Istota przedawnienia długu na etapie egzekucji komorniczej
Przedawnienie długu u komornika następuje co do zasady po upływie 6 lat od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku odsetek po upływie 3 lat. W trakcie trwania egzekucji komorniczej dług nie może się przedawnić, ponieważ wniosek o wszczęcie postępowania skutecznie przerywa bieg przedawnienia. Termin ten nie biegnie na nowo przez cały czas trwania czynności egzekucyjnych prowadzonych przez organ egzekucyjny.
Samo przekazanie sprawy do komornika oznacza, że wierzyciel dysponuje już tytułem wykonawczym, czyli prawomocnym orzeczeniem sądu lub ugodą zaopatrzoną w klauzulę wykonalności. Dopóki komornik podejmuje formalne czynności zmierzające do wyegzekwowania świadczenia, roszczenie główne pozostaje w pełni wymagalne i zabezpieczone przed upływem czasu. Przedawnienie staje się realną perspektywą dopiero w momencie, gdy organ egzekucyjny formalnie zakończy postępowanie bez pełnego zaspokojenia wierzyciela.
Dla prawidłowej oceny sytuacji prawnej dłużnika i wierzyciela kluczowe znaczenie mają następujące zasady:
- Złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji przerywa bieg przedawnienia roszczenia.
- W czasie trwania postępowania egzekucyjnego bieg terminu przedawnienia pozostaje zawieszony.
- Nowy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się dopiero po prawomocnym zakończeniu lub umorzeniu postępowania.
- Roszczenia stwierdzone prawomocnym wyrokiem przedawniają się z upływem 6 lat, z wyjątkiem roszczeń okresowych.
Dopiero bezskuteczna egzekucja i brak dalszych działań ze strony wierzyciela przez określony ustawowo czas mogą doprowadzić do sytuacji, w której dłużnik zyska uprawnienie do uchylenia się od przymusowego spełnienia świadczenia.
Podstawy prawne przedawnienia roszczeń stwierdzonych tytułem wykonawczym
Podstawową regulacją określającą zasady przedawnienia roszczeń podlegających egzekucji komorniczej jest artykuł 125 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju przedawnia się z upływem określonego terminu, niezależnie od tego, jaki termin przedawnienia obowiązywał przed wytoczeniem powództwa cywilnego.
Przepis ten dotyczy wyroków sądowych, nakazów zapłaty w postępowaniu upominawczym i nakazowym, a także ugód zawartych przed sądem lub mediatorem, które zostały zatwierdzone przez sąd. Z chwilą uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia pierwotny charakter długu schodzi na dalszy plan, a zastosowanie znajdują ogólne reguły dotyczące roszczeń potwierdzonych autorytetem władzy sądowniczej.
W praktyce oznacza to, że roszczenia z tytułu umów bankowych, pożyczek pozabankowych czy niezapłaconych faktur gospodarczych, które pierwotnie przedawniały się po 2 lub 3 latach, po wydaniu prawomocnego nakazu zapłaty podlegają dłuższemu terminowi przedawnienia określonemu w artykule 125 Kodeksu cywilnego.
Wpływ nowelizacji Kodeksu cywilnego z 2018 roku na terminy przedawnienia
Kluczowym momentem dla ustalania terminów przedawnienia długów egzekwowanych przez komornika było wejście w życie ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 roku o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. Nowelizacja ta, obowiązująca od 9 lipca 2018 roku, skróciła podstawowy termin przedawnienia roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu z dotychczasowych 10 lat do 6 lat.
Zmiana ta znacząco wpłynęła na sytuację prawną podmiotów uczestniczących w postępowaniach egzekucyjnych, wymuszając na wierzycielach większą dyscyplinę w monitorowaniu stanu majątkowego dłużników. Skrócenie terminu do 6 lat ma zastosowanie do wszystkich tytułów egzekucyjnych, które uprawomocniły się po wejściu w życie znowelizowanych przepisów, co znacznie ograniczyło możliwość dochodzenia należności po wielu latach bierności wierzyciela.
Nowelizacja wprowadziła także mechanizm przedłużenia terminu przedawnienia do końca roku kalendarzowego, co oznacza, że termin 6 lat nie upływa z dokładną datą dzienną odpowiadającą zdarzeniu prawnemu, lecz z dniem 31 grudnia danego roku.
Przerwanie biegu przedawnienia przez wszczęcie egzekucji komorniczej
Złożenie wniosku egzekucyjnego do komornika sądowego stanowi czynność podjętą bezpośrednio w celu zaspokojenia roszczenia, co zgodnie z artykułem 123 paragraf 1 punkt 1 Kodeksu cywilnego skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia. Wierzyciel, który kieruje wniosek wraz z oryginałem tytułu wykonawczego, definitywnie zatrzymuje upływ czasu na korzyść dłużnika.
