Szybka odpowiedź: kluczowe metody ustalenia miejsca pobytu zatrzymanego
Aby sprawdzić, w którym areszcie śledczym przebywa zatrzymany, należy w pierwszej kolejności skontaktować się z jednostką policji, która dokonała czynności ujęcia, lub z właściwą prokuraturą rejonową nadzorującą postępowanie. Najszybszą i najskuteczniejszą drogą jest jednak ustanowienie profesjonalnego obrońcy, czyli adwokata lub radcy prawnego, który posiada ustawowe uprawnienie do wglądu w dokumentację i ustalenia miejsca pobytu klienta.
Osoba najbliższa może także skierować formalny wniosek do Biura Informacji i Statystyki Centralnego Zarządu Służby Więziennej. Należy jednak pamiętać o konieczności wykazania pokrewieństwa oraz podania pełnych danych identyfikacyjnych osoby osadzonej, takich jak imię, nazwisko, imię ojca oraz numer PESEL, co wynika z rygorystycznych ograniczeń dotyczących ochrony danych osobowych i tajemnicy toczącego się śledztwa.
- Kontakt telefoniczny lub osobisty z komendą policji właściwą dla miejsca zatrzymania.
- Ustalenie prokuratury rejonowej lub okręgowej nadzorującej czynności przygotowawcze.
- Skontaktowanie się z biurem obsługi interesantów sądu rejonowego orzekającego o areszcie.
- Ustanowienie adwokata, który ma pełny dostęp do informacji o osadzeniu.
- Złożenie oficjalnego wniosku do Centralnego Zarządu Służby Więziennej.
Przez pierwsze czterdzieści osiem godzin od chwili ujęcia zatrzymany przebywa w policyjnym pomieszczeniu dla osób zatrzymanych. Dopiero po posiedzeniu aresztowym i wydaniu przez sąd postanowienia o tymczasowym aresztowaniu następuje przewiezienie podejrzanego do wyznaczonego aresztu śledczego, gdzie zostaje on wprowadzony do ogólnopolskiej ewidencji jednostek penitencjarnych podległych Ministerstwu Sprawiedliwości.
Różnica między zatrzymaniem policyjnym a tymczasowym aresztowaniem
W polskim porządku prawnym zatrzymanie oraz tymczasowe aresztowanie to dwie odrębne instytucje procesowe o różnym charakterze i czasie trwania. Zatrzymanie jest krótkotrwałym środkiem przymusu stosowanym bezpośrednio przez policję lub inne służby państwowe. Może trwać maksymalnie czterdzieści osiem godzin, po czym podejrzany musi zostać zwolniony albo przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o areszt.
Tymczasowe aresztowanie jest natomiast najsurowszym środkiem zapobiegawczym o charakterze izolacyjnym, o którym decyduje wyłącznie niezawisły sąd rejonowy na specjalnym posiedzeniu. Sąd ma dwadzieścia cztery godziny na podjęcie decyzji od momentu przekazania podejrzanego. Oznacza to, że łączny maksymalny czas pozbawienia wolności bez postanowienia sądu wynosi dokładnie siedemdziesiąt dwie godziny od chwili fizycznego ujęcia.
Podstawy prawne i procedury izolacji procesowej w Polsce
Procedura zatrzymania osoby podejrzanej została szczegółowo uregulowana w artykule 244 Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z tym przepisem policja ma prawo ująć osobę, jeśli istnieje uzasadnione przypuszczenie popełnienia przestępstwa oraz uzasadniona obawa ucieczki, ukrywania się lub zatarcia śladów czynu. Każde zatrzymanie wymaga sporządzenia protokołu zawierającego dokładną datę, godzinę oraz przyczyny pozbawienia wolności.
Stosowanie tymczasowego aresztowania regulują artykuły 249 i 258 Kodeksu postępowania karnego. Przepisy te stanowią, że środek ten może zostać zastosowany wyłącznie wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa przez podejrzanego. Dodatkową przesłanką jest konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku śledztwa przed bezprawnym mataczeniem, niszczeniem dowodów lub nakłanianiem świadków do składania fałszywych zeznań.
