Proces dziedziczenia nieruchomości zlokalizowanej poza granicami kraju ojczystego jest zagadnieniem złożonym, które łączy w sobie aspekty prawa krajowego, międzynarodowego oraz regulacji podatkowych wielu jurysdykcji. Współczesna mobilność społeczeństwa sprawia, że coraz więcej osób staje przed wyzwaniem uregulowania spraw spadkowych dotyczących majątku pozostawionego w innym państwie. Kluczowym elementem zrozumienia tego procesu jest świadomość, że zasady obowiązujące w Polsce nie zawsze znajdą zastosowanie do mieszkania znajdującego się w Hiszpanii, Niemczech czy Wielkiej Brytanii. Pierwszym krokiem do skutecznego przejęcia własności jest ustalenie, które prawo będzie właściwe dla całości postępowania spadkowego. Odpowiedź na pytanie, jak odziedziczyć mieszkanie za granicą po zmarłym, wymaga dogłębnej analizy przepisów kolizyjnych oraz rzetelnego przygotowania dokumentacji, która zostanie uznana przez zagraniczne organy administracyjne i sądy.
Rozporządzenie spadkowe Unii Europejskiej i jego fundamentalne znaczenie
Dla obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej najważniejszym aktem prawnym regulującym kwestie dziedziczenia transgranicznego jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 650/2012, znane powszechnie jako rozporządzenie spadkowe lub Bruksela IV. Dokument ten, obowiązujący od 17 sierpnia 2015 roku, wprowadził rewolucyjne zmiany w sposobie ustalania prawa właściwego dla spraw spadkowych. Głównym założeniem rozporządzenia jest zasada jedności spadku, co oznacza, że cały majątek zmarłego, niezależnie od tego, czy są to ruchomości w Polsce, czy nieruchomości za granicą, powinien podlegać jednemu prawu i być rozpatrywany przez jeden organ. Ma to na celu uniknięcie sytuacji, w której różne części majątku są dzielone według sprzecznych ze sobą systemów prawnych.
Rozporządzenie to ma zastosowanie w prawie wszystkich krajach Unii Europejskiej, z wyjątkiem Danii oraz Irlandii, które skorzystały z prawa do nieprzystąpienia do tych regulacji. Dla spadkobiercy oznacza to, że jeśli zmarły posiadał mieszkanie w kraju objętym rozporządzeniem, procedura będzie znacznie bardziej przewidywalna i ujednolicona. Kluczową funkcją rozporządzenia jest wyeliminowanie konieczności prowadzenia odrębnych postępowań spadkowych w każdym kraju, w którym zmarły pozostawił majątek, choć w praktyce pewne czynności lokalne, szczególnie te związane z wpisami do ksiąg wieczystych, nadal pozostają niezbędne.
Ustalenie prawa właściwego na podstawie miejsca zwykłego pobytu
Zgodnie z unijnymi przepisami, prawem właściwym dla ogółu spraw dotyczących spadku jest prawo państwa, w którym zmarły miał swoje miejsce zwykłego pobytu w chwili śmierci. Jest to zmiana o charakterze fundamentalnym, ponieważ wcześniej wiele krajów, w tym Polska, opierało się na kryterium obywatelstwa. Pojęcie miejsca zwykłego pobytu nie jest tożsame z zameldowaniem czy rezydencją podatkową, choć są to istotne poszlaki. Organy orzekające muszą dokonać całościowej oceny okoliczności życia zmarłego w latach poprzedzających śmierć oraz w chwili zgonu, biorąc pod uwagę czas trwania i regularność obecności w danym państwie oraz warunki i powody tej obecności.
Jeśli polski obywatel od wielu lat mieszkał i pracował w Berlinie, posiadał tam centrum swoich interesów życiowych i towarzyskich, to prawem właściwym dla dziedziczenia jego mieszkania w Niemczech, a także oszczędności w Polsce, będzie prawo niemieckie. Może to prowadzić do zaskakujących rezultatów dla spadkobierców przyzwyczajonych do polskich przepisów, na przykład w kwestii kręgu spadkobierców ustawowych czy wysokości zachowku. Dlatego tak ważne jest, aby już na początku drogi ustalić, gdzie faktycznie znajdowało się centrum życiowe zmarłego, gdyż to determinuje dalsze kroki prawne.