Skutek przerwania przedawnienia następuje z chwilą zarejestrowania wniosku w kancelarii komorniczej lub nadania go w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Od tego momentu dotychczasowy okres, który upłynął od wydania orzeczenia sądowego, ulega skasowaniu i w świetle prawa nie jest wliczany do łącznego czasu wymaganego do przedawnienia roszczenia.
Do czynności procesowych przerywających bieg przedawnienia zalicza się w szczególności:
- Złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji sądowej do właściwego komornika.
- Złożenie wniosku o nadanie orzeczeniu sądowemu klauzuli wykonalności.
- Wniesienie wniosku o zabezpieczenie roszczenia w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
- Złożenie do sądu wniosku o wyjawienie majątku dłużnika.
Każda z tych czynności musi być dokonana prawidłowo pod względem formalnym. W przypadku zwrotu wniosku egzekucyjnego z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, skutek przerwania biegu przedawnienia nie następuje, a czas biegnie nieprzerwanie na zasadach ogólnych.
Zawieszenie biegu terminu przedawnienia w trakcie postępowania egzekucyjnego
Zgodnie z dyspozycją artykułu 124 paragraf 2 Kodeksu cywilnego, w razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed organem egzekucyjnym, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. Oznacza to stan swoistego zawieszenia, w którym upływ czasu nie wywołuje negatywnych skutków prawnych dla wierzyciela.
Egzekucja komornicza może trwać wiele miesięcy, a w skomplikowanych przypadkach dotyczących licytacji nieruchomości lub poszukiwania majątku nawet wiele lat. Przez cały ten okres roszczenie wierzyciela jest w pełni chronione przed zarzutem przedawnienia, niezależnie od intensywności czynności podejmowanych przez komornika w danym przedziale czasowym.
Prawidłowo prowadzone postępowanie egzekucyjne wyklucza możliwość przedawnienia długu w czasie, gdy komornik formalnie dysponuje sprawą i prowadzi czynności na podstawie ważnego wniosku egzekucyjnego złożonego przez uprawnionego wierzyciela.
Umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji
Najczęstszą przyczyną zakończenia czynności komorniczych bez zaspokojenia wierzyciela jest umorzenie postępowania na podstawie artykułu 824 paragraf 1 punkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten nakazuje komornikowi umorzyć egzekucję, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.
Wydanie przez komornika postanowienia o bezskuteczności egzekucji nie oznacza anulowania długu ani wygaśnięcia roszczenia. Jest to jedynie urzędowe potwierdzenie, że w danym momencie dłużnik nie posiada majątku podlegającego zajęciu, który pozwoliłby na pokrycie dochodzonych należności oraz niezbędnych kosztów operacyjnych kancelarii komorniczej.
Z chwilą uprawomocnienia się postanowienia komornika o umorzeniu egzekucji z powodu jej bezskuteczności, bieg przedawnienia długu rozpoczyna się na nowo. Od tego konkretnego dnia wierzyciel ma 6 lat na ponowne złożenie wniosku do komornika, aby zapobiec przedawnieniu.
Skutki prawne umorzenia egzekucji na wniosek wierzyciela lub wskutek bezczynności
Sytuacja prawna kształtuje się odmiennie, gdy umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje z przyczyn leżących wyłącznie po stronie wierzyciela. Jeśli wierzyciel złoży wniosek o umorzenie postępowania na podstawie artykułu 825 punkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego, skutki wcześniejszego przerwania biegu przedawnienia mogą zostać w określonych warunkach zniweczone.
Podobne konsekwencje wiążą się z umorzeniem postępowania z mocy samego prawa lub postanowieniem komornika z powodu bezczynności wierzyciela, na przykład w sytuacji nieuiszczenia wymaganej zaliczki na wydatki lub niewskazania danych niezbędnych do dalszego prowadzenia sprawy przez okres przewidziany w ustawie procesowej.
Jeżeli postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone na wniosek wierzyciela bez uzasadnionej przyczyny prawnej, w orzecznictwie przyjmuje się, że złożenie wniosku egzekucyjnego nie wywołało skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia, co otwiera dłużnikowi drogę do podniesienia skutecznego zarzutu.
Przedawnienie roszczeń o odsetki za opóźnienie objętych tytułem wykonawczym
Istotnym wyjątkiem od 6-letniego terminu przedawnienia roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu są odsetki za opóźnienie, które mają charakter świadczeń okresowych. Zgodnie z artykułem 125 paragraf 1 zdanie drugie Kodeksu cywilnego, roszczenia o świadczenia okresowe należne w przyszłości ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat.