Kontakt z jednostką policji dokonującą zatrzymania
W przypadku nagłego zaginięcia lub zatrzymania bliskiej osoby poszukiwania należy rozpocząć od kontaktu z dyżurnym najbliższej komendy policji. Warto sprawdzić jednostkę właściwą dla miejsca zamieszkania zatrzymanego lub miejsca, w którym doszło do zdarzenia. Funkcjonariusz dyżurny posiada dostęp do rejestru osób doprowadzonych i osadzonych w policyjnych pomieszczeniach dla osób zatrzymanych.
Należy przygotować się na to, że policjant może odmówić podania szczegółowych danych drogą telefoniczną z powodu braku możliwości weryfikacji tożsamości dzwoniącego. Najlepszym rozwiązaniem jest osobiste stawiennictwo w komendzie miejskiej lub powiatowej z ważnym dokumentem tożsamości. Należy przedstawić stopień pokrewieństwa oraz poprosić o potwierdzenie, czy osoba o określonych danych przebywa w tutejszej izbie zatrzymań.
- Przygotowanie dowodu osobistego lub paszportu w celu weryfikacji tożsamości.
- Podanie pełnych danych poszukiwanego, w tym numeru PESEL i imion rodziców.
- Zapytanie o sygnaturę sprawy oraz jednostkę policji prowadzącą postępowanie.
- Ustalenie nazwy prokuratury nadzorującej czynności i nazwiska prokuratora.
Jeżeli dyżurny potwierdzi fakt zatrzymania, rodzina może dowiedzieć się, kiedy planowane są czynności procesowe z udziałem podejrzanego. Pozwala to na szybkie zorganizowanie obrony prawnej przed planowanym przesłuchaniem w prokuraturze oraz przed ewentualnym posiedzeniem aresztowym przed właściwym sądem rejonowym.
Ustalenie prokuratury prowadzącej postępowanie przygotowawcze
Po upływie pierwszych godzin od ujęcia sprawa trafia pod bezpośredni nadzór prokuratora, który podejmuje kluczowe decyzje procesowe. Aby ustalić, która prokuratura prowadzi śledztwo, należy skontaktować się z właściwą miejscowo prokuraturą rejonową lub okręgową. W biurze podawczym lub sekretariacie wydziału śledczego można zapytać o sprawę, powołując się na dane osobowe zatrzymanego.
Prokurator referent jest jedyną osobą uprawnioną do udzielania informacji o aktualnym stanie postępowania oraz o planowanych środkach zapobiegawczych. Rodzina może złożyć na ręce prokuratora pisemny wniosek o udzielenie informacji o losie osoby najbliższej. Należy jednak pamiętać, że dobro toczącego się śledztwa może czasowo uzasadniać ograniczenie dostępu do szczegółowych danych o sprawie.
Kontakt z sądem rejonowym decydującym o areszcie
Gdy prokurator złoży wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania, akta sprawy wraz z podejrzanym zostają przekazane do wydziału karnego sądu rejonowego. Posiedzenia aresztowe odbywają się w trybie pilnym, często poza standardowymi godzinami pracy sądu, w tym w dni wolne od pracy i święta, ze względu na rygorystyczny dwudziestoczterogodzinny termin ustawowy.
Informacji o wyznaczonym posiedzeniu aresztowym udziela pracownik biura obsługi interesantów danego sądu rejonowego. Do uzyskania informacji niezbędne jest podanie danych zatrzymanego oraz numeru sprawy prokuratorskiej. Po zakończeniu posiedzenia sąd sporządza protokół oraz postanowienie, w którym jednoznacznie określa się czas trwania aresztu oraz jednostkę penitencjarną, do której osadzony zostanie skierowany.
Rola adwokata lub radcy prawnego w poszukiwaniu aresztowanego
Ustanowienie profesjonalnego obrońcy to najszybsza i najbardziej niezawodna metoda zlokalizowania osoby zatrzymanej oraz zapewnienia jej natychmiastowej ochrony prawnej. Adwokat lub radca prawny posiada szczególny status zawodowy, który nakłada na organy ścigania bezwzględny obowiązek umożliwienia kontaktu z klientem oraz poinformowania o miejscu jego przebywania na każdym etapie toczącego się postępowania karnego.
