Pożyczka w rodzinie co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC), jednak polskie prawo przewiduje całkowite zwolnienie z tego podatku dla najbliższej rodziny bez limitu kwotowego. Aby skorzystać z pełnego zwolnienia, pożyczkobiorca musi zgłosić umowę do urzędu skarbowego na formularzu PCC-3 oraz udokumentować otrzymanie pieniędzy przelewem bankowym w terminie 14 dni. W przypadku dalszych krewnych obowiązują limity kwotowe zwolnienia podlegające sumowaniu w okresach 5 lat.
Niezgłoszenie pożyczki od najbliższej rodziny lub przekazanie gotówki z ręki do ręki powoduje utratę prawa do preferencji podatkowej i rodzi obowiązek zapłaty podatku w stawce 0,5% wartości pożyczki. Jeżeli niezgłoszona transakcja zostanie ujawniona podczas kontroli skarbowej, urząd skarbowy zastosuje karną stawkę podatku wynoszącą 20%.
Prawidłowe przeprowadzenie pożyczki rodzinnej wymaga znajomości grup podatkowych, właściwego sporządzenia umowy oraz bezwzględnego przestrzegania terminów administracyjnych. Poniższy przewodnik wyjaśnia wszystkie aspekty prawne i podatkowe związane z pożyczaniem pieniędzy między krewnymi.
Podstawy prawne opodatkowania pożyczek w polskim systemie podatkowym
Podatek od czynności cywilnoprawnych reguluje ustawa z dnia 9 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, umowa pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej, czyli w momencie podpisania umowy lub wypłaty środków.
Ciężar zapłaty podatku spoczywa zawsze na biorącym pożyczkę, co oznacza, że pożyczkodawca nie ponosi odpowiedzialności finansowej za rozliczenie podatku PCC. Ustawodawca wprowadził jednak w art. 9 pkt 10 ustawy szereg wyłączeń podmiotowych i przedmiotowych, które chronią transakcje wewnątrzrodzinne przed nadmiernym obciążeniem fiskalnym.
W praktyce organów podatkowych kluczowe znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy pożyczką a darowizną. Pożyczka zakłada zwrotny charakter świadczenia, podczas gdy darowizna jest świadczeniem bezzwrotnym. Obie czynności podlegają odrębnym reżimom prawnym i innym aktom prawnym.
Grupy podatkowe a pożyczka w relacjach rodzinnych
Wysokość podatku oraz możliwość skorzystania ze zwolnienia zależy od stopnia pokrewieństwa lub powinowactwa między stronami umowy. Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych odsyła w tym zakresie do przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, która definiuje poszczególne grupy podatkowe.
Struktura powiązań rodzinnych dzieli podatników na trzy główne grupy podatkowe oraz wyodrębnioną w ramach I grupy podatkowej tak zwaną grupę zerową. Przynależność do konkretnej grupy determinuje zakres obowiązków formalnych spoczywających na pożyczkobiorcy.
- Grupa 0 (zerowa): małżonek, zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki), wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie), pasierb, rodzeństwo, ojczym i macocha.
- Grupa I: osoby z grupy zerowej oraz zięć, synowa, teściowie.
- Grupa II: zstępni rodzeństwa (np. siostrzeńcy, bratankowie), rodzeństwo rodziców (np. wujowie, ciotki), zstępni i małżonkowie pasierbów, małżonkowie rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonkowie rodzeństwa małżonków, małżonkowie innych zstępnych.
- Grupa III: pozostali nabywcy, w tym osoby niespokrewnione oraz dalsza rodzina niewymieniona w poprzednich grupach.
Podział ten ma fundamentalne znaczenie dla określenia, czy pożyczka może korzystać z całkowitego zwolnienia podatkowego, czy podlega limitom kwotowym, czy też wymaga natychmiastowej zapłaty stawki podstawowej.