Wybór prawa w testamencie jako narzędzie planowania spadkowego
Osoby posiadające majątek w różnych krajach mogą uniknąć niepewności związanej z ustalaniem miejsca zwykłego pobytu poprzez dokonanie wyboru prawa w swoim testamencie. Rozporządzenie 650/2012 pozwala każdemu obywatelowi na wskazanie, że prawem właściwym dla dziedziczenia jego majątku po śmierci ma być prawo państwa, którego posiada obywatelstwo w chwili dokonywania wyboru lub w chwili śmierci. Jest to niezwykle przydatne narzędzie, ponieważ pozwala na zachowanie więzi z ojczystym systemem prawnym, który jest zazwyczaj lepiej znany testatorowi i jego rodzinie.
Wybór prawa (professio iuris) musi być dokonany w sposób wyraźny w oświadczeniu mającym formę rozrządzenia na wypadek śmierci, czyli najczęściej w testamencie. Jeśli zmarły dokonał takiego wyboru, spadkobiercy starający się o nabycie mieszkania za granicą będą mogli powoływać się na przepisy polskie przed zagranicznym notariuszem lub sądem. Należy jednak pamiętać, że wybór prawa dotyczy materialnoprawnych aspektów dziedziczenia, takich jak to, kto dziedziczy i w jakich częściach, natomiast same procedury rejestracyjne nieruchomości zawsze podlegają prawu kraju, w którym to mieszkanie się znajduje.
Europejskie Poświadczenie Spadkowe jako klucz do zagranicznych rejestrów
Jednym z najbardziej praktycznych instrumentów wprowadzonych przez unijne rozporządzenie jest Europejskie Poświadczenie Spadkowe (EPS). Jest to dokument wydawany na ujednoliconym formularzu, który ma służyć spadkobiercom, zapisobiercom mającym bezpośrednie prawa do spadku oraz wykonawcom testamentów lub zarządcom spadku do wykazania ich statusu i uprawnień w innym państwie członkowskim. EPS jest uznawane we wszystkich krajach UE objętych rozporządzeniem bez potrzeby przeprowadzania jakichkolwiek dodatkowych procedur uznaniowych czy legalizacyjnych.
Posiadając Europejskie Poświadczenie Spadkowe wydane przez polskiego notariusza lub sąd, spadkobierca może udać się do zagranicznego urzędu lub sądu prowadzącego księgi wieczyste, aby wpisać swoje prawo własności do odziedziczonego mieszkania. Dokument ten potwierdza, kto jest spadkobiercą i jaki udział w spadku mu przysługuje, co znacznie przyspiesza proces, który dawniej wymagał uzyskiwania odrębnych stwierdzeń nabycia spadku w każdym kraju z osobna. EPS jest wydawane na określony czas, zazwyczaj sześć miesięcy, z możliwością przedłużenia, co ma na celu zapewnienie aktualności danych w nim zawartych.
Procedury spadkowe w Niemczech i rola niemieckiego Erbschein
Niemcy są jednym z najczęstszych kierunków, w których Polacy dziedziczą nieruchomości. Choć Europejskie Poświadczenie Spadkowe jest tam w pełni akceptowane, w niektórych specyficznych przypadkach lub w sprawach starszych konieczne może być uzyskanie niemieckiego aktu poświadczenia dziedziczenia, czyli Erbschein. Dokument ten jest wydawany przez sąd spadku (Nachlassgericht), który zazwyczaj działa przy sądzie rejonowym (Amtsgericht) właściwym dla ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego. W Niemczech system ksiąg wieczystych (Grundbuch) jest niezwykle rygorystyczny i każda zmiana właściciela musi być poparta niepodważalnym dowodem prawnym.
Warto wiedzieć, że w Niemczech proces dziedziczenia następuje automatycznie z chwilą śmierci (zasada Vonselbsterwerb), jednak aby móc rozporządzać mieszkaniem, na przykład je sprzedać, spadkobierca musi zostać wpisany do Grundbuch. Niemieckie prawo przewiduje również specyficzne formy testamentów, takie jak testament wspólny małżonków (Berliner Testament), który może wpływać na to, kiedy i w jaki sposób dzieci zmarłego nabędą prawa do nieruchomości. Współpraca z niemieckim notariuszem jest często niezbędna, gdyż to on pośredniczy w kontaktach z sądem prowadzącym księgi wieczyste i czuwa nad poprawnością wpisów.