Upoważnienie do obrony może zostać podpisane przez dowolnego członka rodziny, partnera życiowego lub znajomego na podstawie artykułu 83 Kodeksu postępowania karnego. Z chwilą przyjęcia pełnomocnictwa adwokat uzyskuje prawo do bezpośrednich rozmów telefonicznych z dyżurnymi jednostek policji, prokuratorami oraz dyrektorami aresztów śledczych, omijając typowe bariery biurokratyczne napotykane przez osoby prywatne.
- Prawo do natychmiastowego widzenia z klientem na osobności i bez podsłuchu.
- Pełny dostęp do materiałów śledztwa stanowiących podstawę wniosku aresztowego.
- Możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania.
- Sprawne ustalenie numeru celi, danych wychowawcy i regulaminu aresztu.
Obrońca może również bezpośrednio uczestniczyć w przesłuchaniach przed prokuratorem oraz reprezentować podejrzanego na posiedzeniu aresztowym przed sądem rejonowym. Dzięki temu rodzina zyskuje pewne źródło bieżących informacji o stanie zdrowia bliskiego, jego aktualnym położeniu oraz dalszych krokach prawnych podejmowanych w celu uchylenia lub zmiany środka zapobiegawczego.
Procedura powiadamiania osoby najbliższej o zatrzymaniu
Zgodnie z artykułem 245 i artykułem 261 Kodeksu postępowania karnego funkcjonariusze dokonujący zatrzymania mają prawny obowiązek umożliwić osobie ujętej powiadomienie osoby najbliższej. Może to nastąpić poprzez bezpośrednie wykonanie krótkiej rozmowy telefonicznej w obecności funkcjonariusza lub poprzez zlecenie policjantowi zawiadomienia wskazanej osoby o fakcie pozbawienia wolności i miejscu pobytu.
W praktyce zdarzają się jednak sytuacje, w których zatrzymany z różnych przyczyn odmawia podania kontaktu do rodziny lub jest w stanie uniemożliwiającym racjonalną komunikację. Ponadto prokurator może wyjątkowo wstrzymać powiadomienie, jeśli zachodzi uzasadniona obawa, że natychmiastowe przekazanie informacji osobom trzecim mogłoby udaremnić trwające czynności śledcze, doprowadzić do zniszczenia dowodów lub ucieczki innych sprawców.
Centralna baza danych osób pozbawionych wolności i Służba Więzienna
Służba Więzienna zarządza ogólnokrajowym systemem teleinformatycznym rejestrującym każdą osobę osadzoną w areszcie śledczym lub zakładzie karnym w Polsce. Baza ta gromadzi szczegółowe informacje o aktualnym miejscu pobytu, dacie przyjęcia, kwalifikacji prawnej czynu, organie dysponującym oraz statusie penitencjarnym każdego osadzonego na terenie całego kraju.
Ewidencja prowadzona przez Służbę Więzienną jest systemem zamkniętym i ściśle chronionym, do którego dostęp posiadają wyłącznie uprawnione podmioty państwowe. Zwykły obywatel nie ma możliwości samodzielnego przeszukania bazy przez internet. Wszystkie zapytania o osadzonych muszą przechodzić przez sformalizowaną procedurę weryfikacji tożsamości oraz uprawnień osoby wnioskującej do otrzymania tego typu danych wrażliwych.
Oficjalny wniosek do Centralnego Zarządu Służby Więziennej
Jeżeli próby ustalenia miejsca pobytu zatrzymanego przez policję i prokuraturę okazały się bezskuteczne, osoba najbliższa może złożyć oficjalny wniosek do Centralnego Zarządu Służby Więziennej. W piśmie kierowanym do Biura Informacji i Statystyki CZSW należy sformułować precyzyjną prośbę o wskazanie jednostki penitencjarnej, w której aktualnie przebywa poszukiwany członek rodziny.
Do wniosku należy obowiązkowo dołączyć dokumenty potwierdzające pokrewieństwo, takie jak odpis aktu małżeństwa lub aktu urodzenia, a także szczegółowe dane identyfikacyjne poszukiwanego. Organ penitencjarny rozpatruje sprawę zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, udzielając pisemnej odpowiedzi w terminie do trzydziestu dni od daty wpłynięcia kompletnego wniosku wraz z załącznikami.