Pożyczka w zerowej grupie podatkowej bez podatku
Członkowie najbliższej rodziny zaliczani do grupy zerowej mogą pożyczać sobie dowolne sumy pieniędzy bez konieczności płacenia podatku od czynności cywilnoprawnych. Zwolnienie to nie jest ograniczone żadnym górnym pułapem finansowym, co oznacza, że dotyczy zarówno drobnych kwot, jak i pożyczek wielomilionowych.
Warunkiem sine qua non skorzystania z całkowitego zwolnienia jest dopełnienie dwóch obligatoryjnych wymogów formalnych określonych w art. 9 pkt 10 lit. b ustawy o PCC. Zaniedbanie któregokolwiek z nich skutkuje bezpowrotną utratą prawa do zwolnienia.
- Złożenie deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych (druk PCC-3) właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 14 dni od daty dokonania czynności.
- Udokumentowanie otrzymania pieniędzy przez biorącego pożyczkę dowodem przekazania na jego rachunek bankowy, rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym.
Wymóg płatności bezgotówkowej wyklucza możliwość skorzystania ze zwolnienia w przypadku przekazania gotówki bezpośrednio do rąk pożyczkobiorcy, nawet jeśli transakcja została potwierdzona pisemnym pokwitowaniem.
Pożyczka od rodziców lub dzieci a podatek PCC
Pożyczki zawierane między rodzicami a dziećmi stanowią najczęstszy rodzaj wewnątrzrodzinnych transakcji finansowych. Jako relacja wstępny-zstępny, pożyczka od rodziców lub pożyczka od dzieci kwalifikuje się bezpośrednio do grupy zerowej.
Rodzice finansujący zakup mieszkania dla dorosłego dziecka za pomocą pożyczki mogą przekazać środki w dowolnej wysokości. Aby transakcja pozostała neutralna podatkowo, dziecko musi pamiętać o złożeniu deklaracji PCC-3 oraz zachowaniu wyciągu bankowego potwierdzającego wpływ środków z konta rodziców.
W sytuacji, gdy środki pochodzą ze wspólnego konta obojga rodziców, pożyczkobiorca powinien precyzyjnie określić w umowie, czy pożyczkodawcą jest jeden z rodziców, czy oboje łącznie. W przypadku pożyczki od obojga rodziców konieczne jest złożenie odrębnych deklaracji lub uwzględnienie udziałów każdego z nich.
Pożyczka między małżonkami a wspólność majątkowa
Pożyczki zawierane pomiędzy małżonkami charakteryzują się specyficznym statusem prawnym wynikającym z ustroju majątkowego panującego w małżeństwie. Przy ustawowej wspólności majątkowej większość zarobionych środków wchodzi do majątku wspólnego, co sprawia, że pożyczka z majątku wspólnego do majątku wspólnego jest prawnie bezprzedmiotowa.
Umowa pożyczki między małżonkami jest w pełni dopuszczalna, gdy dotyczy przesunięć pomiędzy majątkiem osobistym jednego małżonka a majątkiem osobistym drugiego małżonka, bądź w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej (intercyzy).
- Pożyczka z majątku osobistego męża do majątku osobistego żony podlega zasadom grupy zerowej.
- Małżonek pożyczkobiorca korzysta z pełnego zwolnienia z podatku PCC pod warunkiem zgłoszenia deklaracji PCC-3 i udokumentowania przelewu.
- Jeśli w małżeństwie istnieje wspólność majątkowa, a środki pochodzą z majątku wspólnego na cel objęty wspólnością, czynność nie stanowi pożyczki podlegającej opodatkowaniu.
Prawidłowe udokumentowanie źródła środków ma kluczowe znaczenie dowodowe w przypadku kontroli skarbowej lub ewentualnego późniejszego podziału majątku.
Limity kwotowe zwolnienia z PCC dla pożyczek rodzinnych
Poza nielimitowanym zwolnieniem dla grupy zerowej, ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych przewiduje kwotowe zwolnienie z podatku na podstawie art. 9 pkt 10 lit. a. Zwolnienie to dotyczy pożyczek udzielanych przez osoby zaliczone do I grupy podatkowej do określonej wysokości.