Dziedziczenie nieruchomości w Hiszpanii i specyfika numeru NIE
Hiszpania przyciąga wielu inwestorów z Polski, co skutkuje rosnącą liczbą spraw spadkowych dotyczących tamtejszych apartamentów. Proces dziedziczenia w Hiszpanii różni się od polskiego przede wszystkim rolą notariusza oraz koniecznością uzyskania hiszpańskiego numeru identyfikacji podatkowej dla obcokrajowców, czyli NIE (Número de Identidad de Extranjero). Bez numeru NIE spadkobierca nie będzie mógł podpisać aktu przyjęcia spadku (Escritura de Aceptación de Herencia) ani opłacić należnych podatków, co jest warunkiem koniecznym do przerejestrowania własności w rejestrze nieruchomości (Registro de la Propiedad).
W Hiszpanii przyjęcie spadku musi nastąpić przed notariuszem w formie aktu notarialnego. Nawet jeśli posiadamy Europejskie Poświadczenie Spadkowe, hiszpańskie rejestry często wymagają, aby dokument ten został "obudowany" lokalnym aktem przyjęcia spadku, w którym dokładnie opisuje się nieruchomość zgodnie z danymi z katastru. Dodatkowo, Hiszpania charakteryzuje się dużym stopniem decentralizacji, co oznacza, że przepisy dotyczące podatku od spadków mogą się drastycznie różnić w zależności od regionu (Andaluzja, Wspólnota Walencka, Baleary itd.). Niektóre regiony oferują wysokie kwoty wolne od podatku dla najbliższej rodziny, podczas gdy w innych obciążenia mogą być znaczne.
Prawo spadkowe w Wielkiej Brytanii po Brexicie
Wielka Brytania nigdy nie była częścią unijnego rozporządzenia spadkowego, a jej wystąpienie z Unii Europejskiej dodatkowo skomplikowało sytuację prawną spadkobierców. W Anglii i Walii obowiązuje system common law, w którym proces dziedziczenia opiera się na instytucji Probate. Zamiast bezpośredniego przejścia majątku na spadkobierców, majątek zmarłego przechodzi pod zarząd wykonawcy testamentu (executor) lub administratora, który musi uzyskać oficjalne zatwierdzenie z sądu spadkowego (Grant of Probate). Dopiero po spłaceniu wszystkich długów i podatków przez wykonawcę, mieszkanie może zostać przekazane beneficjentom.
Jeśli polski obywatel odziedziczy dom w Londynie czy Manchesterze, musi liczyć się z tym, że polskie stwierdzenie nabycia spadku nie będzie tam bezpośrednio honorowane. Konieczne będzie przeprowadzenie procedury Probate przed angielskim sądem. Angielskie prawo różni się również w kwestii traktowania nieruchomości i ruchomości – nieruchomości zawsze podlegają prawu miejsca ich położenia (lex rei sitae), co oznacza, że do mieszkania w Anglii zawsze zastosujemy prawo angielskie, niezależnie od obywatelstwa zmarłego czy jego miejsca zamieszkania. Jest to istotna różnica w porównaniu z unijną zasadą jedności spadku.
Francuski system dziedziczenia i prawo do zachowku
Francja posiada jeden z najbardziej skomplikowanych i rygorystycznych systemów prawa spadkowego w Europie. Notariusz francuski pełni kluczową rolę w procesie przejmowania nieruchomości, będąc funkcjonariuszem publicznym odpowiedzialnym za ustalenie kręgu spadkobierców i pobór podatków. Francuskie prawo kładzie ogromny nacisk na ochronę spadkobierców ustawowych, zwłaszcza dzieci, poprzez instytucję réserve héréditaire (rezerwa spadkowa), która jest znacznie silniejsza niż polski zachowek. We Francji nie można skutecznie wydziedziczyć dzieci w takim stopniu, jak pozwalają na to inne systemy prawne.