Ograniczenia wynikające z przepisów RODO i tajemnicy śledztwa
Jedną z największych barier utrudniających szybkie uzyskanie informacji o zatrzymanym są rygorystyczne przepisy o ochronie danych osobowych oraz przepisy o tajemnicy postępowania karnego. Informacja o pozbawieniu wolności stanowi dane szczególnej kategorii, podlegające wzmożonej ochronie prawnej. Pracownicy sekretariatów sądowych i prokuratorskich ryzykują odpowiedzialność karną w razie bezprawnego ujawnienia takich danych.
Z tego względu urzędnicy oraz funkcjonariusze rutynowo odmawiają podawania informacji przez telefon osobom, których tożsamości nie mogą bezsprzecznie zweryfikować. Aby skutecznie uzyskać odpowiedź, należy złożyć pismo opatrzone podpisem własnoręcznym lub zaufanym, ewentualnie stawić się osobiście w danej instytucji z dowodem tożsamości, wykazując posiadanie bezpośredniego interesu prawnego w uzyskaniu żądanej informacji.
Czy można uzyskać informację bezpośrednio przy bramie aresztu?
Wiele osób poszukujących bliskich decyduje się na osobistą wizytę w biurze przepustek najbliższego aresztu śledczego. Funkcjonariusz pełniący służbę przy wejściu do jednostki penitencjarnej posiada bezpośredni wgląd do lokalnej ewidencji osadzonych, jednak udzielenie jakichkolwiek informacji osobom z zewnątrz podlega ścisłym regulacjom służbowym i przepisom ustawy o Służbie Więziennej.
W przypadku osób tymczasowo aresztowanych kluczową rolę odgrywa zgoda organu dysponującego na ujawnianie danych o osadzonym. Jeżeli prokurator lub sąd zastrzegł poufność pobytu podejrzanego, dyżurny aresztu ma bezwzględny zakaz informowania osób postronnych o fakcie przebywania danej osoby na terenie placówki, nawet jeśli wnioskodawcą jest najbliższy członek rodziny.
Ustalenie organu dysponującego tymczasowo aresztowanym
Pojęcie organu dysponującego jest kluczowym terminem prawnym w polskim systemie wykonywania tymczasowego aresztowania. Organem dysponującym jest instytucja, która w danym momencie sprawuje nadzór nad toczącym się postępowaniem karnym. W fazie śledztwa lub dochodzenia organem dysponującym jest prokurator prowadzący sprawę, natomiast po wniesieniu aktu oskarżenia staje się nim właściwy sąd rozpoznający sprawę.
Ustalenie, który organ jest aktualnie organem dysponującym, ma fundamentalne znaczenie dla podejmowania wszelkich dalszych działań przez rodzinę. To wyłącznie do tego organu należy kierować wnioski o wyrażenie zgody na widzenie, zgodę na rozmowy telefoniczne, korzystanie z aparatu telefonicznego czy przekazanie paczki odzieżowej lub niezbędnych lekarstw dla osoby osadzonej w areszcie śledczym.
Specyfika poszukiwania zatrzymanego cudzoziemca
W sytuacji, gdy zatrzymany nie posiada obywatelstwa polskiego, proces poszukiwania i ustalania miejsca osadzenia obejmuje procedury konsularne. Zgodnie z artykułem 612 Kodeksu postępowania karnego oraz postanowieniami Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych polskie organy ścigania są zobowiązane do bezzwłocznego zawiadomienia właściwego urzędu konsularnego lub przedstawicielstwa dyplomatycznego o fakcie zatrzymania cudzoziemca.
Rodzina cudzoziemca powinna w pierwszej kolejności skontaktować się z ambasadą lub konsulatem swojego kraju na terytorium Polski. Konsul ma prawo do uzyskania oficjalnych informacji od Ministerstwa Sprawiedliwości i Służby Więziennej o miejscu pobytu obywatela, może odwiedzić go w areszcie, sprawdzić warunki bytowe oraz pomóc w ustanowieniu polskiego adwokata i tłumacza przysięgłego.