Zgodnie z przepisami, zwalnia się od podatku pożyczki udzielane na podstawie umowy zawartej między osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej do łącznej wysokości kwoty niepodlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku od spadków i darowizn. Limit ten wynosi 36 120 zł od jednego podmiotu w okresie 5 lat.
W przypadku pożyczek mieszczących się w granicach tego limitu pożyczkobiorca nie ma obowiązku składania deklaracji PCC-3 ani uiszczania podatku. Zwolnienie to działa z mocy samego prawa, co eliminuje formalności urzędowe.
Sumowanie limitów pożyczek w okresie 5 lat
Oceniając prawo do limitowanego zwolnienia kwotowego, należy uwzględnić wszystkie pożyczki otrzymane od tej samej osoby w roku bieżącym oraz w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiła ostatnia pożyczka.
Jeżeli suma pożyczek od jednej osoby z I grupy podatkowej przekroczy kwotę 36 120 zł w ciągu 5 lat, nadwyżka ponad tę kwotę podlega opodatkowaniu podatkiem PCC w stawce 0,5%, chyba że podatnik spełni warunki nielimitowanego zwolnienia dla grupy zerowej (przelew bankowy i zgłoszenie PCC-3).
Mechanizm sumowania chroni budżet państwa przed sztucznym dzieleniem jednej dużej pożyczki na serię mniejszych umów mających na celu obejście przepisów podatkowych.
Pożyczki od osób z II i III grupy podatkowej
Pożyczki udzielane przez osoby z II grupy podatkowej (np. wujek, ciotka, siostrzeniec) oraz z III grupy podatkowej (osoby niespokrewnione, partnerzy w związkach nieformalnych) podlegają znacznie bardziej restrykcyjnym regułom.
Dla tych podmiotów istnieje powszechne zwolnienie drobnych pożyczek na podstawie art. 9 pkt 10 lit. d ustawy o PCC. Zwalnia się od podatku umowy pożyczki do łącznej kwoty nieprzekraczającej 1000 zł z zastrzeżeniem limitów od poszczególnych podmiotów.
Wszystkie pożyczki od osób z II i III grupy przekraczające próg ustawowy podlegają bezwzględnemu opodatkowaniu stawką 0,5%. Pożyczkobiorca musi w terminie 14 dni złożyć deklarację PCC-3 oraz samodzielnie obliczyć i wpłacić należny podatek na konto urzędu skarbowego.
Jak prawidłowo zgłosić pożyczkę na formularzu PCC-3?
Deklaracja PCC-3 służy do formalnego powiadomienia organu podatkowego o zawartej umowie pożyczki. Złożenie tego formularza jest warunkiem koniecznym do uzyskania zwolnienia z podatku w grupie zerowej przy kwotach powyżej 36 120 zł.
Wypełnienie formularza wymaga podania danych identyfikacyjnych pożyczkobiorcy (PESEL, NIP, adres zamieszkania), danych pożyczkodawcy oraz szczegółów dotyczących samej czynności cywilnoprawnej. Należy dokładnie wskazać datę dokonania czynności, kwotę pożyczki oraz stopień pokrewieństwa łączący strony.
- Formularz można złożyć tradycyjnie w formie papierowej w urzędzie skarbowym właściwym dla miejsca zamieszkania pożyczkobiorcy.
- Dopuszczalne jest wysłanie deklaracji za pośrednictwem operatora pocztowego (decyduje data stempla pocztowego).
- Najwygodniejszą metodą jest złożenie e-deklaracji przez portal podatki.gov.pl z wykorzystaniem profilu zaufanego lub podpisu kwalifikowanego.
W sekcji dotyczącej obliczenia podatku, pożyczkobiorca wnioskujący o zwolnienie na podstawie art. 9 pkt 10 lit. b wskazuje podstawę opodatkowania, lecz jako kwotę podatku należnego wpisuje zero złotych.