Oznacza to wyraźne rozdzielenie losu prawnego należności głównej oraz odsetek narosłych po uprawomocnieniu się wyroku lub nakazu zapłaty. Podczas gdy kapitał główny przedawnia się z upływem 6 lat od daty zakończenia poprzedniej egzekucji, odsetki naliczane za poszczególne dni opóźnienia przedawniają się sukcesywnie po 3 latach od dnia ich powstania.
Stosowanie reguł przedawnienia do odsetek wymaga uwzględnienia następujących zależności:
- Odsetki wymagalne przed uprawomocnieniem się orzeczenia podlegają temu samemu terminowi co roszczenie główne.
- Odsetki narosłe po dacie uprawomocnienia orzeczenia przedawniają się w terminie 3 lat.
- Wszczęcie egzekucji przerywa bieg przedawnienia odsetek naliczonych do dnia złożenia wniosku.
- W trakcie egzekucji odsetki nie ulegają przedawnieniu aż do momentu jej prawomocnego umorzenia.
W rezultacie, jeśli wierzyciel złoży kolejny wniosek egzekucyjny po upływie 5 lat od umorzenia poprzedniej egzekucji, roszczenie główne nie będzie przedawnione, ale dłużnik będzie mógł skutecznie podnieść zarzut przedawnienia w odniesieniu do odsetek za okres przekraczający 3 lata wstecz.
Przedawnienie kosztów postępowania egzekucyjnego i opłat komorniczych
Koszty postępowania egzekucyjnego oraz opłaty egzekucyjne ustalane przez komornika w drodze postanowienia stanowią odrębną kategorię wierzytelności publicznoprawnych i procesowych. Ich przedawnienie regulują przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2018 roku o kosztach komorniczych oraz odpowiednie normy Kodeksu postępowania cywilnego.
Należności z tytułu kosztów egzekucyjnych przyznanych prawomocnym postanowieniem komornika przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym postanowienie ustalające te koszty stało się prawomocne. Dotyczy to zarówno kosztów należnych komornikowi, jak i kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji przyznanych wierzycielowi.
Jeżeli komornik lub wierzyciel nie podejmie czynności egzekucyjnych zmierzających do ściągnięcia prawomocnie ustalonych kosztów w 3-letnim terminie, dłużnik uzyskuje uprawnienie do odmowy ich zapłaty poprzez podniesienie zarzutu przedawnienia w toku ewentualnych dalszych działań prawnych.
Reguła końca roku kalendarzowego przy obliczaniu terminu przedawnienia
Wprowadzona w 2018 roku dyspozycja artykułu 118 zdanie drugie Kodeksu cywilnego ustanawia regułę, zgodnie z którą koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Zasada ta ma bezpośrednie zastosowanie do 6-letniego terminu roszczeń głównych oraz 3-letniego terminu odsetek.
Jeżeli postanowienie komornika o umorzeniu egzekucji z powodu bezskuteczności uprawomocniło się 15 marca 2020 roku, 6-letni termin przedawnienia nie upływa 15 marca 2026 roku. Zgodnie z obowiązującym prawem bieg terminu ulega wydłużeniu do dnia 31 grudnia 2026 roku, co daje wierzycielowi dodatkowe miesiące na złożenie ponownego wniosku.
Mechanizm ten ułatwia wierzycielom zarządzanie portfelem wierzytelności, eliminując konieczność precyzyjnego wyliczania daty dziennej i kumulując terminy przedawnień na koniec każdego roku kalendarzowego, co dłużnik musi bezwzględnie brać pod uwagę przy analizie stanu swojej sprawy.
Przepisy przejściowe dla tytułów wykonawczych wydanych przed 9 lipca 2018 roku
Dla spraw, w których orzeczenia sądowe uprawomocniły się przed 9 lipca 2018 roku, zastosowanie znajdują przepisy przejściowe zawarte w artykule 5 ustawy nowelizującej Kodeks cywilny z 13 kwietnia 2018 roku. Ustawodawca wprowadził wówczas szczególną normę regulującą skracanie dotychczasowych 10-letnich okresów przedawnienia.
Zgodnie z normą przejściową, jeżeli termin przedawnienia wynosił 10 lat i rozpoczął bieg przed dniem wejścia w życie nowelizacji, biegnie on na nowo w wymiarze 6 lat, licząc od dnia 9 lipca 2018 roku. Jeżeli jednak przedawnienie rozpoczęte wcześniej nastąpiłoby przy uwzględnieniu dawnego terminu 10-letniego szybciej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.