Procedura ubiegania się o zgodę na widzenie z aresztowanym
Po pomyślnym ustaleniu aresztu śledczego kolejnym priorytetem bliskich jest uzyskanie zgody na bezpośrednie widzenie z osadzonym. W przypadku tymczasowo aresztowanych widzenie nie przysługuje automatycznie z mocy prawa, lecz wymaga każdorazowego wydania pisemnego zarządzenia o zgodzie przez organ dysponujący, czyli przez prokuratora w toku śledztwa lub przez sędziego po wniesieniu aktu oskarżenia.
Wniosek o widzenie należy złożyć pisemnie, podając dane osobowe osoby odwiedzającej, stopień pokrewieństwa oraz sygnaturę akt sprawy karnej. Prokurator ocenia, czy kontakt z osobą bliską nie wpłynie negatywnie na zabezpieczenie dowodów w toczącym się śledztwie. W przypadku wydania odmowy wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia formalnego zażalenia do właściwego sądu rejonowego.
- Wypełnienie i złożenie wniosku o zgodę na widzenie do prokuratury lub sądu.
- Dołączenie dokumentów potwierdzających pokrewieństwo lub więź z aresztowanym.
- Oczekiwanie na wydanie i doręczenie pisemnego zarządzenia o zgodzie na widzenie.
- Zarejestrowanie terminu widzenia w areszcie śledczym zgodnie z grafikiem odwiedzin.
Widzenia w areszcie śledczym mogą odbywać się w sposób umożliwiający bezpośredni kontakt lub w sali z przegrodą szklaną, co zależy od decyzji organu dysponującego. Czas trwania pojedynczego widzenia wynosi z reguły sześćdziesiąt minut, a w trakcie jednej wizyty osadzonego mogą odwiedzić maksymalnie dwie osoby pełnoletnie wraz z dziećmi.
Zasady przekazywania paczek i środków pieniężnych do aresztu
Osoba tymczasowo aresztowana ma prawo do otrzymywania paczek żywnościowych, higienicznych oraz odzieżowych, a także do korzystania ze środków pieniężnych przekazanych przez osoby trzecie. Pieniądze wpłacane na konto depozytowe aresztu śledczego, zwane potocznie wypiskiem, umożliwiają osadzonemu samodzielny zakup artykułów spożywczych, środków czystości, wyrobów tytoniowych oraz znaczków pocztowych w kantynie jednostki.
Przelew środków pieniężnych wykonuje się na indywidualny rachunek bankowy aresztu śledczego, w którym przebywa osadzony. W tytule przelewu należy bezwzględnie podać imię, nazwisko, imię ojca oraz numer PESEL aresztowanego. Błędne lub niepełne dane w tytule wpłaty mogą spowodować odesłanie środków do nadawcy lub znaczne opóźnienie w zaksięgowaniu pieniędzy w depozycie.
Paczki żywnościowe realizowane są wyłącznie za pośrednictwem kantyny aresztu śledczego na podstawie zamówienia złożonego przez osobę najbliższą przez internet lub formularz pocztowy. Zamówienie może zostać zrealizowane dopiero po zatwierdzeniu przez dyrektora jednostki uprawnienia osadzonego do otrzymania paczki w danym miesiącu, co gwarantuje pełne bezpieczeństwo sanitarne i porządkowe w placówce.
Zasady korespondencji i kontaktu telefonicznego
Korespondencja wysyłana do osoby tymczasowo aresztowanej podlega ścisłej kontroli i cenzurze sprawowanej przez organ dysponujący. Oznacza to, że każdy list nadesłany z zewnątrz jest najpierw otwierany i czytany przez prokuratora lub wyznaczonego funkcjonariusza policji. Dopiero po uzyskaniu odpowiedniej pieczęci cenzury przesyłka zostaje przekazana do aresztu i doręczona adresatowi do celi.
Jedynym wyjątkiem od zasady cenzury jest oficjalna korespondencja pomiędzy tymczasowo aresztowanym a jego ustanowionym obrońcą, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka lub instytucjami ochrony praw człowieka. Listy adresowane do adwokata nie mogą być otwierane ani czytane przez organy ścigania, co stanowi fundamentalną gwarancję konstytucyjnego prawa do obrony w postępowaniu karnym.