Termin 14 dni na zgłoszenie pożyczki do urzędu skarbowego
Ustawowy termin na złożenie deklaracji PCC-3 wynosi 14 dni kalendarzowych od dnia powstania obowiązku podatkowego. Termin ten jest terminem prawa materialnego, co rodzi doniosłe skutki prawne dla pożyczkobiorcy.
Początek biegu terminu liczy się od dnia następującego po dniu podpisania umowy lub dokonania transferu środków pieniężnych. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę, niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa pierwszego dnia roboczego następującego po tym dniu.
Niedotrzymanie 14-dniowego terminu powoduje bezpowrotną utratę prawa do całkowitego zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych. Organ podatkowy nie ma prawnej możliwości przywrócenia terminu materialnego, nawet jeśli spóźnienie wynikało z przyczyn losowych lub niewiedzy podatnika.
W przypadku uchybienia terminowi pożyczkobiorca zostaje zobowiązany do zapłaty podatku w wysokości 0,5% wartości pożyczki wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczanymi od 15. dnia po dokonaniu transakcji.
Obowiązek udokumentowania przelewu bankowego
Drugim obligatoryjnym warunkiem skorzystania ze zwolnienia z PCC w grupie zerowej jest bezgotówkowy transfer środków finansowych. Przepisy ustawy wprost wymagają udokumentowania otrzymania pieniędzy na rachunek bankowy pożyczkobiorcy.
Dowód wpłaty musi jednoznacznie wskazywać strony transakcji oraz tytuł przelewu. Zaleca się, aby w tytule operacji bankowej precyzyjnie wpisać: "Pożyczka zgodnie z umową z dnia [data]". Pozwala to na bezsporne powiązanie przelewu z deklaracją PCC-3.
Organa podatkowe rygorystycznie podchodzą do formy płatności. Przekazanie gotówki i samodzielna wpłata pieniędzy przez pożyczkobiorcę na własne konto bankowe nie spełnia warunku ustawowego, co potwierdza jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Dla celów dowodowych pożyczkobiorca powinien zachować potwierdzenie wykonania przelewu lub wyciąg bankowy przez okres co najmniej 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Stawki podatku od czynności cywilnoprawnych przy pożyczce
W sytuacji, gdy umowa pożyczki nie kwalifikuje się do żadnego ze zwolnień ustawowych, pożyczkobiorca jest zobowiązany do uiszczenia podatku według stawek określonych w ustawie o PCC.
Podstawowa stawka podatku od umowy pożyczki wynosi 0,5% podstawy opodatkowania. Podstawę opodatkowania stanowi kwota lub wartość pożyczki, a w przypadku pożyczki rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku – ich wartość rynkowa.
Obliczenie podatku polega na pomnożeniu kwoty pożyczki przez stawkę 0,5%. Przykładowo, pożyczka od osoby niespokrewnionej na kwotę 20 000 zł generuje obowiązek zapłaty podatku PCC w wysokości 100 zł.
Należny podatek należy wpłacić na mikrorachunek podatkowy pożyczkobiorcy lub rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego w terminie 14 dni od momentu zawarcia umowy pożyczki, równolegle ze złożeniem deklaracji PCC-3.
Sankcyjna stawka 20% za niezgłoszenie pożyczki
Zatajenie faktu zaciągnięcia pożyczki lub nieujawnienie jej organom podatkowym wiąże się z ryzykiem zastosowania drakońskiej sankcji finansowej. Ustawodawca przewidział mechanizm karny mający na celu walkę z szarą strefą i praniem pieniędzy.
Zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o PCC, stawka podatku wynosi 20%, jeżeli przed organem podatkowym w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej:
- Podatnik powołuje się na fakt zawarcia umowy pożyczki, a należny podatek od tej czynności nie został zapłacony.
- Biorący pożyczkę od osoby z grupy zerowej powołuje się na fakt zawarcia umowy, a nie spełnił warunku udokumentowania otrzymania pieniędzy na rachunek bankowy.