Wszystkie roszczenia stwierdzone prawomocnymi wyrokami sprzed 9 lipca 2018 roku, w których bieg przedawnienia rozpoczął się na nowo wskutek umorzenia egzekucji przed tą datą, przedawniły się najpóźniej z dniem 31 grudnia 2024 roku, o ile wierzyciel nie przerwał biegu terminu kolejną czynnością.
Klauzula wykonalności a bieg terminu przedawnienia długu
Samo nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu sądowemu stanowi czynność procesową podejmowaną przed sądem w celu dochodzenia roszczenia, co oznacza, że złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności przerywa bieg przedawnienia na podstawie artykułu 123 paragraf 1 punkt 1 Kodeksu cywilnego.
Przerwanie to trwa przez cały czas trwania postępowania klauzulowego w sądzie rejonowym lub okręgowym. Z dniem wydania postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności lub z dniem doręczenia wierzycielowi tytułu wykonawczego, termin przedawnienia zaczyna biec na nowo w pełnym, 6-letnim wymiarze.
Uzyskanie klauzuli wykonalności jest warunkiem koniecznym do wszczęcia egzekucji komorniczej, a czas poświęcony przez sąd na rozpatrzenie wniosku klauzulowego nie wlicza się do upływu terminu przedawnienia, chroniąc interes majątkowy wierzyciela oczekującego na dokument.
Przedawnienie długu egzekwowanego przez fundusze sekurytyzacyjne i cesja wierzytelności
Szczególne zasady dotyczące przedawnienia u komornika występują w sytuacji, gdy pierwotny wierzyciel, na przykład bank lub firma telekomunikacyjna, sprzedaje dług niestandaryzowanemu sekurytyzacyjnemu funduszowi inwestycyjnemu zamkniętemu lub innej firmie windykacyjnej w drodze cesji wierzytelności z artykułu 509 Kodeksu cywilnego.
Zgodnie z ugruntowaną uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2016 roku (sygnatura akt III CZP 29/16), nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia wywołaną wszczęciem egzekucji przez bank na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego. Skutki przerwania przedawnienia miały w tym wypadku charakter wyłącznie podmiotowy.
Jeśli fundusz sekurytyzacyjny nabył wierzytelność w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez pierwotnego wierzyciela, komornik musi umorzyć egzekucję na wniosek nabywcy. Nowy wierzyciel musi uzyskać własną klauzulę wykonalności na swoje dane, a czas trwania poprzedniej egzekucji nie chroni go przed zarzutem przedawnienia, jeżeli od daty cesji upłynął ustawowy termin.
Skutki uznania długu i dobrowolnych wpłat na rzecz komornika
Bieg terminu przedawnienia ulega przerwaniu nie tylko wskutek działań wierzyciela czy organów państwowych, ale także na skutek określonych zachowań samego dłużnika. Kluczowe znaczenie ma instytucja uznania roszczenia określona w artykule 123 paragraf 1 punkt 2 Kodeksu cywilnego.
Uznanie długu może mieć formę właściwą, czyli umowy zawartej pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem, bądź niewłaściwą, stanowiącej jednostronne oświadczenie wiedzy dłużnika. W relacjach komorniczych za uznanie długu uznaje się pisemne prośby o rozłożenie zadłużenia na raty, wnioski o umorzenie części odsetek lub deklaracje spłaty składane do protokołu czynności komorniczych.
Wpływ czynności dłużnika na bieg przedawnienia obejmuje następujące zachowania:
- Złożenie komornikowi pisemnego oświadczenia o chęci dobrowolnej spłaty całości zadłużenia.
- Zwrócenie się bezpośrednio do wierzyciela z propozycją zawarcia ugody lub restrukturyzacji długu.
- Dokonanie dobrowolnej wpłaty częściowej z jednoznacznym wskazaniem numeru sprawy egzekucyjnej.
- Podpisanie porozumienia w przedmiocie spłaty zadłużenia w ratach z wierzycielem lub jego pełnomocnikiem.
Przymusowe wyegzekwowanie środków z rachunku bankowego lub wynagrodzenia przez komornika nie stanowi uznania długu przez dłużnika, jednak samo w sobie mieści się w ramach trwającego postępowania egzekucyjnego, które nieprzerwanie tamuje bieg przedawnienia.
Procedura podniesienia zarzutu przedawnienia na etapie egzekucji komorniczej
Podstawową zasadą polskiego prawa egzekucyjnego jest brak uprawnienia komornika do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wynika wprost z artykułu 804 Kodeksu postępowania cywilnego. Komornik sądowy nie może samodzielnie oceniać, czy dług uległ przedawnieniu, i ma obowiązek prowadzić egzekucję na wniosek wierzyciela.