Przy dziedziczeniu mieszkania we Francji, notariusz sporządza tzw. acte de notoriété, który potwierdza prawa spadkobierców. Następnie przygotowuje się attestation immobilière, dokument niezbędny do przeniesienia własności w rejestrach hipotecznych. Warto zauważyć, że we Francji obowiązują bardzo krótkie terminy na złożenie deklaracji podatkowej (zazwyczaj sześć miesięcy od daty śmierci), a niedotrzymanie tych terminów wiąże się z wysokimi odsetkami. Francja również akceptuje Europejskie Poświadczenie Spadkowe, jednak lokalne formalności notarialne związane z przeniesieniem własności nieruchomości są nieuniknione.
Obowiązki podatkowe spadkobiercy w kraju położenia nieruchomości
Największym wyzwaniem przy dziedziczeniu zagranicznym nie są zazwyczaj same procedury prawne, lecz kwestie podatkowe. Zasadą ogólną jest, że kraj, w którym znajduje się nieruchomość, ma prawo do opodatkowania jej nabycia w drodze spadku. Oznacza to, że odziedziczenie mieszkania w Rzymie, Paryżu czy Madrycie będzie rodziło obowiązek podatkowy we Włoszech, Francji lub Hiszpanii. Każdy z tych krajów ma własne skale podatkowe, kwoty wolne od podatku oraz systemy ulg zależne od stopnia pokrewieństwa.
W Hiszpanii na przykład, oprócz państwowego podatku od spadków (Impuesto sobre Sucesiones), istnieje również lokalny podatek od wzrostu wartości gruntów miejskich, znany jako Plusvalía. W Niemczech podatek od spadków (Erbschaftsteuer) przewiduje bardzo wysokie kwoty wolne dla dzieci (400 000 euro), co sprawia, że mniejsze mieszkania są często zwolnione z opodatkowania, jednak należy to formalnie zgłosić do właściwego urzędu skarbowego (Finanzamt). Niezłożenie deklaracji podatkowej za granicą może uniemożliwić wpis do księgi wieczystej, a w skrajnych przypadkach doprowadzić do nałożenia dotkliwych kar finansowych lub ustanowienia hipoteki przymusowej na nieruchomości.
Unikanie podwójnego opodatkowania spadków w relacjach międzynarodowych
Spadkobierca mieszkający w Polsce, który odziedziczył mieszkanie za granicą, często obawia się, że będzie musiał zapłacić podatek dwukrotnie: raz w kraju położenia nieruchomości, a drugi raz w Polsce. W przypadku podatku od spadków sytuacja jest skomplikowana, ponieważ Polska podpisała bardzo niewiele umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie spadków (takie umowy istnieją np. z Austrią, Węgrami czy Czechami, ale nie z większością krajów zachodnich). Brak umowy nie oznacza jednak automatycznie podwójnego płacenia pełnych stawek.
Polska ustawa o podatku od spadków i darowizn przewiduje mechanizm jednostronnego unikania podwójnego opodatkowania. Zgodnie z przepisami, nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą podlega opodatkowaniu w Polsce, jeżeli w chwili otwarcia spadku nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże, od podatku obliczonego w Polsce można odliczyć podatek zapłacony za granicą, do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na mienie zagraniczne. Ponadto, w Polsce najbliższa rodzina (grupa zero) korzysta z całkowitego zwolnienia z podatku od spadków, pod warunkiem zgłoszenia nabycia do urzędu skarbowego w terminie sześciu miesięcy, co w praktyce często eliminuje polskie obciążenie podatkowe przy dziedziczeniu zagranicznym.
Formalności notarialne i administracyjne przy przejmowaniu mieszkania
Proces przejmowania nieruchomości za granicą to nie tylko prawo spadkowe, to również szereg czynności administracyjnych. Po uzyskaniu poświadczenia dziedziczenia (czy to krajowego, czy EPS), należy skontaktować się z zarządem wspólnoty mieszkaniowej lub administratorem budynku w kraju, gdzie znajduje się mieszkanie. Konieczne jest poinformowanie ich o zmianie właściciela, aby rachunki za media, fundusz remontowy i podatki lokalne były wystawiane na właściwą osobę. Często wymaga to przedstawienia uwierzytelnionych tłumaczeń dokumentów spadkowych.