Sankcyjna stawka 20% jest stosowana najczęściej w sytuacji, gdy podatnik nabywa wartościowy majątek (np. nieruchomość, luksusowy samochód) i podczas kontroli źródeł finansowania tłumaczy się nieopodatkowaną pożyczką od rodziny. W takim przypadku urząd skarbowy pobiera 20% wartości ujawnionej pożyczki zamiast standardowej stawki 0,5%.
Elementy prawidłowo sporządzonej umowy pożyczki w rodzinie
Kodeks cywilny w art. 720 definiuje umowę pożyczki jako zobowiązanie pożyczkodawcy do przeniesienia na własność biorącego określonej ilości pieniędzy albo rzeczy, a pożyczkobiorcy do zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy. Zgodnie z art. 720 § 2 k.c., umowa pożyczki, której wartość przekracza 1000 zł, wymaga zachowania formy dokumentowej.
Prawidłowo sporządzona umowa pożyczki rodzinnej powinna mieć formę pisemną i zawierać szereg kluczowych postanowień zabezpieczających interesy obu stron oraz stanowiących dowód dla urzędu skarbowego.
- Data i miejsce zawarcia umowy.
- Precyzyjne oznaczenie stron: imiona, nazwiska, adresy zamieszkania, numery PESEL, numery dokumentów tożsamości oraz określenie stopnia pokrewieństwa.
- Dokładna kwota pożyczki wyrażona liczbowo i słownie wraz ze wskazaniem waluty.
- Określenie sposobu i terminu przekazania środków (ze wskazaniem numerów rachunków bankowych).
- Warunki i termin zwrotu pożyczki (jednorazowo lub w ratach).
- Kwestia odpłatności pożyczki: wskazanie, czy pożyczka jest nieoprocentowana, czy podlega oprocentowaniu.
- Własnoręczne podpisy pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy.
Precyzyjna umowa eliminuje ewentualne spory rodzinne w przyszłości oraz stanowi podstawowy dokument weryfikowany przez inspektorów skarbowych podczas kontroli poprawności zastosowania zwolnienia z PCC.
Pożyczka nieoprocentowana a przychód z nieodpłatnych świadczeń
W obrocie gospodarczym pożyczka bez odsetek generuje dla pożyczkobiorcy przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, od którego należy zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT). W relacjach rodzinnych obowiązują jednak odmienne uregulowania prawne.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń otrzymanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn.
Oznacza to, że pożyczka udzielona bez oprocentowania przez rodziców, rodzeństwo, dziadków, teściów, a także wujków czy ciotki nie rodzi konieczności rozpoznawania przychodu z tytułu zaoszczędzonych odsetek. Biorący pożyczkę nie musi płacić podatku PIT od rynkowej wartości odsetek, jakie musiałby zapłacić w banku.
Zwolnienie to nie obejmuje pożyczek nieoprocentowanych od osób z III grupy podatkowej oraz osób niespokrewnionych. W takich przypadkach nieodpłatne korzystanie z cudzego kapitału stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Zwrot pożyczki w rodzinie a kwestie dowodowe
Zwrot pożyczonych środków pieniężnych jest naturalnym etapem realizacji umowy pożyczki i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych ani podatkiem dochodowym. Zwrot kapitału jest zdarzeniem neutralnym podatkowo zarówno dla oddającego, jak i odbierającego pieniądze.
Niezwykle istotne jest jednak właściwe udokumentowanie faktu i sposobu zwrotu środków. Z punktu widzenia organów podatkowych zwrot pożyczki musi być jednoznaczny i weryfikowalny.
- Zwrot powinien nastąpić w formie przelewu bankowego z konta pożyczkobiorcy na konto pożyczkodawcy.
- W tytule przelewu należy jednoznacznie wskazać: "Zwrot pożyczki z dnia [data umowy]".