Oznacza to, że przedawnienie nie działa automatycznie z mocy prawa w toku postępowania egzekucyjnego. Dłużnik, który uważa, że egzekwowane roszczenie lub jego część w postaci odsetek uległa przedawnieniu, nie może ograniczyć się do złożenia zwykłego pisma procesowego do komornika z żądaniem umorzenia egzekucji.
Jedyną prawnie skuteczną metodą powstrzymania działań komornika w przypadku przedawnionego roszczenia stwierdzonego wyrokiem jest podjęcie obrony merytorycznej na drodze sądowej poprzez zainicjowanie procesu cywilnego.
Powództwo przeciwegzekucyjne jako instrument uchylenia wykonalności tytułu wykonawczego
Głównym instrumentem obrony dłużnika przed egzekucją przedawnionego długu jest powództwo opozycyjne, zwane powództwem przeciwegzekucyjnym, uregulowane w artykule 840 paragraf 1 punkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Pozwala ono dłużnikowi żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub w części.
Podstawą takiego powództwa jest wykazanie, że po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane. Takim zdarzeniem prawnym jest właśnie upływ terminu przedawnienia roszczenia stwierdzonego orzeczeniem sądu bądź upływ 3-letniego terminu przedawnienia naliczonych odsetek.
W pozwie przeciwegzekucyjnym dłużnik musi dokładnie określić zaskarżony tytuł wykonawczy, przedstawić dowody na upływ terminów przedawnienia (np. postanowienia o umorzeniu poprzednich egzekucji) oraz wnieść wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie toczącego się postępowania komorniczego do czasu wydania prawomocnego wyroku przez sąd.
Przekształcenie zobowiązania w dług naturalny po upływie terminu przedawnienia
Upływ terminu przedawnienia nie powoduje całkowitego wygaśnięcia długu, lecz przekształca go w tak zwane zobowiązanie naturalne (niezupełne). Oznacza to, że sam dług nadal istnieje w sensie materialnoprawnym, jednak wierzyciel traci możliwość przymusowego dochodzenia go za pośrednictwem aparatu państwowego, w tym komornika.
Wierzyciel po upływie terminu przedawnienia może w dalszym ciągu przyjąć zapłatę od dłużnika, jeżeli ten spełni świadczenie dobrowolnie. Zgodnie z artykułem 411 punkt 3 Kodeksu cywilnego, dłużnik, który dobrowolnie spłacił przedawniony dług, nie może żądać zwrotu wpłaconych środków, twierdząc, że spełnił świadczenie nienależne.
Przedawniony dług może również pozostać wpisany do biur informacji gospodarczej, o ile spełnione są wymogi określone w ustawie o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, co może ograniczać wiarygodność płatniczą dłużnika mimo braku możliwości egzekucji komorniczej.
Najczęstsze błędy dłużników i wierzycieli w ocenie przedawnienia u komornika
Ocena stanu przedawnienia długu na etapie postępowania egzekucyjnego rodzi wiele nieporozumień wynikających z mylenia pojęć prawnych oraz błędnej interpretacji czynności komorniczych. Zarówno dłużnicy, jak i wierzyciele podejmują często nietrafne decyzje procesowe, opierając się na potocznych opiniach.
Brak wnikliwej analizy akt komorniczych i dat poszczególnych pism procesowych prowadzi do utraty praw lub ponoszenia niepotrzebnych kosztów sądowych. Prawidłowa ocena wymaga każdorazowo zestawienia historii postępowań z obowiązującymi w danym czasie przepisami intertemporalnymi.
Do najczęściej powielanych błędów w praktyce zalicza się:
- Przekonanie dłużnika, że wieloletnia egzekucja komornicza doprowadzi do przedawnienia długu w trakcie jej trwania.
- Uznawanie daty wydania orzeczenia sądowego za jedyny punkt odniesienia, z pominięciem przerw wywołanych wnioskami egzekucyjnymi.
- Składanie przez dłużników skarg na czynności komornika zamiast wytoczenia powództwa przeciwegzekucyjnego do sądu.
- Przeoczenie przez wierzyciela 3-letniego terminu na egzekucję odsetek narosłych po wydaniu prawomocnego wyroku.
Uniknięcie tych błędów wymaga rzetelnej weryfikacji daty ostatniego prawomocnego postanowienia kończącego postępowanie egzekucyjne oraz sprawdzenia, czy wierzyciel nie podjął innych czynności formalnych przerywających bieg 6-letniego terminu przedawnienia roszczenia głównego.