Kolejnym krokiem jest sprawdzenie stanu zadłużenia nieruchomości. W wielu krajach, takich jak Włochy czy Francja, długi związane z utrzymaniem nieruchomości przechodzą na nowego właściciela wraz z nabyciem spadku. Warto również zweryfikować, czy nieruchomość nie jest obciążona hipotekami lub innymi prawami osób trzecich, które mogłyby utrudnić swobodne dysponowanie majątkiem. W niektórych jurysdykcjach, jak np. w Grecji, niezbędne jest również zaangażowanie inżyniera budownictwa, który potwierdzi zgodność stanu faktycznego nieruchomości z dokumentacją techniczną przed dokonaniem wpisu do rejestru.
Dokumentacja niezbędna w procesie spadkowym – tłumaczenia i apostille
Skuteczne działanie za granicą wymaga posiadania kompletu odpowiednio przygotowanych dokumentów. Kluczowym elementem jest akt zgonu, który w relacjach międzynarodowych najlepiej uzyskać na druku wielojęzycznym (zgodnie z Konwencją Wiedeńską), co pozwala uniknąć kosztów tłumaczenia przysięgłego. Jeśli jednak dysponujemy standardowym polskim aktem zgonu, musi on zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa, w którym znajduje się mieszkanie. Tłumaczenie powinno być wykonane przez tłumacza przysięgłego wpisanego na listę w Polsce lub w kraju docelowym, zależnie od wymogów lokalnych urzędów.
Wiele dokumentów urzędowych wymaga również opatrzenia klauzulą apostille. Jest to poświadczenie dokumentu wydanego w jednym państwie, które umożliwia jego legalne użycie w innym państwie. Klauzula ta jest wydawana na podstawie Konwencji Haskiej z 1961 roku. W Polsce apostille nadaje Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Choć wewnątrz Unii Europejskiej wiele rozporządzeń (jak np. rozporządzenie 2016/1191) znosi wymóg apostille dla podstawowych dokumentów stanu cywilnego, to w przypadku pełnomocnictw notarialnych czy wyroków sądowych nadal może być ona niezbędna. Każdorazowo należy sprawdzić, jakich formalności wymaga notariusz lub sąd w kraju położenia nieruchomości.
Długi spadkowe za granicą i odpowiedzialność spadkobierców
Dziedziczenie to nie tylko aktywa, ale również pasywa. Przyjmowanie mieszkania za granicą wiąże się z ryzykiem przejęcia długów zmarłego, które mogą przewyższać wartość nieruchomości. Zasady odpowiedzialności za długi różnią się znacząco pomiędzy krajami. W systemach wywodzących się z tradycji romańskiej (np. Francja, Włochy) istnieje możliwość przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza, co ogranicza odpowiedzialność spadkobiercy do wartości czystego majątku spadkowego. Z kolei w krajach anglosaskich długi są spłacane z masy spadkowej przez wykonawcę testamentu przed przekazaniem majątku spadkobiercom, co chroni ich majątek osobisty.
Należy być szczególnie ostrożnym przy dziedziczeniu nieruchomości obciążonych kredytami hipotecznymi. Banki w takich krajach jak Hiszpania czy Portugalia mają bardzo konkretne procedury dotyczące przenoszenia kredytu na spadkobierców (tzw. subrogacja). Spadkobierca musi ocenić, czy stać go na kontynuowanie spłaty rat, czy też korzystniejsza będzie sprzedaż nieruchomości i spłata zadłużenia z uzyskanych środków. Warto pamiętać, że termin na odrzucenie spadku jest zazwyczaj ograniczony i biegnie od momentu dowiedzenia się o tytule powołania do dziedziczenia, a jego niedotrzymanie skutkuje przyjęciem spadku wprost, czyli z nieograniczoną odpowiedzialnością za długi.