- W przypadku spłaty ratalnej każdy przelew powinien zawierać numer raty lub wskazanie harmonogramu.
Brak dowodu zwrotu pożyczki w terminie określonym w umowie może skłonić urząd skarbowy do przekwalifikowania pożyczki na darowiznę. Taka reklasyfikacja wiąże się z ryzykiem naliczenia podatku od darowizn, jeśli transakcja nie spełniała wymogów zwolnienia właściwych dla darowizn.
Najczęstsze błędy popełniane przy pożyczkach w rodzinie
Praktyka podatkowa wskazuje na szereg powtarzających się błędów, które skutkują utratą prawa do ulg podatkowych i narażają podatników na dotkliwe konsekwencje finansowe.
Znajomość typowych pułapek proceduralnych pozwala na bezpieczne przeprowadzenie transakcji pożyczki w kręgu najbliższych osób bez obaw o sankcje skarbowe.
- Przekazanie gotówki z rąk do rąk: najpoważniejszy błąd pozbawiający prawa do nielimitowanego zwolnienia w grupie zerowej.
- Przekroczenie 14-dniowego terminu na złożenie formularza PCC-3 do urzędu skarbowego.
- Błędne określenie grupy podatkowej: mylenie I grupy podatkowej z grupą zerową w kontekście braku limitu kwotowego.
- Brak pisemnej umowy pożyczki przy kwotach powyżej 1000 zł, co utrudnia udowodnienie warunków transakcji przed organem skarbowym.
- Wpłacenie gotówki przez pożyczkobiorcę na własne konto bankowe zamiast bezpośredniego przelewu od pożyczkodawcy.
- Nieprecyzyjne tytuły przelewów bankowych, uniemożliwiające jednoznaczne powiązanie transferu z zawartą umową.
Uniknięcie powyższych błędów wymaga staranności, sporządzenia precyzyjnej dokumentacji oraz bezwzględnego przestrzegania terminów przewidzianych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Przykłady rozliczeń podatkowych pożyczek rodzinnych
Analiza konkretnych stanów faktycznych pozwala lepiej zrozumieć funkcjonowanie mechanizmów podatkowych w relacjach rodzinnych.
Przykład 1: Ojciec pożycza synowi kwotę 150 000 zł na zakup samochodu. Umowa zostaje zawarta na piśmie, a środki trafiają na rachunek bankowy syna 10 marca. Syn składa deklarację PCC-3 w urzędzie skarbowym 20 marca. Transakcja jest całkowicie zwolniona z podatku PCC na podstawie art. 9 pkt 10 lit. b ustawy, ponieważ dotyczy grupy zerowej, pieniądze przekazano przelewem, a deklarację złożono w terminie 10 dni (przed upływem 14 dni).
Przykład 2: Siostra pożycza bratu 50 000 zł w gotówce. Brat składa deklarację PCC-3 w terminie 14 dni. Mimo pokrewieństwa z grupy zerowej i terminowego zgłoszenia, zwolnienie nielimitowane nie przysługuje z uwagi na przekazanie środków w gotówce. Brat musi zapłacić podatek PCC w stawce 0,5% od nadwyżki ponad limit 36 120 zł, czyli od kwoty 13 880 zł, co daje podatek w wysokości 69,40 zł (po zaokrągleniu 69 zł).
Przykład 3: Wujek pożycza siostrzeńcowi 20 000 zł przelewem bankowym. Ponieważ siostrzeniec i wujek należą do II grupy podatkowej, nie przysługuje im nielimitowane zwolnienie dla grupy zerowej. Siostrzeniec musi w terminie 14 dni złożyć deklarację PCC-3 i uiścić podatek PCC w wysokości 0,5% całej kwoty pożyczki, czyli 100 zł.
Prawidłowe zakwalifikowanie stron do właściwej grupy podatkowej oraz dochowanie warunków formalnych gwarantuje pełne bezpieczeństwo prawno-podatkowe każdej wewnątrzrodzinnej transakcji finansowej.