Na korzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego tymczasowo aresztowany musi uzyskać odrębną zgodę organu dysponującego. W trakcie śledztwa prokurator może ograniczyć liczbę dozwolonych numerów wyłącznie do osób najbliższych, a same rozmowy mogą być rejestrowane i kontrolowane przez funkcjonariuszy. Rozmowy telefoniczne z adwokatem nie podlegają kontroli ani podsłuchowi.
Transporty i przeniesienia między aresztami śledczymi
W trakcie trwania postępowania karnego aresztowany może być wielokrotnie transportowany pomiędzy różnymi jednostkami penitencjarnymi na terenie kraju. Przyczynami przeniesienia bywają konieczność wykonania badań w zamkniętym oddziale psychiatrii sądowej, udział w czynnościach procesowych przed sądem w innym okręgu apelacyjnym lub względy bezpieczeństwa osobistego związane z konfliktami grypsujących osadzonych.
Z powodów bezpieczeństwa konwoju Służba Więzienna oraz policja nie informują rodziny o planowanej dacie ani trasie transportu osadzonego. Informację o nowym miejscu pobytu aresztowanego można uzyskać dopiero po zakończeniu konwoju i formalnym zarejestrowaniu osadzonego w nowej jednostce, dzwoniąc do sekretariatu sądu prowadzącego sprawę lub kontaktując się bezpośrednio z ustanowionym obrońcą.
Najczęstsze błędy popełniane przez bliskich podczas poszukiwań
Nagłe zatrzymanie członka rodziny wywołuje silne emocje i dezorientację, co sprzyja podejmowaniu chaotycznych i nieskutecznych działań. Do najpoważniejszych błędów należy natarczywe dzwonienie na przypadkowe komisariaty policji bez przygotowania dokumentów tożsamości, co z uwagi na przepisy RODO skutkuje kategoryczną odmową udzielenia jakichkolwiek informacji o osobie poszukiwanej przez funkcjonariuszy.
- Podejmowanie prób załatwiania spraw urzędowych wyłącznie drogą telefoniczną.
- Zaniechanie natychmiastowego kontaktu z profesjonalnym adwokatem karnistą.
- Wysyłanie paczek pocztowych z żywnością bezpośrednio na adres aresztu.
- Kierowanie wniosków o zgodę na widzenie do aresztu zamiast do prokuratury.
Innym poważnym błędem jest zwlekanie z ustanowieniem obrońcy do momentu posiedzenia aresztowego. Pierwsze godziny po ujęciu są kluczowe dla zebrania materiału dowodowego i oceny przesłanek aresztu. Brak profesjonalnego pełnomocnika podczas pierwszego przesłuchania w prokuraturze drastycznie obniża szanse na zastosowanie środków wolnościowych, takich jak dozór policji czy poręczenie majątkowe.
Praktyczny harmonogram działań w pierwszych dobach pozbawienia wolności
W pierwszych dobach po ujęciu bliskiej osoby należy zachować spokój i realizować działania w określonej kolejności chronologicznej. W pierwszych dwunastu godzinach priorytetem jest ustalenie jednostki policji dokonującej zatrzymania oraz pilne podpisanie upoważnienia do obrony z wybranym adwokatem. Umożliwi to prawnikowi niezwłoczny kontakt z podejrzanym i udział w pierwszych przesłuchaniach.
Między dwudziestą czwartą a czterdziestą ósmą godziną sprawa trafia do prokuratury, gdzie zapada decyzja o ewentualnym wniosku aresztowym. W tym czasie rodzina powinna przygotować dokumenty wykazujące sytuację rodzinną i zdrowotną podejrzanego, które obrońca może przedstawić sądowi na posiedzeniu aresztowym jako argumenty przemawiające przeciwko konieczności stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Po wydaniu postanowienia o areszcie i przewiezieniu podejrzanego do jednostki penitencjarnej rodzina powinna ustalić numer konta depozytowego aresztu, złożyć wniosek o widzenie do organu dysponującego oraz opłacić pierwszą paczkę w kantynie. Systematyczne działanie zgodne z procedurą prawną pozwala skutecznie zabezpieczyć interesy i godność osoby pozbawionej wolności.