Zarządzanie i zbycie odziedziczonego mieszkania za granicą
Gdy proces formalnego nabycia spadku dobiegnie końca, a spadkobierca zostanie wpisany do zagranicznych rejestrów jako właściciel, staje on przed decyzją dotyczącą dalszych losów nieruchomości. Zarządzanie mieszkaniem na odległość jest wyzwaniem logistycznym. Należy zadbać o regularne opłacanie podatków od nieruchomości (np. IBI w Hiszpanii, Council Tax w Wielkiej Brytanii czy Taxe Foncière we Francji). Często optymalnym rozwiązaniem jest wynajęcie nieruchomości, co jednak wiąże się z koniecznością rozliczania podatku od dochodów z najmu w kraju położenia nieruchomości oraz, w zależności od umów, także w Polsce.
Jeśli spadkobierca zdecyduje się na sprzedaż odziedziczonego mieszkania, musi liczyć się z kolejnymi procedurami. Sprzedaż nieruchomości za granicą często wymaga ponownego zaangażowania lokalnego notariusza i może wiązać się z koniecznością zapłaty podatku od zysków kapitałowych (Capital Gains Tax). Co istotne, w wielu krajach okres, przez który zmarły posiadał nieruchomość, może być zaliczany na poczet okresu posiadania przez spadkobiercę, co pozwala na uniknięcie lub zmniejszenie podatku przy sprzedaży. Każda taka operacja powinna być poprzedzona dokładną analizą kosztów transakcyjnych, w tym prowizji agencji nieruchomości oraz kosztów prawnych.
Rola profesjonalnego wsparcia prawnego w dziedziczeniu międzynarodowym
Samodzielne przeprowadzenie procesu dziedziczenia mieszkania za granicą jest zadaniem niezwykle trudnym, obarczonym dużym ryzykiem błędu. Różnice językowe, odmienne systemy prawne oraz specyficzne procedury lokalne sprawiają, że pomoc profesjonalisty jest zazwyczaj nieodzowna. Spadkobiercy mogą szukać wsparcia u polskich prawników specjalizujących się w prawie międzynarodowym, którzy współpracują z kancelariami w kraju położenia nieruchomości. Takie rozwiązanie pozwala na koordynację działań w obu państwach i zapewnia lepszą komunikację.
Adwokat lub radca prawny pomoże nie tylko w uzyskaniu Europejskiego Poświadczenia Spadkowego, ale również doradzi w kwestiach optymalizacji podatkowej i pomoże uniknąć pułapek związanych z długami spadkowymi. W krajach takich jak Hiszpania czy Włochy, gdzie biurokracja bywa uciążliwa, posiadanie pełnomocnika na miejscu, który może w imieniu spadkobiercy występować przed urzędami i podpisywać dokumenty, znacząco przyspiesza cały proces i redukuje stres związany z nieznajomością lokalnych realiów. Koszty obsługi prawnej, choć mogą wydawać się wysokie, są zazwyczaj ułamkiem wartości dziedziczonej nieruchomości i stanowią inwestycję w bezpieczeństwo prawne spadkobiercy.
Podsumowanie i praktyczne kroki dla spadkobierców nieruchomości zagranicznych
Proces dziedziczenia mieszkania za granicą wymaga cierpliwości i systematyczności. Pierwszym krokiem powinno być zawsze zabezpieczenie dokumentacji zmarłego, w tym testamentu, aktów własności nieruchomości oraz wszelkich umów kredytowych. Następnie należy ustalić prawo właściwe, pamiętając o zasadzie miejsca zwykłego pobytu wprowadzonej przez unijne rozporządzenie spadkowe. Uzyskanie Europejskiego Poświadczenia Spadkowego jest najskuteczniejszą drogą do wykazania swoich praw w większości krajów europejskich, jednak nie zdejmuje ono ze spadkobiercy obowiązku dopełnienia lokalnych formalności podatkowych i rejestrowych.
Należy pamiętać o terminach, które w prawie zagranicznym mogą być znacznie krótsze niż w Polsce. Dotyczy to zwłaszcza zgłoszeń podatkowych oraz oświadczeń o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Odziedziczenie nieruchomości za granicą to duża szansa na powiększenie majątku, ale także odpowiedzialność związana z utrzymaniem mienia w innym systemie prawnym i ekonomicznym. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu i wsparciu ekspertów, proces ten może przebiec sprawnie, pozwalając spadkobiercom na pełne korzystanie z przypadłego im w udziale majątku, niezależnie od tego, w jakiej części świata się on znajduje.