia sporu z wierzycielem. Bankom zależy przede wszystkim na odzyskaniu pożyczonego kapitału, a nie na przejmowaniu nieruchomości i prowadzeniu długotrwałych, kosztownych postępowań egzekucyjnych. Z tego względu instytucje finansowe często wykazują gotowość do negocjacji warunków spłaty, o ile dłużnik wykaże realną wolę współpracy.
Jednym ze skutecznych narzędzi jest mediacja prowadzona przy Sądzie Polubownym przy Komisji Nadzoru Finansowego lub za pośrednictwem Rzecznika Finansowego. Niezależny mediator pomaga stronom wypracować porozumienie uwzględniające aktualne możliwości płatnicze kredytobiorcy oraz interesy bilansowe banku. Wypracowana ugoda mediacyjna po zatwierdzeniu przez sąd powszechny ma moc prawną wyroku sądowego.
Alternatywne scenariusze porozumienia z bankiem obejmują:
- Podpisanie ugody restrukturyzacyjnej i cofnięcie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy.
- Dobrowolną sprzedaż nieruchomości przez dłużnika na wolnym rynku w celu całkowitej spłaty długu po korzystniejszej cenie niż na licytacji.
- Skorzystanie ze środków z Funduszu Wsparcia Kredytobiorców na spłatę bieżących rat lub części zadłużenia.
- Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej w celu oddłużenia i ochrony przed egzekucją komorniczą.
Podjęcie aktywnych działań negocjacyjnych na wczesnym etapie niemal zawsze przynosi lepsze rezultaty niż bierność. Otwarta postawa kredytobiorcy pozwala uniknąć drastycznych kosztów komorniczych oraz zachować kontrolę nad procesem likwidacji zadłużenia hipotecznego.